 Kaçtım Senli Dünyamdan
Savrulan bir selvi oldum uğultuyla esen rüzgârın sessiz sedasız esintilerinde, gökyüzüne açtığım dallarımda bi hüzün, bi acı, sanki kanayan damarların pompaladığı koyulmuş kan yığını gibi boşalıyor semaya doğru, sanki kızaran güneşin yaktığı yapraklarımın canı gitmiş, feri gitmiş gönlümdeki…
Kaçıyorum ya hani, saklamıyorum, senin olmadığın yerde bulduğum huzurun peşindeyim, çöller aşıyorum sanki bedevi kalmış yüreğimle…
Toprak kokusunda kalmış izinden, kâinat penceresinden süzülen gecenin senli sabahlarından kaçıyorum, yokluğuna açtığım gözlerim bir parça daha mutlu, bir parça daha huzurlu, yüreğim bir parça daha durgun sensizliği yaşadığım odamda, sensizliğin cennetindeyim adeta…
İyi ki yoksun diyorum gidişinin ardından şimdi, hasret çeker diye koktuğum, uykularımı kaçıran yalnızlığının hayali yok artık ağlamaktan kanlanmış gözlerimde, kaçtıkça kovalayan düşlerin yok her gece girdiğin rüyalarımda, kâbuslarım olmuyorsun artık, unutulan bir hiçin anısı kalmaz ki yüreğimde…
Bulutsuz yağmur olur mu derdim hep, taşsız dere çağlar mı? Güneşsiz sabahlar uyanır mı karanlıklara? Sensiz kalbim atar mı? …
Şimdi anlıyorum ki dimdik ayakta kalabilmenin cesaretini bulmuş benliğim anca kaçınca senli sabahlardan, senli akşamlardan, kaçınca senli dünyamdan… Yalnızlık o kadar da kötü değilmiş üzülme sen, gözlerim seni aramazken, ellerimde resmin dolaşmazken ya da dudaklarımda ismin hecelenmezken ve karanlıklarımda hala güneşim aydınlanırken üzülme sen!
Unutulan bir hiçin anısı kalmaz ki yüreğimde…
alıntı |