O nunla 2 sene önce otobüste tanismistik. sanki onu yillardir taniyo gibiydim. sanki o hep benimdi, onunla 1 sene kadar telefonda görüstük. sonra o ÖSS sinavina hazirlanmaya basladi. ondan sonra pek sik görüsemez olduk. hatta hiç görüsemez olduk. artik benim telefonlarima cevap vermiyodu. artik msj bile atmiyodu bana. ona o kadar çok baglanmistim ki sanki canimin bi parçasi olmustu. onsuz nefes bile alamiyodum, yasamin bi anlami yoktu sanki, hayat onsuz çok bostu. sonra sinav günü geldi çatti. ona basarilar diye msj attim. ama cevap her zamanki gibi gelmedi. o güne kadar beni bi kere aramamisti. sonra aradan 1 ay geçti sinavi kazandigini ögrendim. istedigi bölümü tuttrmus hatta derece bile yapmisti tebrik için aradigimda bile telefonu açmamisti. aradan bayagi zaman geçmisti. arkadasim beni çiktigi çocukla tanistirmak istedi bende kabul ettim. oraya gittimde onlar çoktan gelmisti. merhaba dedim. arkadasim erdem lavobaya gitti simdi gelir dedi erdem deyince birden yüregim hizli atmaya basladi sanki o karsimdaymis gibi. arkadasim iste hayatimin aski dedi ve ona dogru baktigimda hayir bu olamazdi o bu olamaz diye defalarca tekrarladim. sonra arkadasim ne oldugunu sordu. yok bisey dedim sadece birine benzettim. ordan hizla kaçmak istedim ama yapamazdim çünkü arkadasim hastaydi. onu ve hayallerini yikamazdim. mecburen oturdum. ama o kalkti ve gitmek için izin istedi. ve gitti. aksam telefon çaldi ve arayan oydu. benden ona geri dönmemi istedi. ona bunun imkansiz oldugunu ve sadece onu sevmesini istedim çünkü o benim kadar güçlü degildi. sonra onlarin hayatindan ebediyen çiktim. geçenlerde ögrendim 2 çocuklari olmus birine benim adimi vermisler.

__________________

cok yapmacık geldi bana ...
yinede eline sağlık..

__________________

__________________

tsk

__________________