şuanda çok berbat bi durumdayım kendimi bitik ve çok sefil hissediyorum önceden bi şekilde kendimi teslli etme yolları buluyodum şimdi ise herşey boş sadece bu şehri terkedip geçmişimden uzaklaşmaya çalışıyorum niyemi?çünkü ilk aşkım evlendi ve beni düğününede çağırdı evleneceğni biliyodum ama bu kadar üzüleceğimi tahmin etmiyodum onu unutuuğumu sanıyordum meğerse hiç çıkmamışki aklımdan nereye gitsem onunla yaşadığım herşey gözümün önüne geliyo ağlamım diyorum geçicek herşey yoluna giricek diyorum olmuyo işte onunla 2 yılım geçti aşkımız için çok çaba harcadık ama biz kazanamadık yenildik oda sonunda vazgeçti ve bu savaştan geri çekilip yeni bi hayat kurma çabasına girdi bende izin verdim bari sen mutlu ol diye ama oda değil benim yüzüme istemediği bi evlilik yaptı ve bu hafta sonu evlendi şimdi ise sanki anılar yakama yapışmış hiç bırakmıyo her gece ağlıyorum onun evlenmesi çok koydu bana keşke hiç bişi böle olmasaydı koskoca istanbul bana dar geliyo sığınıcak bi köşe bile yok.Biliyorum bi şekilde bunları untmam kendimi toparlamam lazım o evlendi kendi hayatını kurdu allah mesut bahtiyar etsin ama ben niye bu kadar acı çekiyorum halbuki onu unuttğumdan emindim offf kafayı yemek üzereyim.kimseye söleyemiyorum üzüldüğmü herkes onu unuttuğumu düşünüyo çünkü onların yanında umursamıyomuş gibi davranıyorum beni mutlu sanıyolar şimdi bu halimi öğrenirlerse benim çok güçsüz zayıf biri olduğumu düşüncekler bende kimsenin böle düşünmesini istemiyorum işin en kötü yanı hayatımda biri var ve onu seviyorum fakat ona bu yüzden acı çektiğimi anlatamıyorum anltırsam oda çok üzülcek onu sevmediğimi düşünücek hayatım tamamen arap saçına döndü ve ilk kes çağresis kaldım