Karanlığın aydınlığa hükmettiği şu gecede yine tek başımayım.Gece öyle soğukki karanlık evet karanlık siyah gibi itici,neden mi?dersiniz.zannedersem siyahı hep matemle nitelendiririler.Aslında siyah güzeldir,aşıkların sevdayı haykırdıkları vaktin rengidir o.Ama aşk mavidir.
Yine öyle bir gecede siyah,ay ve ben.Gözyaşlarım çisil çisil düşerken,yüreğimde çakan şimşekler fırtınaları beraberinde getiriyordu.Ben,görünmez,kimsenin anlamadığı yada inkar ettiği,yaşamayanın bilemeyeceği duygularda çırpınıyordum.Hayata soğuk kalan şu yüreğim,sevgi selinde ürpertilerle gerçeklerin harmanıyla savruluyordu.Çaresizliğime kahrediyordum,kalbimin bir çocuk masumluğuyla kaygısızca sevmesine engel oluyordu gerçekler,öyle seviyordu ki yüreğim ne çare ayrı kalmaya yetmiyordu.Ben görünüşte özgür,ama birine tutsak olmuştum,Sanırım ben aşık olmuştum,derlerdi inanmazdım her şey gibi onunda vakti var der aldırmazdım,şimdi ise tutkunluğunda sürünüyorum işte.Aşk denen girdaba düştüm.Duy be sevgili vicdanına sustum