Pişmanlığa dört elle sarılıp, umutsuzluğa hüzün kayığı ile yelken açtığımdan beri, dinmiyor gönlümün sızısı, ardı arkası gelmiyor gözyaşlarımın…
Her yalnızlığa kucak açtığımda titreyen kısık bir sesle selâmlıyorum benliğimi… Gözyaşlarım dökülürken şu sayfaya, kalemim anlatmaya çalışırken sarmaş dolaş düşüncelerimi ve belleğimde bir tek pişmanlık emaresi: sırf O'na yöneliyorum. Biliyorum ki O affı sever, inşallah beni de affeder.