AYNA



Karşımdan bana bakan ayna

Ben giderim buradan

Sen kalırsın duvarda

Öylesine kederli ve tenhâ



Buğunu silip kendimi gördüm

Şimdi öyle bir şarkı var ki içimde

Bütün varlığımı yakıp

Kendimi bir sese ısmarladım



Hatırladığım dalgalarıyla

Kendime yeni bir deniz bulup

Girdim meleklerle içine

Arındım sûretten ve cândan



Bir sonucu fısıldıyor kuşlar

Havalanıp göğe bakıyorlar

Bulutlar sevimli ve med cezir

İçimde konuşan ebâbil kuşları

__________________

BAKIŞ



Uysal bakışınla bıraktığın yerde

Tenha bir mevsimin içindeyim

Kimseler görmüyor beni

Bu serin servinin gölgesinde



Sızıyor geceye bir kuşku

Önümüz dağ yolumuz heyelan

Buhurdan sesler duyacağım

Âh o içimdeki güvercin olmasa



Uyandır akşamın tarihini

Dudaklarında rüzgârdan bir ıslık

Ateşini yak hurma gölgesinde

Âşikâr kılınsın haritan



Kıble şurası, eğil toprağa

Geç bir daha dünya dehlizlerinden

Güneşi doğarken gör

Yağmalansın bütün rüyan



Yok hükmündedir dünya

Bir sürgün böyle biter ancak

Ey hünkâr-ı ezel kerem kıl

Yüzümde yokluk yarası



Elimde ferman içimde kan

Yandığım karanfil ateşi

Böylece kanar bütün sözler

Şerh eder cânımı bir ulu sultan

__________________

BEN SENİ SULAR GİBİ SEVDİM



Gözlerinde yıldız görüntüleri

Yüzün bir ay olup doğuyor geceme

Yer altı suları seninle daha serin

Göğsüne can yürüyor bitkilerin



Sen şimdi endamlı bir lâle olup

Geçiyorsun kalbimin içinden

Ey bahçemin hercâi menekşesi

Ah hiç yorulmayan dünya ecesi



Vurulduğum serin ırmak sendin

Eksik yanımı sen tamamla

Bir şarkı dökülsün dudaklarından

Kalbimin ateşinde gül topla



Saklandığın bu dağın ardında

Anla ki batan bu kızıllık

Akşamın bu erguvâni rengi

Eklenir karanlığına gecenin



Tükenir hayatın bütün şarkısı

Sen içimde yeniden başlarsın

Toprağımda menekşeler çiçek açar

Ömür biter ama sen bitmezsin



Nice narin ceylanlar vardır ki

Gözlerine vuran ağrılara kanıp

Yüreğindeki o titreyen kuşa

Akşamları sefer eylerler



Aynam ki çoğaltır yıldızlarını

Ben de heybemi alıp

Geceye ve sana sığınarak

Çıkıyorum kırık şarkımla yola



Ey beni kuşatan bakir sabah

İçine kaybolduğum derin kuyu

İlk ışık gönlüme düşerken

En çok da gözlerine güvenirim



Bir yolcuyum ki çölünde

Kum tanelerinde ayak izlerin

Adreslere ihtiyacım yok

Bir kuş kanadında gelirim ülkene



Beni nârin bir ırmak say

Geldim ve kavuştum denizine

Toprağın ve suyun diline bakıp

Seni yeniden yorumladım



Yeni bir gül açıyor şafakta

Atımı dağlarına sürüyorum

Anla içimde acılar birikti

Çoğaldı hasretim aynalarda



Ey yeniden sırra bürünen sevgili

Çadırında akşamın karanlığı

İşte dağlarına yeni bir yolculuk

Sana varan bütün yollarda



Anladım ki suyun sesinde

Başlayan yeni bir kıyâmet var

Beni şimdi bir rüzgâr kıl

Yeniden süslensin rûhum



İçimden âh eden bir kaya

İnleyerek varsın denizin kıyısına

Bir kartalın kanadında

Bir avcının önüne düşeyim



Heybetinle göreyim seni

Merhametinle ve gülümsemenle

Beni gözlerimden anla

Anla ki ben seni sular gibi sevdim



Seninle eski kitaplarda anlatılan

Bir dağ masalına dönüşelim şimdi

