Arz ile arşın kavgaya tutuştuğu bir geceydi, mahşerden kopup, kapılar açarak Rabbe kavuştuğumuz.. Ve sabahında... tanyeri ağarırken bir bülbül, hiç kavuşamadığı sevdasına, Lâyemut Gölü'ne, yine gözyaşı döküyor, yine âlemi inletiyor, acı figanıyla..

Sevdiğinin ardından, çabuk dönsün diye gönül sılasından, gözpınarlarından su döker gibi yaş döküyor... Gözyaşlarıyla mesaj yolluyor o En Sevgili'ye, kelimelerin kifayetsizliğine inat...

Kentin devasa ifritleri sarıp sarmalamışken bizi, boynu bükük bir kır çiçeğinin yalnızlığını paylaşıyor yalnızlığım... Sarp kayalarda eflatun çiçeklerini toplarken aşkın, esrarlı bir gecede endişelerim, çelişkilerim, bilinmezliklerim, vehimlerim ve korkularımla, dar vakitlerde ruhumu mengeneye koydum. Hem sanık sandalyesinde, hem yargıç kürsüsündeyim.. Yargıladım, yargılandım.. Düşlerin, yüreklerin yarınların sorgusundayım...

Ve.. Bir düş kurdum: Eğer bir sabah uyandığınızda, herşeyin ama herşeyin, bir film sahnesinden ibaret olduğunu görseydiniz tepkiniz ne olurdu?.. Hayatta değer verdiğiniz, bağlandığınız, umutlarınızı düğümlediğiniz yıllarınızın, baharlarınızın; en önemlisi de aşkınızı verdiklerinizin işe yaramaz bir filmin berbat aktörleri olduğunu görseydiniz... Ellerinizde tuzla buz olmuş hayatınız olsaydı ne yapardınız...?