İmkansızlarla dolu bir sevdaydı belki de...Ama başa çıkılamayacak bir sorun olduğunu hiç düşünmedim.Oysa sen hep kaçtın benim sorularımdan.Hep korktun gerçeklerden.Unut beni derken hiç mi acımadı yüreğin hiç mi sızlamadı vicdanın?Ben senin için geceler boyu ağladığımı biliyorum,kendimi ev hapsettiğim günleri biliyorum.Niye yaptın sence bunları?Hadi cevap ver veremezsin çünkü o kadar cesaret yok sende ve hiçbir zaman da olmadı...Beni bırakıp başka birine git diyemi harcadım,perişan ettim yıllarımı?Yoo hayır bu kadar basit olamaz bu sevdanın sonu...

Hani biz birbirimizdik,hani meleğindim senin...Noldu da böyle çabuk koptun benden?Sen değil misin yoksa gözlerine aşık olduğum,bir bakışına dünyayı yakabileceğim adam,bir sözüyle havalara uçtuğum ve yine bir sözüyle yerin kat kat altına girdiğim???...

Ben seni bu kadar severken hiçbir şey söylemeden gitmeyi nasıl kabul ettirdin kendine bir türlü anlamıyorum.Tamam belki sevgin azaldı belki bir başkası beni unutturdu...O zaman şuna cevap ver bana gideceğini söyleyecek kadar da mı saygın kalmadı?O kadar yılın hatrına bir elvada demekte mi zor geldi sana?Bu kadar mı değerim kalmadı sende?

Tamam git öyleyse geride kalan bu kalbi bir an bile düşünme git,beni unut dedin ya unutmayacağım unutmayı da denemeyeceğim.Çünkü ben senin kadar vicdansız değilim.En azından o kadar yıla saygım.Anlıyormusun beni?Hiç sanmıyorum anlayabileceğini çünkü aşkı hep saçma buldun.Benim sayemde ayakta duran bu aşk şimdi yerlerde.Sen bilirsin gittttt.....

Ama şunu asla unutma:

UNUTULANLAR UNUTANLARI ASLA UNUTMAZLAR!!!!!.....