Hayatıma girip,sonra aniden yok olan ilk kişi sen değilsin.
sonuncusuda olmayacaksın belki... kendine aşık ettikten sonra,nedenleri açıklama zahmetine katlanmadan, İKARUS'un kanatlarını takmışcasına uzaklaşmayı yeğleyen erkeklere karşı ölümcül bir çekicilik duyuyorum herhalde.ruhsal bir bozukluk olsa gerek. yada kader bilemiyorum...bildiğim tek şey insanların bu denli ustaca rol yapmalarına alışamadığım.karşı tarafın kendim gibi dürüst,medeni,içten olabileceği yanılgısına kapılıp, her seferinde aynı tuzağa düştüğüm için kendimi affetmiyorum."DÜRÜSTLÜK" vaadlerine,"CİDDİ AŞK" "KRİSTAL BİR VAZO GİBİSİN KIRILMANDAN KORKUYORUM" türü masallara inanma gafletine bir kez daha düşmek kendime duyduğum öfkeyi arttırıyor. "Herkesin bir defosu var" demiştin bir seferinde. benimkisi de bu işte..

sen oyununu bitirip,sahneden ayrıldıktan sonra,sana ulaşabilmek için her yolu denedim.anıların yitik zamanının peşinde koştuğum,Aralık ayında Mayıs güllerini aradığım için değil; sadece "NEDEN" diyordum. Zamanla anladım gerçeği...

Georgette kitabını anımsıyormusun? O kitabın kahramanı misali,Ortadoğu'nun fildişi tespihleri gibi elinden kayan seyahatler ve aşklar zincirine eklenmiş fazladan bir halka idim senin için... Stres ve monotonluğu giderici bir oyun. uygun koşullar ortadan kalktığında kendiliğinden yok olan bir aşk oyunu..

ilgin,beni çözümlemedeki ustalığınla olağanüstü,inanılmaz biri gibi gelmiştin... gerçekten de inanılmazdın... ÇÜNKÜ SEN BİR BLÖFTÜN!

__________________
!...Güneşini kaybettiysen sakın gözlerini kapatma,
yoksa yildizlarinida kaybedersin..
:aski:

kendini suclama bence

__________________