Sensiz Günlerime
1.Gün
Sensizliğimin ilk günü, Kendimi bir boşlukta hissediyorum…
Telefonlar bir anda çalmaz oldu. Arada elim gider telefona sonra düşünürüm “ne derim sana” Deli gönül haykırmaya başlar dön geri gel ne olur..! O sıralarda sığınacak birilerini ararım derdimi kim anlar anlatabilir miyim kelimelere dökebilir miyim? Kalp atışlarım yavaşlar nefesim zorlaşır. Sensizlik ne güç bir şeymiş ben bunları düşünmemiştim. Resimlerle teselli olmaya çalışırım kendimce ama daha beter bir hâl alırım.Ardından kocaman iç çekerek Ahh Ahh !! Keşke… Diyorum. Kısaca ÖZLÜYORUM…
2.Gün
1.güne göre daha mı iyiyim sanki? Bakıyorum da kendime “sanmam” diyorum. Hâlâ aynıyım aynı yitiklikteyim ve her sensiz dakikada delirmekteyim…
Tıpkı uyuşturucu bağımlısı gibiyim sanki vücudum son demlerini yaşıyor sensizlik ağır gelmiş kendi kendini imha ediyor Seen Seen diye haykırıyor da kimseler duymuyor Sen Bile…
Seninle samimi insanları görünce sormadan edemiyorum ama sıkı sıkıda tembihliyorum
—Aman ha belli etmeyin sakın bir şey söylemeyin anlayıp ta üzülmesin. Ama istiyorsa gelsin ben bitmeden tükenmeden…
Dinlediğim müzikler, Söylediğim sözler hep sen. Yine hayalin gözümün önünde dalıyorum kendimce gülümsüyorum anıların güzelliğinde iki sıcak damla uyandırıyor beni… Yine hüzünlüyüm…
Nihayet bugünde bitti. Uyumaya çalışıyorum ne fayda rüyaların rahat bırakmıyor uykularım kaçıyor…
3.4.5. ve diğer Günler
Her gün aynı bir güler bir ağlar olmuşum. Seni çok özler sayıklar olmuşum. Ama boş ver beni sen aklına gelince üzülüyorsan istemem hatırlama da beni üzülme sen…Bir ömür boyu mutlu ol bu bile mutlu etmeye yeter beni…