Mustafa Özçelik'in Hayatı (1954 - )


1 Kasım 1954 tarihinde Eskişehir'in Günyüzü ilçesinde doğdu. İlk öğrenimini burada (1965), orta ve lise ve öğrenimini Eskişehir’de tamamladı. (1972) Bursa Eğitim Enstitüsü Türkçe bölümünde (1975) ve Anadolu Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı bölümünde (1992) yüksek öğrenim gördü. 1976’dan 2002 yılına kadar Nevşehir ve Eskişehir’de ortaokul ve liselerde öğretmenlik yaptı. Özel öğretim kurumlarında çalıştı. Dumlupınar Üniversitesi'nde Türk Dili öğretim görevlisi olarak dersler verdi. Temmuz 2002’de emekli oldu. Evli ve iki çocuk babasıdır.
Edebî hayatı 1975 yılında başladı. İlk şiiri 1975’de gelişme dergisinde, ilk yazısı 1976 yılında Mavera dergisinde yayımlandı. Şiir, deneme, makale, biyografi, öykü, masal, günlük türlerinde çalışmalar yaptı. Bunlardan büyük bir bölümü kitaplaştı. Muhtelif ilmi toplantılarda tebliğler sundu. Çeşitli şehirlerde "Türk Şiiri" üzerine konuşmalar yaptı. Şiir şölenlerine katıldı. 1984’te Suffe yayınlarınca "yılın şairi", 1997’de Gençlik dergisince "yılın şairi", 2004’te Edebiyatçılar ve Sanatçılar Birliği'nce yılın "Çocuk romancısı" seçildi.

Çalışmalarının yayımlandığı dergiler:

Gelişme, Mavera, Yönelişler, İslam, Kadın Ve Aile, İlim ve Sanat, Gül Çocuk, Dolunay, Düş Çınarı, Dergâh, Kayıtlar, Kültür Dünyası, Kırağı, Kardelen, Seviye, Kitap Dergisi, Bu Meydan, Kalem ve Onur, Güneysu, Kubbealtı Akademi, Bizim Külliye, Yansıma, Bir Nokta, Vuslat, Edebiyat Ortamı, Taşra Edebiyat, Yedi Iklim, Yitik Düşler, Ay Vakti ve Gonca Çocuk

Şiir Kitapları: İfşa (1985), Güle Yağmura ve Bahara Selam (1992), Serenat (1995), Dünyanın Tenhasında (1996), Güneş ve Ayna(1997), Diriliş Türküsü (1997), Gül ve Hançer (2002) Deneme: Deneme: Şiir İklimi (1998) Biyografi: Yunus Emre (1984), Samiha Ayverdi (2003), Sunullah Gaybi (2004)
Öykü: Kelile Ve Dinme (1990), Balıkçıl Kuşu İle Yengeç (1990), Papağan Hikâyeleri (1990), Gülün Sırrı (1995), Son Günün Sevinci (1999), Denizdeki Hazine (2004), Bir Testi Su (2004), Tales Form Mevlana-Mevlana’dan Hikayeler) Türkçe-İngilizce (1996)

Roman: Şehitler Tepesi (1992) İnceleme: Mehmet Akif ve İstiklâl Marşı (2003) Kaynak Kitap: Türkçe-Edebiyat Bilgileri (1992) Antoloji: Şairin Duası - Dua Şiirleri Antolojisi (2002)

