Mirin xwe veşart pişta zinar,
Pişti xwe berda newalê dilêmin
Bênawî pir talbu
Mirin wek pruskêbu keçîkê.
Da nava çavêmin,wek pruskêbu mirin
Baran tê lê bawe,leyî radibe lê bamin.
Min qêr kêr,bê ziman kêr
Min jê hiş û akil kêr,ev serê bune kevêr.
Şerm dikim lê çavête fekirim(meyzenim) keçîkê,
Vî girîna delal kî hînête kêr.
Dilêkê jite û zaroya tev hisdike nivisand,
Wextê mezinbuyi,van nivisandinimin xwend.
Bizanibe ku ez ne ji arî kesibum
min dêxwesta ku tû sêwi nemini,min wî tenê dêxwest
Lê tiştek ji destimin nedihat
Mirin wek pruskêbu dida nava çavêmin
Û pir gêjdibu serêmin.