Bir gece vakti kör bir lâmba ışığında

Söylensin kalbimizin esrârı



Dinleyip hikâyemizi ihtiyarlardan

Erken büyüsün çocuklar

Bir su yürüsün ırmaklarına

Gülüşüp aynaları sevsinler



O baharın ritmi bozulmasın hiç

Anneleri yeniden yorumlasın

Uyandıklarında düşlerinden kalan

Islak bir menekşe rüyâsını



Sen yüzünü benim için sakla

Zira sabah olacak biraz sonra

Uyut kalbini sevdiğim

Gündüzün rengini siyaha boya



İyi ki sevmiyor seni bu hayat

Akıyorken ırmakların içinden

Çiçekleri selâmla sadece

Ve çocuk yüzlerine görün



Ben de deli gömleğimi giyip

Bir çınar ağacının altında

İçimde seni herkesten gizleyip

Güneşe karşı şarkılar söyleyeceğim

__________________

BİR GÜNÜN TARİHİ



Usulca sönüyor yıldızlar

Gülümsüyor sabah uykulu gözleriyle

Uzun bir gece geride kalmış



Yüzümüze iyi gelen soğuk rüzgar

Gün doğmadan penceremizde

Birazdan güneş sularla oynayacak



Şimdi önünde yeni bir hayat

Aynalara değil yollara bak

Sabah nasıl olmuşsa

Akşam da öyle olacak

__________________

ÇAĞRI



Dağda rüzgârlarla konuş

Çölde ceylanlarla

Söylesinler sana

Kalbimin esrârını



Anlatsam ve anlasan

Çözülecek kalbimin şifresi

Bütün kuşlarım özgür

Uçacaklar dağlarına



Kavalı dillenecek çobanımın

Göreceksin sen de

Hangi kuyudan

Sesi geliyor Yûsuf’un



Âh bu benim kendi rüyâm

Aynama bak

Sabahın güneşinde

Göreceğin kendi yüzün

__________________

DAĞ



Dağlara inince karanlık

Mezarı başında bir dervişin

Bir ışık yanar

Bir âh çıkar karıncaların dilinden



Diz çöküp ırmağı öpen serçe

Suyunu bir yılanla paylaşır

Şifâlı elleriyle dedenin

Yaralı bir kartalın yüzü güler



Ekmek su ve zeytin için

Bu tepeye tırmanmak gerek

Yalnız gözlerini kapa

Niyaz vaktidir servilerin



İşte rüzgâr içinin depremi

Ay ışığı altında divâne bir gönül

Kim gördü gecenin eli

Öperken toprağın yüzünü



Yoksul bir gündüzden sonra

Bereketli bir akşam âyini

Dedenin renk renk gülleri

Yeni bir can sunarken toprağa



Mühlet bitti çözüldü dil

Beden nedir ki konuşan kalbim

Aşk bir duâ menekşe renginde

Hasretle serin sulara koşan

__________________

DÂVET



Gözlerim sımsıcak gel içimde yaşa

Açsın yüzünde içinin karanfili

Ellerini yağmurlara tut

Başlasın içinde sevginin depremi



Güvercinler geçir aklından

Ey su kıyılarının nârin çiçeği

Bir bahar eşliğinde ve gül renginde

Kalbime yeni öyküler anlat



Hangi dağ hangi uçuruma sevdalı

Toprağın rahminden doğan başak

Öpüp alnından bereket rüyâsıyla

Yağmur çağırıyor saçlarımız ıslak



Yandı mum aşkın ışığı uyandı

Fısılda gülün sırrını bir sabahın önündeyiz

İşte deniz işte martıların çığlıkları

İşte biz kıyıdan uzaklaşan son tekne



Alıp başımızı gidelim şafak sökerken

Biz susalım ve sadece sular konuşsun

Ey ipek dokunuşların sonsuz ecesi

Kapılarını aç ve aşka yol ver yeniden

__________________

DEHŞET



Tekin değil gördüğün sabah

Her karesi dehşet olan fotoğraflardan

Âni bir ölüm düşüyor ellerine

Rüyâsında okuldan kaçan bir çocuk

Hepimize kırgın bir yüz olarak

Gözleri açık bırakıyor rengini toprağa



