Yalnızlığa katlanmak.. O derdi çekmek.. Zor kere zorları birbirine çarpmakla bile anlatılmaz zorluğu yalnızlığın.. Ruhum yanar kavrulur.. Vücudum dağılır misalicesine..

Düşünürüm aklım ile, kalbim ile.. Kimseye ''Ne yapayım?'' sorusunu soramaz dillerim.. Sadece seyrederim.. Seyirci kalırım kendime ve herşeye.. Beni ''birşeyin'' zaptetmesine..

Kalbim bomboşmu?.. Dopdolumu??.. Bana gelen o sesler kalbimdenmi??.. Her kelime beni paramparça eder.. Parçalarımı her yana savurur.. Herşey yanımdada.. Hani Güneş?.. Hani Gün?.. Hani nerde Işık?.. Yoksa benmi birşeylerimin eksik olduğunu zannetmekteyim?

Hakikatende yalnızım.. Yalnızlığın daha ilerisi yokcasına yalnızım.. Acaba, kendimlemi konuşurum.. Kendi derinliklerimemi inerim?.. Gidişim nereye?.. Görürüm; ara sıra.. Umut çok uzaklarda küçücük bir parıltı.. Kaybolur hemen.. Bir mum ışığının yanından geçen bir kuşun kanadının rüzgarı etkisiyle sönmesi gibi..

Anlıyormuyum?.. Anlıyorsam neyi?.. Geride bıraktığım zamanın kıymetinimi?.. Hep sevgi hediye ettiğimi ve dert topladığımımı?.. Hayır!! Şimdi düşünmek istemiyorum.. Her hareket, düşünmek bile olsa, bakışlarımı bulandırır şu an.. Gördüğüm ancak şudur:

Bahar geliyor.. ''Ben bu kez daha güzel olacağım! Şimdiye kadar olmadığım bir güzellikte geleceğim sana!'' Her renkte çiçekler açacak.. Kuşlar sevda türkülerini ötüşecekler.. Tabiat sevda romanları yazar gibi şahane olacak.. Kelebekler uçuşacak kalplerde.. Gökyüzü en fevkalade mavisine bürünecek.. Güneş daha daha hayat verecek tüm canlılara.. Yapraklar hışıldayacak.. Yok hayır.. Güfteler dizecek.. Melodiler besteleyecek bizlere..

Birde açabilsem şu kapalı gözlerimi.. Görebilsem hakikatleri hakikatlerin içinde.. Tadabilsem o tatları tatların içinde..