Annesiz Bir Güne Uyanmak

(+PeriLiçeM+) · 07-31-2007, 23:32

Gece çökünce, uzun beyaz florasanlar ile aydınlatılan koridorlarda, üzerlerine ilaç kokuları sinmiş hasta yakınları, korku, umut ve endişeyle beraber, geceyi sırtlayıp sabaha taşırlardı.

Hastanenin ikinci katında bulunan yoğun-bakım odasındaki sessizlik, karanlığı bile kıskandırmaya yeterdi. Azrail`in sık sık uğradığı bu yerde, umut zincirlerine sarılmış yaşamlar; insanca bir çaba ile sürdürülürdü. Belki anneme bir faydası olur düşüncesiyle, görevlilerin izin verdiği kadar bu odanın önünde beklerdim. Beni terk etmesine izin vermediğim umudumla...

Salı gününü çarşamba gününe bağlayan gece de, yoğun-bakım odasındaki hareketlilik gözüme çarptı. Ses avına çıkmış kulaklarımla, tüm olup biteni anlayabilmek için yaklaştığımda, görevlilerin her zaman yaptıkları gibi yaşam savaşını kaybeden birini, sarıp sarmalayıp, zemin katta bulunan morg odasına götürmek üzere çabaladıklarını gördüm. Ölen kişinin annem olabileceği korkusu, yüreğime oturdu. Üzerine bastığım mermer zemin sanki ayaklarımın altından çekildi, dengem bozuldu ve vücudumun her yeri titremeye başladı. Kendimi biraz olsun toparladıktan sonra görevlilere ; ''bu kez kim?'' diye soracakken, birgün önce hastanenin kantininde çay içip, sohbet ettiğimiz hemşirenin dost elini sırtımda hissettim. —Yaşlı amca!'' dedi. —Bir haftalık yaşam mücadelesi sona erdi. Dayanılmaz acılar çekiyordu. Ölüm belki de kurtuluşu oldu.''

Hemşirenin söyledikleri beni rahatlatmıştı ama her gün birilerinin ölmesi, sıranın anneme de gelebileceği korkusunu üzerimden atmama yetmemişti. Yine de tüm olumsuz düşünceleri beynimin duvarlarından kazımak üzere, hemşireye teşekkür edip yanından ayrıldım.

Hastanenin karşısında bulunan cami minaresinden yükselen ezan sesi; insanları sabah namazına davet ederken, İstanbul sisli bir sonbahar sabahına uyanıyordu.

Sigara içmek için kantine geldiğimde, kardeşlerimin ve babamın ayrı ayrı masalarda oturduklarını, sildikçe yenileri gelen gözyaşlarını, nafile çabalarla birbirlerinden sakladıklarını gördüm. Beni fark ettiklerinde, sorgulayan gözleri suratımdaydı.

İnandırıcılıktan uzak sözcükleri bile bulmamın günbegün zorlaştığı, kimin, kimi kandırdığının bilinmediği, insanca oynanan bir oyunun kim bilir kaçıncı sahnesindeydim. Benimle beraber umut biriktiren bu insanların, morallerini yüksek tutma zorundalığım, beni yalan üreten bir makineye çevirmişti.

Daha fazla beklemeden aklıma gelen yalanları sıralamaya başladım. ''Yoğun bakım odasında bulunan yaşlı amcayı hatırladınız mı? Hani annemin solunda bulunan. İşte o amca iyileşmiş. Ölüm riskini atlatmış olacak ki, yukarı katta bir odaya aldılar. İnşallah annem de iyileşecek! Hep beraber evimize gideceğiz!''

Söylediklerimi onaylarcasına başlarını sallayıp, hep bir ağızdan ''inşallah!'' dediler. Beraber, yoğun-bakım odasının sorumlu doktorunun, hasta yakınlarını bilgilendirmek amacıyla, saat 10.30`da yapacağı görüşmeyi beklemeye koyulduk.

