Gider bir giden, sevmediğinden... Yada kıyamazdır, çaresizdir, gider.
Başka yolu yoktur onun... Seçmelidir bir yolu, ondan gider giden... Ve çaresizliği sevdiğinden... Sensiz olamaz seven... Sadece bedenidir giden... Ya ruhunu bırakmıştır yada zihnini... Kendiliğinden...
Giden gitmiştir... Hiçbir şeyle de tatmin olamaz gittiğinden! Vicdanı öyle yapışır ki yakasına, sonsuzluğun yaşı yoktur ki, yaşsız ve kimsesiz ölür her giden...
Giden merhametsizliğinde nereye kadar saklanır ki... Ne kadar barınır o sessizlikte... Giden herkes kendi cehenneminde yanar kimsesizce...
Dönüşü olmayan bir yolculuktur bu, gidilen “ben” için... Bir sırt dönüştür yeni bir dönüm olarak... Beni yaşayan unutamaz ya bu bana yeterdir. Salt, saf bir gidiştir ki bir tür nankörlüktür bu... Ve benim koynumda nankörlüğe yer yoktur bilir. Her şeyin farkında olarak gider giden...
İyilik içindir belki ama gitmiştir bir kere... Ve pişmanlık vicdanını yakacaktır cehennemimde... “O” ve “ben” vardır artık... “Biz” gitmiştir.
Ve biten bitmiştir.!.
Alinti