__________________

ÂFÂT



Sana verilmişti emânet

Arz sana verilmişti

Bilemedin ateşin ve suyun kıymetini

Toprağın sabrı tükendi

Ve delindi kalbi yeryüzünün

İşte ölümün dehşet halleri

Bir bir solduruyor karanfilleri



Başladı hamlesi kaderin

Petrol tankları kara bir ağıt gibi

Yükseliyor televizyon antenlerinden

Sam füzeleri bilgisayarlar sustu

Küreselleşen dünyada

Bir defne dalını ve gecede üşüyen

Bir serçe yavrusunu unuttun



Yağmur yağmıyor artık

Hileli sarnıç sularının kokularından

Kalbinin derinliklerindeki korku

Bir maska çeviriyor bütün yüzleri

Isınmış sular öfkeli enerji yüklü

Yarım kalmış çikolatasıyla

Bir çocuk toprak altında

Seni bekleyen dehşetengiz ölü



Çukur kaz ve ölümün dilini anla

Perde açılırken bir isyan susuyor

Şimdi konuşan aczin dili

Hani mahallemiz haritanın neresinde

İncittiğimiz balıkların

Bedduâsı bu dalga

İştahlı bir kuyu olarak

Geçiyor tarihin kayıtlarına



Uçurumdan korkar toprağa basardın

Banka kartları güvenliydi

Oysa an meselesiydi dehşet

Ölüm bir karınca sabrıyla

Yanı başında bir perdenin ardından

Konuşurken sana

Âhiretten ve hesaptan bahsediyordu

Uyanıp karşı dağlara bakmadın



Solan bir yaprak ölü bir karınca

Sofralarımızda insan cesetleri

Fark edilmeyen bombalar

Doğudan batıya dehşet sancakları

Hiç biri her gün içinden geçtiğin çarşılarda

Uğuldayan hayatın sırrına taşımadı bizi

Bir adım bir adım daha

Derken bir gün bir güne eklenemedi

Şimdi soyunup dünya hâllerinden

Sana göçüyoruz Rabbim

__________________

AĞIT



Yorgun sesiyle bir kuş

Kuytu ormanında

Titriyor yalnızlık korkusuyla

Varlığını geceye rehin bırakmış

Diyor ki bana

İçimi ısıtan sözler bul



Şehzâdem ormanda kaybolmuş

Şimdi ben ne söylerim lâleye

Ey âvâre bulut

Nerededir gün ışığı

Ne zaman sabah olacak

Ne zaman yağacak yağmur



Ey yolcu bana künyemi oku

Kolum kanadım kırık

Çığlığım ol yosunlu sularda

Kurşunun kokusunu alıyorum

Ölümümle başlayacak hayat

Puslu bir sabahta



Ben ki bu bahçelerin

En son sesiyim bir daha duyulmayacak

Unutma gözlerimi

Geldim ve gidiyorum işte

Bırakarak yeni doğmuş çocuklara

O güzelim maviliği



Dallarında sükût olan bahçede

İşte ben orda mâsum yüzümle

Avcılardan ve ölümden bîhaber

Bedenim kaybolsa da

Yaşayacağım kaftan rengimle

Sulara bakıp sonsuza kadar

__________________

AKŞAM



Kırık su aynalarında hicran içinde

Kendini seyreden kuğu

Ne görür kendinden başka

İşte cânını arayan cânân



Desem ki ben de unuttum

Sesimin bütün renklerini

Ne lâle ne kızıl erguvân

Ahvâlim perişan yüzüm kan



Dünya ki sihirli bir kuyu

Her damla suyu bir ağu

Kuytu kıyılarından geçsek de

Hayat ölüme doğru bir koşu



Bu devran içinde bir zaman

Aynam deyip göğe baksam

Bir resim çeksem kendime ait

Geçen zamanı kollasam



Ne yapsam çoğalır akşam

Bütün yollar ölüme çıkar

Tükenir kalem tükenir kan

Ah ne yapsam tükenir akşam

__________________

AKŞAM KUŞU (dergide kuş sesi)



