Çocuk olsam şaşırsam,azıcık şeyden mutlu olsam...
şımarıp, herkese küssem; şeker alınca barışsam...
hiç ağlamayıp, mahzun durmasam
herkes sevimli yüzüme baksa, başımı okşayıp sevse...
"sen, kimin kızısın"diye sorunca:
"annemle babamın kızıyım" desem hınzırca bir tebessümle...
etrafıma bakınca hep mutlu edecek, yaramazlık yapacak ve
her davranışımı çocukluğuma verecek nedenler olsa...
hiç büyümesem;
anne babamın kanatları altında korunsam hayattan...
Yoruldum büyük olmaktan ve hatta; sıkıldım da bu halimden...
hayatın bana hiç hoş süprizi olmayacak mı acaba...?
bir yerlere mi saklansam...? birileri bana:
"hadi ENNA mutlu olacağın bir şeyler oldu.
Nereye saklandıysan çabu çık!.."
Der mi, acaba...? |