Saati görebileceğim bir masa bulup oturdum. Ismarladığım demli çayımı içerken, bir de sigara yaktım. Zaman genişliyordu, genişledikçe yüreğimden gelen kabul edilmez öfke ve direniş giderek artıyordu. Henüz hayatının baharında olan annem, lanet olası bir odada ölüm-kalım savaşı veriyordu. Şuurunu kaybetmiş, kalbi de bir cihaz yardımıyla çalışıyordu. Sığındığım Allah`a dua etmekten başka elimden hiçbir şey gelmiyordu. ''Ya annem ölürse'' düşüncesi, beynimi kemiren kocaman bir kurt oluyor ve her geçen dakika daha fazla kemirgenleşiyordu. Gözlerimde tıkalı olan yaşlar, bir yol bulup akmaya başladı. Ağladım çokça...

Saatler 10.30`u gösterdiğinde, yoğun-bakım odasının sorumlu doktoru, bir sonraki günün getireceklerine kendimizi hazırlamamız gerektiğini söylüyordu. Annemin beyninde oluşan ödem, yaşama şansını neredeyse sıfıra indirmişti.

Günlerdir hastanede uykusuz, sağa-sola koşturan bedenim, doktorun söyledikleri karşısında direncini iyice yitirdi. Göz kapaklarım kendiliğinden kapandı. Eve kiminle geldiğimi, üzerimdekileri çıkartıp, yatağa nasıl uzandığımı hatırlamıyorum. Derin bir uykudan sıçrayarak uyandığımda, kardeşimin -''Hastaneye gitmemiz gerek!'' feryadının yankısı, hastaneye gitmek üzere bindiğimiz taksinin içerisinde bile sürüyordu.

Hastaneye geldiğimde, annemin parmak uçlarından kayan yaşam yıldızı, veda için bekliyordu. Henüz ısısını kaybetmemiş yanağına bir öpücük kondurduktan sonra, hıçkıra hıçkıra ağlayarak, morg odasından dışarıya çıktım. Adımlarım beni, günlerdir annemi bize bağışlaması için dua ettiğim caminin avlusuna götürdü. Kulağıma fısıldanan, nereden ve kimden geldiğini bilmediğim ''Takdir İlahi'' sözcüğü, beni ne kadar teselli edebilirdi ki?

Aynı gün, ikindi namazına müteakip kılınan cenaze namazından sonra, annemi son yolculuğuna uğurladım.

Ertesi günü, İstanbul yine bir sonbahar sabahına uyanırken, annesiz geçireceğim ilk gün başlıyordu. Canımın yarısının olmadığı...

...иa∂as... · 07-31-2007, 23:47

Gerçekten güzel paylaşım...
Tebrikler

İ>>L€G€ND&LOV€<<B · 08-01-2007, 11:22

acısını kimseye yaşatmasın yaradan güzeldi emeğine sağlık...

ozluyorumseni · 08-01-2007, 11:32

yüce rabbim böyle kimseye acı yaşatmasın...

paylaşımnı için teşekkürler

Hüzün çicegi · 08-01-2007, 11:46

Ay çok hüzünlendim bende genelde annesiz uyanıyorum

Paylaştıgın için tşkler

(+PeriLiçeM+) · 08-01-2007, 18:17

teşekkürler arkadaşlar..

CĄЯîSMĄ · 08-01-2007, 18:27

PaYLaSiM icin Tsk EdeRım . . .

