Başta şehit anneleri olmak üzere bütün annelrin anneler gününü kutlar hürmetlerimi sunarım...

Anne, ayaklarının altında cennet olan varlık, şefkat, merhamet ve sevgi örneği bir kıymet, fedakârlığın en uç noktasında bulunan bir değer. Eşsiz benzersiz, emek sahibi, emekçi, hayatı boyunca emekli olamamış hizmetçi. Aşçı, dadı, temizlikçi, bulaşıkçı bedava bakıcı, gönlü geniş, ruhu geniş, duygusu ufuklardan geniş, müsamahakâr, engin hoşgörüye sahip, yüceler yücesi vicdan ve merhamette, yaratılmışların en faziletlisi... Anamız, analarımız..

Dünyanın neresinde bulunursan bulun, sırtında hacca götürsen de hakkını ödeyemeyeceğin, her zerrende hakkı bulunan,doğurucun, doyurucun, yürütüp, büyütücün...Anne.

Bu eşsiz yaratılmışın, yüce varlığın dünyalardan geniş vicdan ve merhametteki engin duygusunun dünyanın bütün kitaplarına yazılsa bile az gelir. Ama ben sadece yaşanmış bir örnekle ana yüreğini azıcık anlatmaya çalışacağım...

Sarhoş ve berduş bir erkek çocuğu annesinin bütün çabalarına rağmen kötü arkadaş ve kötü görüş nedeniyle içkici, kumarcı ve hayırsız bir evlat olur. Annesine her konuda eziyet ve zulmeder, neredeyse annesinin doğurduğuna pişman edecek hale getirir. Öyle zamanlar olur ki kumara para yetiştiremez hale gelir. Annesini her fırsatta dövmeye yeltenir. Haddinden fazla içkili olduğu bir gün annesinden yine para ister, annesinin yok demesiyle çılgına dönen zalim evlat kadıncağıza vurmaya başlar. Annesinin “yapma evladım olsa vermez miyim kuzum” sözlerine aldırış etmeden vururda vurur. Gözümün nuru, canımın içi, ciğerim benim, sakin ol bu kadar sinirlenme demesine tüm çilede çıkar ve bıçağını çekip annesini delik eder, buda yetmezmiş gibi “ciğerim” dediği için kadının ciğerini çıkarıp eline alır. Tam bu arada dengesini kaybedip düşecek gibi olurken ayağı kapının eşiğine değince canı acır ve ağzından şu söz çıkar;

- Vay anam !

Elindeki ciğerden bir ses duya

- Yavrum !

Neye uğradığını şaşıran sarhoş, bir anda ayılır ve pişmanlık duyar tövbeler eder ama iş işten geçmiş, olan olmuştur. İşte bu olay annelerin ne kadar değerli olduğunu ve onun ne denli aziz

yüreğe sahip olduğunu anlatır.

Bu derece ulvi olan varlıkların günümüzdeki değerinden bahseden örnekler vermek istiyorum.

Üç veya dört çocuğu olan bir anne tüm olumsuzluk ve yokluklar içinde olabildiğince fedakarlıklarla, doğurup besleyip büyütüp her birini ev-bark sahibi yapıp (oğlunu everip, kızını gelin edip) hepsini yuva sahibi yaptıktan sonra ihtiyarlık herkes gibi onunda kapısını çalar.Yılların yorgunudur artık. Soğuk ve sıcağın etkisi yaşlı vücuduna daha çok etki yapar.

Ömür boyu karşılıksız çalışmanın, parasız pulsuz verdiği emeğin, gece ve gündüz, soğuk, sıcak, yağmur, çamur demeden verdiği uğraşılar nedeniyle vücudu yıpranmış, çoğu azaları az görev yapar olmuştur.

Artık bir dayanağa, bir koltuk değneğine hatta taşıyacak bir kucağa ihtiyacı vardır. Hayatın zorluklarına daha fazla dayanamayan kocası kendisini bu fedakarlık kulvarında yalnız bırakmıştır. Yılların yükünü taşıyamayan dizleri artık koşuşturmayı bırak yürüyemez olmuştur. Artık parke taşları kendisine yüksek gelmeye başlamıştır. Kulağı ağır duyar, gözleri de zor seçiyordur uzağı.

Evi, geçinebilecek aylığı da vardır ama tek başınadır. Hayatın tüm zorluklarını yalnız başına omuzlar. Çünkü evlatları onu istemez olur. Hangisinin evinde iki günden fazla kalsa;

- Aman ana, otur oturduğun yerde, ne ağzın duruyor, nede çenen.

Bunu oğlu söylemişse gelin hemen yüz bulur

-Çenesi çekissin ağşamader vıt vıt idip duruyo, acıcıkda öbür oğlanlarının yanına gitse olmamı. Diyerek adamın gafasına giriyo.

Bunu duyan anne tabi ki kahroluyor ama yapabileceği hiç bir şey yok, ister istemez kalkıp birazda öbür oğluna gidiyor.

Onu kapıda gören gelin;

-Abovvvv yandık, ihtiyar bize geliyor artık çekeceğimiz var.

Gağri yir, içer yatar. Başkada yapacağı ne varki...

gönüllü gönülsüz üç beş günde orada geçiren anne, istenmediğini anlar

-Birazda öbür oğluma gideyim, torunları özledim diyerek kalkar gider, içinden de

“Ben sizin yeme ve içmenizi kendi gursağımdan keserek virdiyidim, uykunuz kaç masın diye başucunuz da nefes bile almaktan kaçındıydım, uykuda üstünüz açık kalırda üşüdürsünüz diyi, doğru dürüs uyku datmadıydım demekki bu yaptıklarımın mükafaatı buyumuş” diyi geçirir.

Gitiği öbür evde de gördüğü muamele öbürkünden pek faklı değel.

Oğlu bir taraftan, gelini bir taraftan torunları ise bir taraftan kadını sokuşlar dururlar.

-Yav ana ona elleme, şuna dokunma, sen her şiye karışma, ıcıcık çeneni dut. Gelin hemen lafağrışır

Icıkda gızına gitsiya öğle bizim başımızı bekliyo

-He öğlüya , akılda itmiyo

-Yoook, hiç ona gider mi,. Anca aylığı andığı gün ona gider.

-Madem aylığının çoğunu onnarınan yiyo o zaman hep onnarda dursun.

-Tabi anam, bizim bebelerimizi iyi kötü büyüttü, başkada bebemiz yok. Eğer gızının aklı olsa çeker anasını yanına, he mi aylığını yir hemi de bebesine bakdırır, işte sana bedava hizmetçi

gadın gızına gider, güve iytiyatı altında erir, oğlanlarına gider herkes bir tarafdan azarlar, başkada gideceği yeri yokdur.

Bu onur kırıcı, insanın yüreğine dokunan, ciğerinde yaralar açan,)Canım,ciğerim didiklerinin ittikleri karşısında, son demlerini kahırla geçirerek hayata tutunmaya çalışsada,artık zaman dolmuş, tren kalmak üzeredir.

En sonunda ya yalnız bir evde yada sığındığı bir evde ansızın kuş olur uçar. Sonraki yakınmalar hiçbir fayda etmez.

İşte bir ömrün bir damlacık öyküsü. İnşallah insanların hepsi ana ve babasının hayır duasını alanlardandır da, Allahın mükafatına erişirler..

Recep Çalkaner

__________________

emeğine sağlık

__________________

çok güsel yaa tşk. emeğine sağlık

__________________

yüregine saglık

__________________

çok güzel bi paylaşım teşekkürler

__________________

__________________