Sabırlı bir infiâli yaşatan kader

Kuşlukla uyanmak isteyen bir evin çatısından

En kavî duruşuyla

Gaflet içinde kalan bir kavmin

Yeni saatini kuruyor

Endamlı dağlara kederler ekleyerek



Nereye bassa kirli toprak

Söğüt ağaçlarının yasından besleniyor ırmaklar

Güneş vurmuyor odalarımıza

İçimiz karanlık bir geceyi ağırlıyor

Ne kuşların haberleri ne şövalye resimleri

Döşeklerimizdeki uyku çok derin



Siperde hâinliklerimiz sinsi bir gecede

Mezar kazıyorlar içimizin serin ırmaklarına

Işıkları kim söndürdü gördünüz

Meleklerin hışırdayan sayfaları bitti

Çünkü cânımız isyan ediyor

Gittikçe güçleniyor bizi içine çeken ırmak



Bu ölümden önceki son bahar

Hangi çiçeğe baksak bütün renkleri sarı

Çoktan kapatmış hayat perdelerini

Her şey toprağa karışırken

Çöküyor üstümüze gece arz sarsılıyor

Geride kalıyor dünya korkuları

__________________

DOST



Dost meclisinin orta yerinde

Ney tutuşur

Güller yanarken

Ya hû’lara karışan sesimle

Yârin kapısında

Eğdim başımı



Ant verdim söz yok

Yok karışan aklım gökte uçan serçeye

Mahmur gönlüme

Bir serinlik âb-ı hayat çeşmenden



Hani ejderhâ

Hani kılıç hani kalkan

Selâm diye dönen semâzen

Öncesi bir kudüm sesi



Belâ şarabıyla mest

Gökte ay tanık oluyor aşkımıza

Sana feryadım var

Tut, bırakma beni



Düğündeyiz bugün

Gönlüm açık seninle

Ilık bir nefessin dudaklarımda

Çılgın karanlığa inat

__________________

DÖNEMEÇ



Bu dağ bana uzaktan yalnızlığı söylüyor

Üşüyor ve kuşların kaderini yaşıyorum

El yordamıyla içine girdiğim bu hayat

Şükür ince hesaplarından uzak tutuyor beni

Böylece bir ırmak kıyısında sulara bakıp

Seni kuruyorum hesapsız çocuk düşlerimde



Bir rüzgâr seni söylüyor söğüt dallarında

Hayatı şiirle dostu sevda ile anmanın vakti

Kalbim suların sevincinde kendinden emin

Düşlerimizi süslüyor kekik kokulu bir yaz

Bulutlar kayıyor üzerimizden kuşlar uçuyor

Şimdi secdeye kapan ve bu güzelliği yorumla



Ey beni gösteren ayna atını dağlarıma sür

İşte zamanın fırtınası işte kar işte mağaram

Soframa konuk ol ekmeğimi böl beni doyur

Terliyim alnımı sen kurula suyumu sen uzat

Seni gördükçe uyanır leylaklar uyanır sabah

Bana âyetler oku aşkın saatini yeniden kur



Bana bir kelime söyle ağacıma çık gözlerime bak

Gözlerin yeter yeniden doğmama bana ellerini ver

Kaçak bir yıldız olma gecemin içinde ışığını yak

Hercâî bir menekşe şimdi merhamet kesilir

Ben kardeşin şâir bana sesini ver açılsın dilim

İkimizin kalbinde akan bir ırmak olsun tarihimiz



Ey çığlığıma at koşturan süvari beni çoğalt

Sil üzerimden dünya kokularımı bana bir âh getir

Uykusuz bir gece geçirdim bana sabahı hatırlat

Beni şimdi otağında beyaz bir keder karşılasın

Saçlarından güvercinler uçur saklama ismini

Böylece sevmeyi haklı kılan bir yanı olsun hayatın



Göğsümüz rüzgâra açık içimize dünya sığabilir

Ölüm bir türküyü orta yerinden bölmenin resmidir

Nedir öyleyse bu ağrılar bu yangın bu şehir

Saçlarımız yağmurla yıkanmış taranmış rüzgârla

Atımıza binelim kardeş olalım karıncalarla

Böylece tûfanım sussun ben seni bulayım içimde

__________________