FairyInTheFog · 08-01-2007, 18:31

Emeğine sağlık.Güzeldi

(+PeriLiçeM+) · 08-02-2007, 10:39

GÖZLERİNİZE Sağlık

07-31-2007, 23:32	#1 (permalink)
(+PeriLiçeM+) Beni Sevmeyen ÖLsün :) Üyelik tarihi: 02-21-2006 Bulunduğu yer: SeMPaTiK $eYTaN Cinsiyet: Mesajlar: 7.392 Konular: 952 Rep puanı:250351 Toplam Online: 7 Saat 12 Dakika 17 Saniye	Annesiz Bir Güne Uyanmak Gece çökünce, uzun beyaz florasanlar ile aydınlatılan koridorlarda, üzerlerine ilaç kokuları sinmiş hasta yakınları, korku, umut ve endişeyle beraber, geceyi sırtlayıp sabaha taşırlardı. Hastanenin ikinci katında bulunan yoğun-bakım odasındaki sessizlik, karanlığı bile kıskandırmaya yeterdi. Azrail`in sık sık uğradığı bu yerde, umut zincirlerine sarılmış yaşamlar; insanca bir çaba ile sürdürülürdü. Belki anneme bir faydası olur düşüncesiyle, görevlilerin izin verdiği kadar bu odanın önünde beklerdim. Beni terk etmesine izin vermediğim umudumla... Salı gününü çarşamba gününe bağlayan gece de, yoğun-bakım odasındaki hareketlilik gözüme çarptı. Ses avına çıkmış kulaklarımla, tüm olup biteni anlayabilmek için yaklaştığımda, görevlilerin her zaman yaptıkları gibi yaşam savaşını kaybeden birini, sarıp sarmalayıp, zemin katta bulunan morg odasına götürmek üzere çabaladıklarını gördüm. Ölen kişinin annem olabileceği korkusu, yüreğime oturdu. Üzerine bastığım mermer zemin sanki ayaklarımın altından çekildi, dengem bozuldu ve vücudumun her yeri titremeye başladı. Kendimi biraz olsun toparladıktan sonra görevlilere ; ''bu kez kim?'' diye soracakken, birgün önce hastanenin kantininde çay içip, sohbet ettiğimiz hemşirenin dost elini sırtımda hissettim. —Yaşlı amca!'' dedi. —Bir haftalık yaşam mücadelesi sona erdi. Dayanılmaz acılar çekiyordu. Ölüm belki de kurtuluşu oldu.'' Hemşirenin söyledikleri beni rahatlatmıştı ama her gün birilerinin ölmesi, sıranın anneme de gelebileceği korkusunu üzerimden atmama yetmemişti. Yine de tüm olumsuz düşünceleri beynimin duvarlarından kazımak üzere, hemşireye teşekkür edip yanından ayrıldım. Hastanenin karşısında bulunan cami minaresinden yükselen ezan sesi; insanları sabah namazına davet ederken, İstanbul sisli bir sonbahar sabahına uyanıyordu. Sigara içmek için kantine geldiğimde, kardeşlerimin ve babamın ayrı ayrı masalarda oturduklarını, sildikçe yenileri gelen gözyaşlarını, nafile çabalarla birbirlerinden sakladıklarını gördüm. Beni fark ettiklerinde, sorgulayan gözleri suratımdaydı. İnandırıcılıktan uzak sözcükleri bile bulmamın günbegün zorlaştığı, kimin, kimi kandırdığının bilinmediği, insanca oynanan bir oyunun kim bilir kaçıncı sahnesindeydim. Benimle beraber umut biriktiren bu insanların, morallerini yüksek tutma zorundalığım, beni yalan üreten bir makineye çevirmişti. Daha fazla beklemeden aklıma gelen yalanları sıralamaya başladım. ''Yoğun bakım odasında bulunan yaşlı amcayı hatırladınız mı? Hani annemin solunda bulunan. İşte o amca iyileşmiş. Ölüm riskini atlatmış olacak ki, yukarı katta bir odaya aldılar. İnşallah annem de iyileşecek! Hep beraber evimize gideceğiz!'' Söylediklerimi onaylarcasına başlarını sallayıp, hep bir ağızdan ''inşallah!'' dediler. Beraber, yoğun-bakım odasının sorumlu doktorunun, hasta yakınlarını bilgilendirmek amacıyla, saat 10.30`da yapacağı görüşmeyi beklemeye koyulduk. Saati görebileceğim bir masa bulup oturdum. Ismarladığım demli çayımı içerken, bir de sigara yaktım. Zaman genişliyordu, genişledikçe yüreğimden gelen kabul edilmez öfke ve direniş giderek artıyordu. Henüz hayatının baharında olan annem, lanet olası bir odada ölüm-kalım savaşı veriyordu. Şuurunu kaybetmiş, kalbi de bir cihaz yardımıyla çalışıyordu. Sığındığım Allah`a dua etmekten başka elimden hiçbir şey gelmiyordu. ''Ya annem ölürse'' düşüncesi, beynimi kemiren kocaman bir kurt oluyor ve her geçen dakika daha fazla kemirgenleşiyordu. Gözlerimde tıkalı olan yaşlar, bir yol bulup akmaya başladı. Ağladım çokça... Saatler 10.30`u gösterdiğinde, yoğun-bakım odasının sorumlu doktoru, bir sonraki günün getireceklerine kendimizi hazırlamamız gerektiğini söylüyordu. Annemin beyninde oluşan ödem, yaşama şansını neredeyse sıfıra indirmişti. Günlerdir hastanede uykusuz, sağa-sola koşturan bedenim, doktorun söyledikleri karşısında direncini iyice yitirdi. Göz kapaklarım kendiliğinden kapandı. Eve kiminle geldiğimi, üzerimdekileri çıkartıp, yatağa nasıl uzandığımı hatırlamıyorum. Derin bir uykudan sıçrayarak uyandığımda, kardeşimin -''Hastaneye gitmemiz gerek!'' feryadının yankısı, hastaneye gitmek üzere bindiğimiz taksinin içerisinde bile sürüyordu. Hastaneye geldiğimde, annemin parmak uçlarından kayan yaşam yıldızı, veda için bekliyordu. Henüz ısısını kaybetmemiş yanağına bir öpücük kondurduktan sonra, hıçkıra hıçkıra ağlayarak, morg odasından dışarıya çıktım. Adımlarım beni, günlerdir annemi bize bağışlaması için dua ettiğim caminin avlusuna götürdü. Kulağıma fısıldanan, nereden ve kimden geldiğini bilmediğim ''Takdir İlahi'' sözcüğü, beni ne kadar teselli edebilirdi ki? Aynı gün, ikindi namazına müteakip kılınan cenaze namazından sonra, annemi son yolculuğuna uğurladım. Ertesi günü, İstanbul yine bir sonbahar sabahına uyanırken, annesiz geçireceğim ilk gün başlıyordu. Canımın yarısının olmadığı... __________________ єѕкι∂єη мєктυвυη ѕσηυηα кσηαη 3 ησктα ѕєν∂ιğιηє σℓαη вüтüη ѕєνgι ѕöz¢üкℓєяιηι ιçєяιямιş.. ѕєνєη 3 ησктα кσуαямış, ѕєνιℓєη αηℓαямış αηℓαуα¢αğıηı.. şιм∂ι ƒαzℓα ѕözє ηє нα¢єт(...)

