kendini kendine bile ait hissetmiyorsun... aslına bakarsan söyleyecek hiçbir şeyin de yok... boğazına düğümlenenler, yarım yamalak cümlelerin sadece kimliksizliğinin onayına yarıyor...

geridönüşsüz kararlarının yıprattığı gece uykuların, yüzleşmelerden uzak "keşke"lerin kuşattığı günah çıkarışlarından başka da bir şey değil... ama cesaretin olmadı bunları söylemeye... ne kendine ne de seni sevdiğini söyleyenlere...

bir tek umudun var : o da A Ş K... ama o ilkin dürüstlük isteyen bir şey... sonra da sorumluluk ve güven... belki bu kadar bencil olmasan sahip olabilirsin... ama "doymaz hastalıklar"ın seni öyle "hafif"leştiriyor ki, sevginin ağırlığını taşıman elbette zor olacaktı...

korkuların ve kendinden kaçışların; seni, günden güne doğal bölüşümün güzelliğinden koparıp, "tutunarak yaşama"nın hoyrat ellerine atıyor g ö r m ü y o r s u n...

"kimseler beni anlamadı" diyorsun; oysa karşındakilere sunabildiğin, ortaya koyabildiğin bir "ben"in bile yok...

"yeni başlangıçları"nın da sadece ve sadece pişmanlıklarını sorgulamanın ertelemesi olduğunu kabullenmek istemiyorsun...

yazık ettin aşka... dostluğa... umuda...
çürük birer diş gibi kaldı dudaklarında...
ödünç bir gül gibi...

__________________
ez tora zaf heskon...

BİR GÜLÜŞÜN BİR BAKIŞIN MELHEM OLUR ŞU YARAMA

sen gittin yastığımda kokun misafir kaldı