Gölgelerin koynuna bıraktığım ruhum,sahipsiz mezarları ziyaret ederken,ben zamansız ölümünün sancılarıyla kıvranıyorum..
Neden öldün yar ?
Neden sahipsiz bıraktın beni ?
Hani söz vermiştik birbirimize biz...Hani hayallerimiz birgün mutlaka gerçek olacaktı.Sevdamızı yaşayacaktık herkese herşeye inat...
Nerede kaldı verdiğin sözler ?
Nerede kaldı yüreğimizle besleyip büyüttüğümüz o gül kokulu hayaller ?
Son kez bakamadım ya yüzüne,son kez kavuşturamadım ya sesini sesimle yaradır içimde yar.Beni tek başıma koyup gidişin yaramdır...
Hani kıyamazdın sen bana ?
Hani “bir damla bile akmasın gözlerinden,dayanamam” derdin ?
Gözlerim çağlayanları misafir eder oldu kirpiklerinde senden sonra....Söylesene neden öldün yar ? Neden sahipsiz bıraktın beni ?
Ruhum eksik kaldı...Parça parça düştüm kaldırımlara...Üzerime her basılışında zeytin karası gözlerin geldi aklıma...Bir kere daha ağladım.Sonra bir kere daha...Ben hep ağladım yar...Senden sonra hep ağladım...
Mezarının başında söylediklerimi hatırlıyorsun dimi.Duyduğunu umut ederek anlattım anlatamadığım ne kadar şey varsa...Duydun beni dimi yar ? Duyduğunu söyleki canımdaki yangınlar hafiflesin.Duyduğunu söyleki geç kalmışlığın sancıları beni boğmasın.
Seviyorum seni ...
Güldüğünde gülecek,
Ağladığında ağlayacak,
Öldüğünde ölecek kadar seviyorum seni...