07-31-2007, 23:47	#2 (permalink)
...иa∂as... Deneyimli Üyelik tarihi: 01-14-2007 Bulunduğu yer: IZMIT Cinsiyet: Mesajlar: 2.277 Konular: 131 Ruh Halim: Rep puanı:1308 Toplam Online: N/A	Gerçekten güzel paylaşım... Tebrikler __________________

08-01-2007, 11:22	#3 (permalink)
İ>>L€G€ND&LOV€<<B Bizden Biri Üyelik tarihi: 07-13-2006 Bulunduğu yer: AşK In eN KoYuSuNdAn...<<€skiş€hir>> Cinsiyet: Mesajlar: 3.482 Konular: 340 Ruh Halim: Rep puanı:263044 Toplam Online: 4 Saat 16 Dakika 3 Saniye	acısını kimseye yaşatmasın yaradan güzeldi emeğine sağlık... __________________ duysa nasıl sevdiğimi melekler AğLaR... L€G€NDLOVE ömrün€ mühürlü

08-01-2007, 11:32	#4 (permalink)
ozluyorumseni Forumun Tiryakisi Üyelik tarihi: 03-17-2007 Bulunduğu yer: INADIM INAT HAYAT,BAŞROL OYNAMAYA AZ KALDI Mesajlar: 8.202 Konular: 345 Rep puanı:2096882 Toplam Online: 7 Saat 55 Dakika 42 Saniye	yüce rabbim böyle kimseye acı yaşatmasın... paylaşımnı için teşekkürler __________________ *gözler bile seni arar olmuş SEVDİĞİM....*

