Sene 1977 yılı bir sonbahar ayı; jandarma astsubay okulunda okumak için köyümden bir traktör remorku üzerinde ayrıldım. O anda anladım ana ve baba sevgisinin ve hasretinin ne olduğunu. Onlar benim için çok çekmişlerdi. Köyde ilk okuyan ve meslek sahibi olan bendim. Babamın kış aylarında köy odasında oturmak yerine bana harçlık vermek için 13 km uzaklıktaki Çorum’a gelip amelelik yapmasını unutmam ve bu hakkı ödemem mümkün değildi.

Yıl 184 Hatay ilinin bir Jandarma karakolunda karakol komutanıyım. Mesleğe başlayalı daha 3 sene olmasına rağmen ne kadar kötülük ve ne kadar kötü insan varsa tanışmıştım.

Bir yada iki saatlik uykudan sonra karakola geldim. Odama girmiştim ki nöbetçi karşıma ellerli ve yüzleri kan revan içinde iki ihtiyar karı kocayı getirdi. İçim öyle burkulmuş ve onları o hale getirene öyle kinlenmiştim ki yakalasam o’nu öldürebilirdim. Hem de hiç tereddüt etmeden. Karşıma oturtup ifadelerini almaya başladım. “Sizi bu hale kim getirdi” diye sorunca aldığım cevap soruyu sorduğuma pişman etti. Onları o hale oğulları getirmişti.
İnanamadım ve hemen bir devriye gönderip o hayırsız evladı karakola getirttim.

Sorduğumda olayın doğru olduğunu öğrenince kendime hakim olamayıp bir tokat attım. İşte o anda o evladından sopa yiyen anne “oğluma vuran ellerin kırılsın” diyerek üzerime öyle bir atlayışı vardıki kendimi zor kurtardım. Anne ve baba şikayetçi olmadıklarını, oğullarını affettiklerin söyleyip hep beraber karakoldan çıkıp gittiler. Gittiler ama benim içimde fırtınalar kopardılar. Odama kapanıp çocuklar gibi ağladım. Meğer evlat sevgisi ne kutlu bir sevgiymiş ve meğer anne yüreği ne kadar da genişmiş.