Ve birgün beyaz giysili bir sonla tükenir fânîlik.

Dayanılmaz bir acze düşer can. Ve yalvarır kul:

"Yetiş sevgili YÂ ALLÂH, her ilmekte YÂ RAHMÂN,

Çek canımı aşka YÂ GAFFÂR…"

Yaşayabilmek; zarif bir hüzünle,

bütün incelikleriyle hayatı sanata dönüştürerek yaşayabilmek.

Sevgililer sevgilisinin "Reyhanlarım" kavl-i şerîfinin muhâtabı gibi yaşayabilmek.

Öyleyse ne sanarız bu efkâr mahzenini, imtihan dâiresini?

O hâlde neden buradayız? Bu beyhûde uğraş, bu aşka mugâyir aşk niye?

Ey insan, her gün gözlerini tutup sabaha çeviren bir kudret var, uyanmaz mısın?