Bir kız varmış, geçmişinde yaralar almış. Ama yinede hayatı sever ve yaşama mutluluğunu kaybetmezmiş. Ama bazı zamanlar dayanamaz o karamsarlığı yaşarmış tüm benliğince...
Sonra bir gün biri çıkmış karşısına. Aslında başlarda yalnızca bir arkadaş olarak görmüş onu ve konuşmuş, paylaşmış hayatını...
Sonrasında aylarca görüşmemişler ama genç her fırsat bulduğunda kıza bir şeyler yazar gönderirmiş... Genç inanmışmış çünkü...
Günlerden, aylardan sonra tekrar konuşmaya başlamışlar... Sonra günden güne daha çok konuşmak ister olmuşlar... Artık yalnızca yazmak yetmiyormuş onlara seslerini duymak istemişler... Hayaller kurmak ve birbirlerinin hayallerinde olmak istemişler...
Söylemişler sonra birbirlerine aşklarını... Meğer ikisi de seviyorlarmış birbirlerini... Gel zaman git zaman paylaşımlar artmış, hayaller artmış, birlikte geçirilen zamanlar artmış... Artık birlikte olmadan edemez hale gelmişler... Ama mesafeler varmış aralarında... Hem de öyle çokmuş ki...
Zamanla kız dayanamaz olmuş, karşı koyamaz olmuş mesafelere... Oysa genci gerçekten seviyormuş ama gücü yokmuş bu aşkı yıllarca böyle devam ettirmeye... Ve mesafelere yenik düşmüş...
Onu üzmeyi hiç istememiş oysaki... Çünkü o her şeyin en mükemmelini hak ediyormuş... Kız hep böyle düşünmüş onun için... O gerçek değil dermiş... Rüya gibi... Yoksa bu kadar mükemmel olamazdı... Bu kadar harika olamazdı...
Sonra bir gün hep mutlu ol diyerek veda etmiş gence içi burkularak... Evet, kız korkakmış, güçsüzmüş, çaresizmiş, ondan uzaklarda yalnızmış... Evet, yenilmiş, evet kaybetmiş...
Ama böyle olmasını hiç istememiş... Özür dilemiş sevdiği gence ve o büyük aşklarına...
Elveda sözcüğünü sevmezmiş... Hoşçakal demiş... İnşallah hep mutlu olursun... Sen her şeyin en iyisini hak ediyorsun demiş... Ve bu aşkı kalbine gömmüş... Unutmamış yaşadıkları güzellikleri ama derinliklere gömmeye mecburmuş... Ve kalbinin derinliklerine saklamış ve üstünü de örtmüş...
Genç anlayamamış kızı... Hoş kızda anlayamamış... Ama bu aşk bitmeliymiş...
Genç inancını yitirmemiş, umudunu yitirmemiş... Kız görmüş hep gencin içindeki umutları, inancı... Ama hiçbir şey yapamazmış artık... Çünkü geri dönüşler yokmuş onun hayatında... Çünkü onun kendisini hak etmediğini çok daha iyilerine layık olduğunu düşünüyormuş... Ama gerçekten böyle hissediyormuş öylesine değil...
Bu yüzden dönmeye yüzü olmamalıymış... Ve bu yüzden böyle bir ihtimale yer vermemiş kalbinde, olmasına izin veremezmiş çünkü... Onu kırmış, yarı yolda bırakmış...
Ama böyle olmasının ileride ikisi içinde daha iyi olacağını, daha hayırlı olacağını düşünmüş hep... Bu yüzden böyle davranmış...
İleride bir gün dönüp arkasına baktığında kız neler hisseder bilinmez... Ama pişmanlık ya da değil ne hissederse hissetsin hep dualarında gencin mutlu olmasını isteyeceği kesin...
Dilerim ikisi de hayatlarında mutlu olurlar...

__________________