insanlarmı suçlu ben mi bilmiyorum.3 yıl öncesine kadar okadar güzel hayallerim vardıki.herkese çok güveniyo ve kimseyi kırmak istemiyorken herkes beni çok kırdı.uzattığım el hep hüsranla sıkıldı.çok duygusaldım ve değer verirdim herşeye herkese.şimdi ise değersizliklerine verdiğim değerden utandımhor görüldüm hep ezildim.anlemle 13 yıldır problem yaşarken babamlada 1 yıldır konuşmuyoruz.keşke hiç büyümeseydim diyorum.babam benim herşeyimdi ilk tanıdığım erkek annem babam arkadaşım dostum ama şimdi oda yok.artık kimseye güvenemiyo konuşamıyorum içimde huzursuzluk var kimsenin sesini bile duymak istemiyorum yalnız kalmak istiyorum
hiç bir şeyden tat almıyorum ne ülebiliyorum nede ağlaybiliyorum sap gibi bişe oldum aşıkta olamıyorum.sevmek istiyorum aşk acısını bile yaşamayı özledim herşeyden çabuk sıkılıyoum ve herşey boş geliyo bana.tedavi görüyorum ama faydasız.hata bendemi diyorum.insanlar bukadarmı değersiz oluyo ve birini üzmekten bu kadarmı zevk alınıyo.anlamadım kimseyi hayat çok garip ölmek istedim yapamadım yatağıma girip saatlerce ağlamak kimseyle konuşmamayı tercih ettim.kimse yi istemiyorum hayatımda ialmi bile!yalnız ken yalnız kalmak çaresizlik içinde çaresiz olmak bu kadarmı zor.güvenebileceğim yanında huzur bulacağım kimse yok.herşey içimde.bazen keşke diyorum ben sussamda içime attığım yüreğim konuşsa herşeyi.taşıyamıyorum her sabah yüreğimdeki sancı ile uyanıyorum.eski halimi özlüyorum.erzurumun eski sokaklarını gezip çocukluğumu anıyorum ve keşke diyorum büyümeseydim.hayat zor değil hayatı zorlaştıran insanlar ve insanlarla uğraşmak zor.hayattan beklentimde yok herşeyi akışına bıraktım ve yalnız devam etmeye çalışıyrum.içim acıyo fakat çaresiz hastalık gibi zamanını bekliyorum.
