Göz yaşlarımı silen ufak beyaz ellerin hatrına yuttum hıçkırıklarımı ama, hangi teselli sözcüğü dur diyebilir ki bir genç kızın kalbinden damlayan o simsiyah kana..?
Boynum kıldan inceyken bir ölümlünün karşısında, gidişini engelleyemezken hiç bir yalvarış, adım adım yaklaşırken sona.. Hangi yağmur silebilir akan rimellerimi, yanağıma çizilen yolları, kapkara..?
Kapattığım her fincanda aynıyken dileğim, ve telveye çizilen şekillerde hep onun silüetiyken tek seçebildiğim, hangi falcı, hangi yalancı söyleyebilir geri geleceğini bana? Hangi falcı, hangi yalancı inandırabilir beni onun benim olabileceği gibi bir yalana?
Telveye bulandı kalbim..
Umut bağladığım tek şey telve dolu fincanlarsa, bırakın, bırakın aksın yaşlar gözlerimden kalbime, artık tamiri yok çünkü, telafisi olmayacak kadar derinleşti kalbimdeki yara..
Söylesenize bana, artık kapatabilir mi bu acıyı herhangi bir yama..?
Telveye bulandı kalbim..
Utanma...
Ağla kağıtlara..
Utanma...
Saklan hatıralara..
Utanma ...
Telveye bulandı kalbim...
Kana...
Sen benim güneşimsin canım
Yarım kalan umutlarımsın
Sır gibi yaşadığım duygularımsın
Sen benim diğer yarım
Yarımlarda kalp atışımsın
Bana en umutsuz anda mutluluk veren
Ağlarken güldüren
Gülerkende hüzünlendirensin
Sen benim bu günüm yarınım
Yarınlara umutla baktıransın
Benim tek sevdiğim
Yaşama sevincim tek varlığımsın..