Kan uykusu


Ruhlar dansederken mehtapsiz bir gecede

Bilmedigim bir iklimde
Bilmedigim bir sahilde
Hüzünlü bir sarki gibi kiyiya vurur gel-gitler
Zamanin kumlari dökülür gözümün önünde
Vuslatin kapisi aralanir
Palazlanir yeniden içimdeki o kangren olmus hastalik
Gözlerim seni arar geçmisin koridorlarinda
Yokluguna kiyafetler giydirmeye çalisirim
Anafor gibi içine çekip götürür beni ayazim


Üsütür kimi zaman
Kimi zaman yakar geçer
Göz yasi dökemem
Aglayamadigi için kendime kizarim
Ya da senden bu kadar kolay vazgeçtigim için
Ben seni kendimi bildim bileli sevdim
Kalbimde hep sen vardin
Adinin gölgesi vurmustu yüregime
Gözlerinin hülyasiydi beni her seferinde yoldan çeviren





Kanayan ellerim bugün bos
Yalnizim
Inadina yalnizim
Gecemin karanliginda ay vurmaz odama
Öglen vakitlerinde günes isitmaz tenimi
Yasamin garip bir ironisidr benimkisi
Amaçsizliktir kaybetmisliktir tüketmisliktir kendini
Her hatirlayisinda kivranmaktir
Varligina o kadar çok ihtiyacim var ki


Yorgun düstüm
Yoldan döndüm
Pek çok hatam oldu hayata ve aska dair
Pismanliklarim oldu hasretlerim
Hiç biri senin kadar senin gibi olmadi
Kan uykusunda bile sevdim seni
Kan uykusunda bile...