Yıkılır dünyan bir gün, sıkı sıkıya sarıldıkların, elinden uçar gider ... Ne kaldı dersin sonra, geriye ne kaldı... Meğer hepsi birer sabun köpüğünden ibaretmiş... Bak bir-bir söndü köpükten saraylar köşkler...

Tozpembe hayallerin olmayacak ve olmayacak sudan bahanelerin... Boğazına kara toprak düğümlendiği günde, neler oluyor diyeceksin, sahi bu olanlarda ne...

Kulağını tırmalayacak başucunda ki hırıltılı sesler... Boğulacaksın karanlığın tenhasında ve sıkı sıkıya sarıldıkların olmayacak avucunda... Olmayacak işte olmazlar diyarındasın şimdi...

Geldiğin gibi döneceksin bir gün... Gelirken de üryandın, giderken üryan... Bir tek günahların... peşinin hiç bırakmayan kör olası günahların...

Bak saat durdu, oynamıyor artık yel-kovan... Bak saat durdu soluksuz kaldı zaman... Bak saat durdu hüzne gark oldu aşiyan...

Ey nefsim daha nasıl anlatayım olacakları... Ne uslandırır seni ve ne utandırır... Bak yine dinlemiyor yine boşlukta oyalanıyorsun... Yine aklın bir karış havada, daha vaktim var diyorsun...