TANRI ONU
BENDEN DAHA ÇOK
SEVMİŞ...Y

Alanyada dayımın yazlığında yaz tatilimi geçiriyordum. Onu ilk defa sahilde gördüğümde adeta büyülenmiştim. Masmavi gözleri ve sapsarı saçları vardı. Tıpkı güneşin aydınlattığı bir yüz gibi aydınlıktı yüzü. Bakışlerımı ondan kaçırmak istiyordum ama engel olamıyordum. Adını bile bilmediğim güneş yüzlü çocuğa hayran kalmıştım. Oda beni fark etmişti. Bir kaç gün boyunca bakıştık. Bana uzaktan gülümsüyordu. Gülümsemesiyle beni çok etkiliyordu. Onunla tanışmayı çok istiyordum.
Bir anda yanıma doğru gelmeye başladı. Heyecandan kalbim yerinden çıkacak gibi çarpıyordu. Ve konuşmaya başladı. Fakat ingilizce konuşuyordu. Yabancı olduğunu anlayınca biraz afalladım. İngilizce bilmeme rağmen heyecandan ne dediğini anlayamıyordum. İlk defa bir erkek beni böyle etkilemişti. Karşımda gülümsüyordu.
Bana kendini tanıttı, bende aynı karşılığı vermeye çalıştım. Adı İvo'ydu. Birbirimizle konuşmaya çalışıyorduk. Arjantinliydi. Buraya okulundan tanıdığı Murat adlı bir Türk arkadaşının daveti üzerine gelmişti. Kimi zaman Muratta anlaşmamızda bize yardımcı oluyordu. Güneş gibi aydınlık olan yüzünün yanı sıra nezaketi ve temiz kişiliğiyle beni kendine aşık etmişti. Oda beni seviyordu. Tanıştığımız 1.5 ay boyunca birbirimize daha çok beğlandık ve sevdik.
Gitmesine bir kaç gün kalmıştı. Birbirimizden ayrılmayı düşünmek bile istemiyorduk. Ve bir günbatışında sahilde yürürken bana Türkçe olarak, ''Benimle evlenir misin?'' dedi. Çok şaşırmıştım, inanamadım. Gözlerimdeki yaşlar hiç durmadan akıyordu. Ona sarıldım ve birbirimizi öptük okadar mutluydum ki güneş yüzlümden ayrılacağımı bilmek ölüm gibi geliyordu. Ailem evleneceğim haberini alınca benim mutluluğum karşısında sevindiler ve güneş yüzlümle tanışmak istediler. İstanbul'a gidecek ilk otobüsle gecikmeden güneş yüzlümü ailemle tanıştıracaktım. Çok heyecanlı ve mutluydum.
Otobüsteki yolculuğumuz esnasında başımı omuzuna yasladım. Elleriyle saçımı okşarken uyumuşum. Büyük bir gürültü ve çığlıkla uyandım. Otobüs kaza yapmıştı. Yarı baygın bir şekildeydim ama güneş yüzlümle konuşmaya çalışıyordum. Onun sesini duyamıyordum. Bir ambulansa konuldum, onun hastahanede olduğunu söylediler. Gözümü açtığımda yanımda annem ve babam vardı. Neler olduğunu hatırlamaya çalıştım. Babam sanki ne diyeceğimi anlamış gibi ''İvo çok iyi kızım, oda seni soruyor'' dedi. Onu görmek istediğimi söyledim. Onun başka bir hastahanede olduğunu söylediler. İki gün sonra daha iyi olmuştum. Annem yanıma oturdu ve gözleri dolarak ''Kızım İvo...'' diyebildi. İnanmadım, inanmak istemedim. Bir umutla ''O nerede?'' diye sordum. Annem cevap veremedi... O artık yaşamıyordu. Büyük bir acıyle kendimden geçene kadar ağladım. Şimdi onun yokluğundan bu yana 3 yıl geçti. Tanrı onu çok sevdiği için yanına almıştı. Gülümseyişini ve güneş yüzünü hiçbir zaman unutmayacağım.

YANGEL/İST.Y

paylaşmak istedim arkadaşlar. ben çok duygulanmıştım okurken. umarım sizlerde beğenirsiniz

__________________
inSAn yA AcıLaRINı unUTmaSInı yA dA kENdi mEZarıNI kaZmaSInı bİLmeLi !... (aşk yorgunu)