ben sana mecburum bilemezsin
adını mıh gibi aklımda tutuyorum
büyüdükçe büyüyor gözlerin
ben sana mecburum bilemezsin
içimi seninle ısıtıyorum

ağaçlar sonbahara hazırlanıyor
bu şehir o eski istanbul mudur
karanlıkta bulutlar parçalanıyor
sokak lambaları birden yanıyor
kaldırımlarda yağmur kokusu
ben sana mecburum sen yoksun

sevmek kimi zaman rezilce korkudur
insan bi akşam üstü ansızın yorulur
tutsak ustura ağzında yaşamaktan
kimi zaman ellerini kırar tutkusu
birkaç hayat çıkarır yaşamasından
hangi kapıyı çalsa kimi zaman
arkasında yanlızlığın hınzır uğultusu

fatih te yoksul bir gramofon çalıyor
eski zamanlardan bir cuma çalıyor
durup köşe beşında deliksiz dinlersem
sana kullanılmamış bir gök getirsem
haftalar ellerinmde ufalanıyor
ne yapsam,ne tutsam,nereye gitsem
ben sana mecburum sen yoksun

belki haziranda mavi, benekli çocuksun
ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor
bir sileb sızlıyor ıssız gözlerinden
belki yeşilköy de uçağa biniyorsun
bütün ıslanmışşın tüylerin ürperiyor
belki korsun kırılmışsın telaş içindesin
kötü rüzgar saçlarını götürüyor

ne vakit bir yaşamak düşünsem
bu kurtlar sofrasında belki zor
ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden
ne vakit bir yaşamak düşünsem
sus deyip adınla başlıyorum
içimsıra kımıldanıyor gizli denizlerin
hayır başka türlü olmayacak
ben sana mecburum bilemezsin



ATİLLA İLHAN....

__________________