Kendi bahçesinde yağmurlarla ıslanıp

Kendi kokusuyla çıldırıyor karanfil

Kendi yüzünü tanımaktan yorgun bir serçe

Gözlerime dalıyor avcılardan kaçıp

Bütün bunlar senden işaret diye

Gizemli yollarına düşüyorum hayatın

İnce ince yağıyor yağmur



Kuşlar saçak altında

Titreyen bir kelebekten habersiz

Güneşin resmini çiziyorlar dağlarına

Oysa çoğalıyor akşam

Uykuya hazırlanıyor hayat

Üstümüzde gecenin yelkenlisi



Şimdi gülümse kendine

İçine dön ve aşka çevir yönünü

Kalbinin tenhâ sokaklarında

Hüzzâm bir şarkıyla yürü

Orda ince bir elif gibi ürkek bir ceylan

Bir dağ ararken kendine

Narin bir meltemin sesini duy

Pırıl pırıl yansın aynanda hayat



Gülden yaseminden

Gecenin renginden

Söylediğin bu içli söz

Dudaklarına tâc olsun

Saçlarına rüzigâr

Bir akşam kuşu gibi gel



Bir fısıltı gibi

Kalbime düşsün o eczâ

Rûhum ürpersin ve titresin cânım



Ağacının altında üşüyorum

Bana hırkanı ver

Bu ıssız gecede rüyalarım benim

Kimseler görmüyor beni

Sen benim yağmurum

Bitmeyen tûfanımsın

Ey bu tenhâ gecede

Kalbime düşen ay

__________________

ALAZ



Bu delirmiş sel sularında

Sürüklenip giden hayat

Doludizgin içinde koştuğumuz günler değil miydi

Daha uzun arzulardan geriye kalan



Ev suyun su evin içinde

Uçurumlara köpük köpük koşan taylar

Şimdi hangi ovaların rengini almalı

Tedirgin bir gökyüzü öfkesini boşaltırken üstümüze



Yarasına bakıyor bir genç kız

Bir ağaca sarılmış cesede ağıtlar yakarak

Anne delirmiş dağ yollarına koşuyor

Acı bir gülüş kaybolmuş hâfızadan geriye kalan



Şuramda ağır bir sancı çaresiz ağlıyorum

Tutup karanfiller bırakıyorum isimsiz mezarlara

Uyandırılmış suların çoğalan öfkesi

Sırılsıklam yıkıyor hayatımızın bendini



Yeni dualar öğrenip göz yaşı tadında

Durmalıyım Nuh’u hatırlayıp tövbenin kapısında

Kapanmalı dünya dehlizleri içimde birer birer

Yeni sözlerim artık hep sana dâir hep âşikâr

__________________

ANAFOR


Gerildi toprağın yayı
Sonra rüzgâr çıktı
Gece gündüze kavuşt
Başladı anafor



Gök devrilince
Yıldızlar indi yere
Şimdi yolculuğumuz
Mevsimden mevsime



Hücremizde yer değiştirdi
Ölüm ve korku
Sular yükselip çekildi
Şehir harâbe



Kendini gör aynada
Çölün safîr yolcusu
Ömrün zili çaldı
Çekip gidiyorsun işte



Bahçende açan
Şimdi ne karanfil ne lâle
Herkes kayboldu
Kaldın kendinle



Artık topallamıyor atın
Geldin menzile
Çözülüyor iplik iplik
Bitiyor gece

__________________

ARZ-I HÂL


Beni benden al ey merhamet
Bana da göster tılsımını rüyâların
Çünkü ölüme emânet edilmişim
Gündüzün kaderi bana da yazılmış


Saatim durdu sükûtun içindeyim
Yüzümden öpüyor beni toprak
Şimdi sevincim yerdeki karınca
Sabrın ulu ormanı ve bereketli başak

Bir ışığa dokundum gördüm seni
Bir bakışın ışığında kül oldum
Bir koku yayıldı senin nefesinden
Bir daha bir daha açan gül oldum


Ebedî bir baharın taraçasında
Bütün övgüler yalnızca sana
Geceden geçip gündüze erdik
Mesûduz şimdi yeni dünyamızda

__________________

tşkler..

__________________

rica ederim

sağolasın


-----------
ATLAS



Birdenbire mevsim, birdenbire aşk

Yorgun bir akşam kuşu

Gecenin sesine kendini katarak

Hangi dağın ardında

Hüznün kumaşını dokur



Sakla beni kalbim, güneş kanıyor

Sal üzerime merhamet bulutunu

Uzun bir yolun önündeyim

Sen olmazsan eğer içimde

Tüketir beni o hain korku



Çadırımız sökülsün vakit tamam

Göçebe aşkların çocukları

Acının yorgun atlarına binip

Bir kehânetin ardından yürüsün

Bir yusufçuk kuşu konsun yüzlerine





Ne yapsalar biter ihanetin gecesi

İçimize üflenen nefes

Çağırır bizi tûfanlara ve yağmurlara

Ve biz dağlara çekiliriz

Üstümüzde bir hatıra olur ıslak gece



İşte yine önündeyiz burası toprak

Bizi bağışla bozgun bitti

Bakışlarımızda saklı kalan

Ne varsa burada bırakıp

Gün ışımadan yollara düşelim

__________________