08-01-2007, 11:46	#5 (permalink)
Hüzün çicegi Forumun Tiryakisi Üyelik tarihi: 11-30-2005 Bulunduğu yer: Hüzünlerden...{Alanya} Mesajlar: 8.488 Konular: 136 Rep puanı:546605 Toplam Online: 14 Dakika 20 Saniye	Ay çok hüzünlendim bende genelde annesiz uyanıyorum Paylaştıgın için tşkler __________________

08-01-2007, 18:17	#6 (permalink)
(+PeriLiçeM+) Beni Sevmeyen ÖLsün :) Üyelik tarihi: 02-21-2006 Bulunduğu yer: SeMPaTiK $eYTaN Cinsiyet: Mesajlar: 7.392 Konular: 952 Rep puanı:250351 Toplam Online: 7 Saat 12 Dakika 17 Saniye	teşekkürler arkadaşlar.. __________________ єѕкι∂єη мєктυвυη ѕσηυηα кσηαη 3 ησктα ѕєν∂ιğιηє σℓαη вüтüη ѕєνgι ѕöz¢üкℓєяιηι ιçєяιямιş.. ѕєνєη 3 ησктα кσуαямış, ѕєνιℓєη αηℓαямış αηℓαуα¢αğıηı.. şιм∂ι ƒαzℓα ѕözє ηє нα¢єт(...)

08-01-2007, 18:27	#7 (permalink)
CĄЯîSMĄ MaSuM DeGiLiM..!! Üyelik tarihi: 04-13-2007 Bulunduğu yer: uмuduη вiттiqi γєяdєη! Cinsiyet: Mesajlar: 6.096 Konular: 399 Rep puanı:47339 Toplam Online: 2 Saat 31 Dakika 9 Saniye	PaYLaSiM icin Tsk EdeRım . . . __________________ *YaRıNıM oLMaSıN aRTıK YaŞaDıĞıM BuNCa YıL YeTeR* BuGüNüM FaRKLı DüNDeN, eLBeT Bu GüNLeRDe GeÇeR.

08-01-2007, 18:31	#8 (permalink)
FairyInTheFog ₪ ¢υяšє∂ ∂яєαмš ₪ Üyelik tarihi: 11-25-2006 Mesajlar: 6.138 Konular: 411 Ruh Halim: Rep puanı:27707906 Toplam Online: 1 Gün 16 Saat 16 Dakika 11 Saniye	Emeğine sağlık.Güzeldi __________________ Forum Kurallarımız *..Uzaktaki Ya[kı]nım..*

08-02-2007, 10:39	#9 (permalink)
(+PeriLiçeM+) Beni Sevmeyen ÖLsün :) Üyelik tarihi: 02-21-2006 Bulunduğu yer: SeMPaTiK $eYTaN Cinsiyet: Mesajlar: 7.392 Konular: 952 Rep puanı:250351 Toplam Online: 7 Saat 12 Dakika 17 Saniye	GÖZLERİNİZE Sağlık __________________ єѕкι∂єη мєктυвυη ѕσηυηα кσηαη 3 ησктα ѕєν∂ιğιηє σℓαη вüтüη ѕєνgι ѕöz¢üкℓєяιηι ιçєяιямιş.. ѕєνєη 3 ησктα кσуαямış, ѕєνιℓєη αηℓαямış αηℓαуα¢αğıηı.. şιм∂ι ƒαzℓα ѕözє ηє нα¢єт(...)

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
# Annesiz Bir Güne Uyanmak #	KaLpSiZ	Paylaşmak istediklerim	6	10-30-2007 13:25
Annesiz Bir Güne Uyanmak...	Yosun	HikayeLer & Öyküler	2	05-21-2007 20:24
Annesiz Bir Güne Uyanmak	\|\|>PoeTMeLTeM<\|\|	Paylaşmak istediklerim	5	09-26-2006 09:14
ANNESİZ BİR GÜNE UYANMAK...	tatlı_bela	HikayeLer & Öyküler	12	04-19-2006 06:59
Annesiz Bir Güne Uyanmak	°\|CaRaMeL_a\|°	HikayeLer & Öyküler	5	04-15-2006 03:18

6.