Mehmet Akif yaşlı bir zatı anlatıyor: Sultanahmet veya Ayasofya camilerine gidiyorum her sabah ne kadar erken gidersem gideyim mihrabın bir kenarında saçı sakalı bembeyaz olmuş ihtiyar bi adam ümitsizce bedbin durmadan ağlıyor, o kadar ağlıyor ki ağlamadığı tek dakikayı yakalayamadım. Bir gün yanına sokuldum; muhterem dedim, a efendim dedim Allah’ın rahmetinden bu kadar, insan neümit olur mu? niye bu kadar ağlıyorsun. Bana beni konuşturma dedi kalbim duracak. Ben çok ısrar edince bana anlattı. Dedi ki ben Abdülhamit cennetmekan devrinde bir binbaşıydım orduda, ordunun imana Kur’âna hizmet ettiği devirde ben orduda bir binbaşıydım. Annem babam vefat edince servetimiz vardı payimar olmasın diye işlerin başına geçmem gerekiyordu. İhtiyaç vardır istifam kabul beyan olursa sedaretçe istifa etmek istiyorum. Biraz sonra bana hünkardan doğrudan doğruya bir cevap geldi. İstifam kabul edilmedi. Öyle anlaşılıyor ki sedaret6 benim yazımı, istifa dilekçemi padişaha göndermiş. Ben bir daha dilekçe verdim yine aynı cevap geldi. Bizzat çıkayım huzuruna şıfai olarak görüşeyim. Bu celadetli padişah cidden çok celadetli. Ben yaveriyle uzun zaman bir yede kaldım tuhaf gelir size nasıl kaldın sen diyeceksiniz. Yaşlı yaveriyle uzun zaman bir yerde kaldım Abdülhamit faytonla giderken faytonun sağındaki solundaki nefes alamıyor bile korkarlardı derdi. Medet efendi Allah rahmet etsin evliyaullahtan bir zattı. Ben bizzat o celadetli padişahın huzuruna çıktım. Haşmetmeab dedim istifamın kabulünü istirham edeceğim dedim durumumuz budur dedim. Derin derin biraz düşündü istifa etmemi istemiyordu yüz hatlarından belliydi. Israrıma dayanamadı öfkeli bir edayla elinin tersiyle iter gibi “haydi seni istifa ettirdik dedi”. Ben döndüm geldim işimin başına. Gece alemi manada orduların teftiş edidiğini gördüm. Risaletmeab efendimiz (s.a.v) yıldızın önünde duruyordu. Bütün Türk ordusu aleyhisselatü vesselama teftiş veriyordu. Osmanlı padişahlarının ileri gelenleri vardı. Abdülhamit bir edeple kemerbeste-i ubudiyetle Kainatın Fahrının (s.a.v) arkasında duruyordu. Derken benim birlik geldi başında kumandanı olmadığı için darmadağınıktı. Döndü Abdülhamit’e dedi ki “Abdülhamit nerede bunun kumandanı”. “Ya resulullah çok ısrar etti istifa ettirdik dedi”.
SENİN İSTİFA ETTİRDİĞİNİ BİZ DE İSTİFA ETTİRDİK buyurdu.