Bir gün daha çaldım sensizlikten. Zor da olsa vurdu saat
gece on ikiyi... Şimdi önümde yeni bir sensizlik var. İçinde, beni neyin
beklediğini bilmediğim yirmi dört saat daha var... Sonra o da geçecek...
İşte böyle kovalayacak birbirini yarınlar. Derken unutucağım seni,
unuttuğumun farkında bile olmadan. Doğrusu da bu zaten, aksi halde
hatırlamış olur insan. "onu unuttum" demek bile hatırlamaktır. Bu cümleyi
aklıma getirmeyecek derecede unutmalıyım seni. izin kalmamalı... Başkasını
ararken yanlışlıkla senin numaranı çevirmemeliyim, kendimle dalga
geçeceksem; bu başka birşey için olmalı... Sana dair hiçbir fikir kırıntısı
kalmamalı beynimde. Zaman aşımına uğramalı tüm tasalar. Hiç sevilmemiş, hiç
yaşanmamış gibi yabancılaşmalısın. Tesadüfen bir yerde adın geçtiğinde,
irkilmemeliyim. Hakkında sorulan her soru cevapsız kalmalı. Çok seven insan
aynı ölçüde unutmalı...

Seni bir gün hatırlanmamak üzere sileceğim. Ama şimdi
değil, çünkü ardında bıraktıklarından öğrenmem gereken çok şey var daha.
Eğer gerçekten dendiği gibi ayrılıklar-acılar insanı adam ediyorsa; ben
kızmamalıyım gidenlere. Ben senin ve senin gibiler sayesinde bir gün adam
olacağım. Ama şimdi değil. Çünkü dersini çıkarmam gereken çok ayrılığım var
benim. "Adam olmak adına, nice ayrılıklara..." Bak gördün mü böyle dalga
geçmeli insan kendisiyle. Yanlışlıkla o numarayı tuşladığında değil...

Şu durumda bile gülümseyebiliyorsam, epey yol katetmişim
demektir seni unutma yolunda. Acaba diyorum bu yazıyı yazmasa mıydım? Neden
dersen canım acımıyor ki? Yani yazıya başladığımdan beri birtek sigara dahi
yakmadım. Evet, çok az kalmış seni unutmama... Bunu hissediyorum... Yazmasam
da olurdu ama ölmek üzere olan yokluğuna can çekiştirmek hoşuma gidiyor!
Amatör bir şairin intikamı olsa gerek bu...

Oysa ben bunları yazmak için başlamamıştım sana.
Hatırlıyor musun o ilk günü. İnsanın tanımadığı birinin masasına yaklaşıp, o
tatlı gerginliği yaşayarak "merhaba" demesi ne kadar garip. Kim bilir neler
düşünmüştün o an... Beni senin yanına iten şey neydi diye çok merak etmiştim
zamanında. Elinde sigaran, bakışlarını bir noktada toplamıştın. Buydu belki
de beni sana çeken manzara. Ben sessiz insanları, az konuşan insanları hep
tanımak istemişimdir. Çok sustuklarına göre vardır anlatacakaları bir şey
mutlaka diye düşünmüşümdür. Neden sonra farkına varmıştım kaybolmuş bir
insana selam verdiğimin. Neden az konuşuyorsun diye sorduğumda verdiğin
cevap etkilemişti beni. "susturdular..." Anlıyordum. Neden diye sormaya
gerek yoktu. Artık bakışlarını topladığın o noktanın yerini benim yüzüm
almıştı, konuşmaya başlamıştın nihayet... "dinleyecek bir insan buldum"
diyordun yada buna inanmak istiyordun. Suskunluk benim dilime uğramıştı
sonra. Soru sorma sırası sendeydi bu sefer; "sen de pek konuşmuyorsun,
neden? " Benim cevabım seninkinden biraz farklıydı. "kelimelerimi çaldılar,
bana söyleyecek söz kalmadı" sonuçta ilk ortak noktamızı
bulmuştuk, -susmak-... ikincisi ise, yani karşılıklı yaşadığımız en gerçekçi
şey; -ayrılmak-... ve nihayetinde -unutmak-... farkında mısın bilmem? İnsana
hoş gelen hiçbir ortak yönümüz yok... Hep kaybetmek üstüne, susmalarımızın
içinde bile yenilgiler var... insan, ilk başta iki yaralı kişinin birbirini
daha iyi anlayabileceğini, mutlu olmak adına birbirlerine daha sıkı
sarılabilecğini düşünse de, aslında tam tersi doğru... Biri hasta, biri
doktor olmadan olmuyor aşk... O yüzden bizim mutlu olmamız uzak
ihtimaldi....

Ben, bugün bunları yazmak için gelmemiştim o masaya. Gel
gör şimdi unutmak üzereyim. Pek sevimli değil bu... -bir insanı unutmak? ?
? - Anlamı olmalıydı oysa geride kalanların... Biz şimdi onca zamanı unutmak
için mi yaşadık? ! Geriye birkaç şey kalmalıydı hatırlanmaya değer... Akla
geldiğinde insanın içini titreten, anlatıldığında dinleyen kişiyi
düşündüren, en azından bir sigara yaktıracak kadar burukluk veren bazı
anılar kalmalıydı geriye.... Demek ki biz unutmak zorunda kaldığımız tüm
zamanları biraz boşa haracamışız. Şu an benim aklıma gelen zamanlar'ın çoğu
zorlama... belki ilerde bir anlamı olur ümüdiyle, adettendir diye yaşanmış,
klişeleşmiş şeyler...


Galiba zamanı geldi de geçiyor. Eğer yapacak bir şey
kalmadıysa en doğrusu bu, unutmak!

Göreceksin; seni hiç bir şey olmamış gibi..... Seni,
yüzüme o tatlı gerginliği alıp da masana hiç yaklaşmamış gibi... Adını hiç
duymamış, ellerinden hiç tutmamış gibi..... Hiçbir anı, hiçbir geceyi,
hiçbir mutluluğu ve hiçbir acıyı yaşamamış gibi unutucağım..... Sonra bu
yazının karşısına geçip, yine hiçbir şey olmamış gibi okuyacağım senden
kalan kırıntıları...

Üzgünüm, yapacak hiçbir şey yok artık..
Belki de unutmak; adam olmaya çalışan insanların tek
silahı......



Alıntı

__________________
Sakın Dönüpte Arkana Bakma...

paylasimin icin tskler

__________________

Sнσятєsт ωσяđ ı κиσω ıs » I
Tнє sωєєтєsт ωσяđ ı κиσω ıs » Łσ√є
Tнє вєsт ρєяsσи ı κиσω ıs » ỵσυ

Paylastigin Icin T$kler.