Neresinde yaşıyoruz zamanın,
Ve neresinde bu kayıp dünyanın,
Hangi rüzgarlar savuruyor bizi,
Hangi iklimlerde yaşıyoruz,
Hangi yağmurlar ıslatıyor saçlarımızı,
Ve hangi karanlık örtüyor günahlarımızı,
Hangi aşıklar bizim gibi ağlıyor…

Bir çift göz, ve birkaç hazin söz,
İşte hepsi bu…

Ne verdik dünyaya, ne kazandırdık gelişimizle,
Ve ne kaybedecek gidişimizle…

Şimdi kayıp bir ülkenin en ıssız köşesinde,
Bir başımayım, ağlıyorum sessizce,
Hayallerim sende kaldı,
Ve bir umut türküsü söyledim yalnızlığıma,
Çaresiz kaldığımı anladığımda,
Senin adını fısıldadım aleme…

Durduramadım yine de bu hain içgüdümü,
Sözlerim sende kaldı,
Ve hiç bilmediğim şiirler söyledim kendime,
Bakışlarımın derinine inseydin,
Hazinemden biraz da sen almak isterdin…

Bir Sen biliyorsun bunları ey Rabbim,
Bir de kullarından bildirdiklerin.
Başkasına ne gerek, sen varsın ya Sultanım,
Öpülesi ellerin alnımda gezinirken,
Ben sevda türkümü çoktan yazmıştım.

Anlayışımın kıtlığı beni sana getirdi,
Hem de ne anlayış…

Bütün kollardan işgaldeydim,
Ve sen geldin dünyama,
Nur oldun, ışık saçtın en onulmadık zamanda.
Artık senden ayrılmak bana ölüm gibiydi,
Ayrılığı duyunca,
Üzüldüm, ağladım, sızlandım usulca,
Üzülme dedin sonra:
“Sen Sevdiğinlesin!”

En uzak yıldızlara hicret ettim seninle,
En Parlak rüyalarımda yine sen vardın Sultanım!
Yabancı gibi baktılar bana, en samimi dostlarına,
Ne bilsinlerdi ki, göz başka, nizam başka…

Artık dayanamıyorum,
Geleyim mi Sultanım?
Peki, peki…
Sana susuyorum, senin için,
Kurban olduğum…


vesselam..