Mavilere uzaktan bakanlardan olmadık biz.. Mavinin içindeydik, mavinin
her
tonuysa bizim içimizdeydi. Aşk bir sarmaşıktı, sarmıştı heryanımızı.
Yürekliydik, cesurduk, aşk için ölünecekse onu da yapardık kuşkusuz.
Bizi
yolumuzdan döndürecek herhangi bir güçte yoktu üstelik.
Yürüdük ve yorulmadık...

Aşkımızı herşeyden üstün kılmayı bildik biz... Ne hayallerimizi
bıraktık ne
de gerçeklerden uzaklaştık. Bazen yere sapasağlam basarak, bazen
bulutların
üzerine çıkarak yaşadık aşkı. Kimseye aldırmadık, tek söz söylemedik.
Madem
bu sevda bizimdi, madem aşk herşeyimizdi; öyleyse korumak en önemli
görevimizdi.
Koruduk ve bıkmadık...

Korkakların ve iki yüzlülerin dünyasında bir sevdayı ayakta tutmak
kolay
değildi elbette... Yüreklerimiz kocamandı, içine kocaman dünyaları
alırdı.
En zor anımızda yüreklerimize sığındık. Birbirimizin içine aktık. El
eleydik
her zaman. Yan yanaydık, can canaydık.
Sıcacıktık ve soğumadık...

Birbirimizi olduğumuz gibi kabul edebilmiştik... Farklılıkların,
insanları
zenginleştirdiğini biliyorduk. Başkasına en aptalca gelebilecek şeyleri
yaparken bile çok eğleniyorduk. Kimin ne dediğini, bize gülüp
gülmediklerini
önemsemiyorduk. Birbirimizi bulduğumuz için Tanrıya şükrediyorduk.
Birimiz
için ölmemeli, birbirimiz için yaşamalıydık. Sevdikçe hayata daha çok
bağlandık.
Sarıldık ve bırakmadık...

Geçmeyecek, bitmeyecek, ölmeyecek bir aşk bu... Zaman geçecek ama bu
aşk
asla bitmeyecek. Asırlık bir çınar gibi sağlam kökler salacak toprağa.
Fırtınalar kopacak, yağmurlar yağacak, karlar kaplayacak her yanı ama
yıkılmayacak.
Biz yaşayacağız ve aşkımız hep var olacak...

Ey benim mavi sevdam, umudum, aşk yoldaşım. Sana söz bu yürek her
atışında
senin adını anacak...