Her kapı ALLAH'a açılır -12-

Gezmeye gidiyorum sema'yı.. Bu gece çıkıyorum bedenimden..
Sıyırıp atıyorum emanet elbiselerimi üzerimden.. Bayramlıklarıma değişiyorum onları..
Kapatıyorum gözlerimi.. Açıyorum kanatlarımı ve.. Hafifce havalanıyorum.. Bir kaç yüz metre yalnızca.. Acemiyim.. Korku var düşmekten yana.. Nede olsa ilk defa..

Bir an başım dönüyor.. Her yanı sanki bir anda seyrediyorum.. Yükseldikçe nefesim daralıyor.. Göğsüm sıkışıyor.. Hatta nefes almıyorum uzunca bir zaman.. Zaman.. Yok oluyor zaman.. Duraklıyorum, gözüm sol koluma gidiyor.. Ama saatim yok.. Bekliyorum, ama bilemiyorum.. Geçenler saniyelermi?.. Yoksa saatlermi?..

Sonra derinden içimi çekiyorum.. Ama ne hava, nede oksijen var.. Yadırgıyorum bu hali.. Sonra yavaş yavaş alışıyorum.. Ve aşağılara, yeryüzüne bakıyorum.. Yeni doğmuş bir bebek gibi oluyorum.. Hiç bir şey bilmiyorum bir anda.. Tüm bildiklerim yok oluyor..

Yerini tanımadıklara bırakıyor tanıdıklarım.. Gökkubbe yok oluyor.. Zorluklar yok oluyor.. Engeller kalmıyor.. Bir boşluğa değişiyorlar yerlerini.. Bu ne hafiflik.. Bu ne kolaylık.. İstikametler yok oluyor..

Belirleyemiyorum.. Ama bir süre kalıyor bu hal.. Sonra renkler kayboluyor.. Renksizliğe bırakıyor yerini.. Ben ''ne oluyor?'' diye düşünürken, son buluyor düşünmeler.. Hisler kayboluyor.. Anlıyorumki o an; Yokluğa terkediyor yerini herşey..

Ve aniden bir kare açılıyor sema'ya.. O ekranda kendimi seyrettiğimi anlıyorum.. Ne bir yaşadığım ''bana'' benziyorum, ne gördüklerim cisimlere benziyor.. Harfler, Kelimeler, Cümleler okuyorum.. Ama ne bildiğim, ne tanıdığım, ne yazdığım, nede okuduklarıma benziyor.. Şaşamıyorum.. Şaşmak bana yabancı geliyor.. Konuşamıyorum.. Konuşmak imkansız oluyor.. Haykıramıyorum.. Bir korku alıyor beniki; böyle korktuğumu bilmiyorum.. Titremek istiyorum, ama titreyemiyorum.. Ter dökemiyorum..

Sarılmak istiyorum birşeylere.. Olmuyor.. Olamıyor.. Seyrediyorum ''kendimi'' o ekranda.. Ve bir anda tanıdık kelimeler uçuşuyor gözlerimin önünde..

Doğuş..

Kader..

Ölüm..

Ansızın tüm ''yok olanlar'' geri geliyor yerlerine.. Hisler, Renkler, Düşünceler..
O an hemen aklıma geliyor: ''Nerdeyim? Neyim?''

Başımı kaldırıyorum.. Çeviriyorum gözlerimi yukarı.. Ve dünyamızı görüyorum.. Masmavi.. O kadar güzelki.. Ama fani..

Anlıyorumki; Sema kabul etmiyor beni.. Geri çeviriyor beni şu sözlerle: ''Deki: ALLAH vardır, ve birdir.. Sende O'nun kulusun.. ALLAH'a ibadet et!''

Kalbimin ferahlığı ile uyanıyorum.. Yüzümde bir tebessüm.. ''Ya RABB, hamd ancak SANA mahsusdur!'' kelimeleri dökülüyor apansız dudaklarımdan.. Duvardaki saate ilişiyor gözlerim.. Sahur'a az kalmış.. ''Bismillah'' diyerek, Kanape'nin kenarına dayadığım, uyuşmuş kolumu ovuşturuyorum ve kalkıyorum..

Anlıyorumki.. ALLAH'a açılan kapılar sayısız.. Çünkü; Her kapı ALLAH'a açılır..