İçimdeki bu boşluk hiç kapanmayacak biliyorum. Hayatım o boşluğa batıp batıp çıkacak.

Bir kere açıldı o kapı. Bir kere sonsuzluğun duvarlarını yıkıp kendimi o uçurumdan aşağı doğru bıraktım. Orada sen vardın, orada yaralı çocukluğum vardı. Orada kendim gibi birini imkansız bir aşkla sevip bütün hayatımı o kişiye adamak isteyişim vardı. Bütün yaşantımı o yıktığım duvarların altında bir enkaz gibi bırakıp yaşadığım hayattan çıkıp gitmek isteyişim vardı. Beklemek neyi değiştirecekti. Beklerken hesaplar yapmam o hesaplar yüzenden her zamanki gündelik hayatıma geri dönüp sıradanlığa ve kolaylığa kaçmam, kendime yarattığım dünyayı sürekli erteleyerek yaşamam, ertelediğim herşeyi o dünyanın içinde bırakıp kendime ait olmayan dünyalara sığınmam bana ne kazandıracaktı.

Hayat beni kendi boşluğunda büyüttü sığındığım dünyaların dışında. Ben her zaman kendi dünyamı ertelemek zorunda kaldım. Bedenim hayatın ortasında gezinirken hayat ruhumla bedenim arasında hep gizemli bir uçurum oldu.
Kendi dünyamı ne zaman içimdeki o boşluktan çıkarıp birilerine sunmaya kalksam paylaşmak istesem,
içimdeki sevinçlerden, biriktirdiğim umutlarımdan, yaşatmak istediğim mutluluklardan her defasında bir parça
koparıp kendi dünyalarına taşıdılar.

Başkalarının dünyalarından çalarak yaşayanları sevmeye kalkıştım. Severken, kimisinin sırlarını paylaştığı arkadaşı, dostu oldum. Kimisinin hiç bir zaman içten bir sıcaklıkla sarılamadığı babası. Kimisinin yitik sevgisi. Kimisinin kaçışları oldum. Kimi zaman beni çok sevdiğini söyleyen, benim için ölmeye bile hazır olduğunu söyleyen kadınlar için bütün hayatımı o aşka adamak istedim. Yaşamak isteyipte yaşayamadıkları duyguları benimle birlikte yaşattım. O duyguları onlarla birlikte yaşadım. Nedenini bilmediğim bir tutkuyla sevdim hepsini.

Kalbimin aynasında kendi yüzlerini, kendi hayatlarını görüp fark edenler her zaman o aynayı kırıp gitmek istediler nedense. Kaçıp kendi dünyalarına saklandılar ve oradan bir daha asla çıkmadılar. Bu yüzden kalbim böyle kırık, bu yüzden kalbimde her hayattan bir parça cam kırığı saplı duruyor.

Seni yıllardır ertelemek zorunda kaldığım, sakladığım, kendime ait dünyanın içinde sevdim. Hayatında bir sığıntı gibi yaşamadan, hayatımda bir sığıntı gibi yaşamanı istemeden kendi dünyamda seni, senin dünyanda kendimi özgür bırakarak sevdim. Sen benim sonumsun demiştim sana. Hayatımı dilediğince, düşüncesizce kullanman, değiştirmeye çalışman, değiştiremeyince beni bencillikle suçlayıp ezmeye kalkışman sana ne kazandırdı?

Benim kavgam bana yaşamak istemediğim şeyleri yaşatıp bilmek istemediğim şeyleri öğreten hayatla. Bu yüzden kendimi insanlardan sürekli saklayarak, kaçarak yaşamaya mahkum ettim. Yaşadıklarımın bir başkası tarafından yargılanması benliğimi daha çok kanatıyordu çünkü. Bu yüzden kendi yaralarımı en çok kendim sarmak istedim. Bulduğumu sandığım anlarda ve tamda alışmışken yitirdim yakaladığım mutlulukları. Ne zaman birini sevsem içindeki o yaralı çocuğuda kaybedeceğini sanıyordum. Ne zaman biri bana sevgisini belli etmeye kalkışsa ona o çocukluğumu yaralayan insanlardan biriymiş gibi bakıyor, içime yerleşen o dayanılması güç acının ve herşeyden üstün tuttuğum yalnızlığımın verdiği hırsla yüreğimdeki fırtınaları estiriyor, karşıma çıkan sevgileri ezip geçmek istiyordum. Fakat öğrendiklerimden anladığım tek şey geçmişimde yaşadıklarımdan kimsenin suçlu olmadığıydı. Kendimle birlikte geçmişimi ve yaşadıklarımı korumaya ve savunmaya o zaman başlamıştım. Bu yüzden kalbimin aynasını bir kez daha kırıp parçalarını kalbime saplayıp kaçtığın için sana kızamıyorum.

Hayatın benliğimde açtığı o boşluk, yaşadığım aşklarım beni her defasında ertelemek zorunda kaldığım dünyama sürükledi. Kendi dünyama... Bedenimle ruhum arasındaki o derin uçuruma… Sensizliği sonsuzluğa dönüştürdüğüm yere. Buradan seni, kendimi ve bütün insanları görebiliyorum.

Seni bu kadar sevmesem, sıradan, basit bir hayatı tercih ederdim...

__________________

__________________

emeğine sağlık canm

__________________

Seni bu kadar sevmesem, sıradan, basit bir hayatı tercih ederdim...



emeğine sağlık cnm yha çok güseldi...

__________________

__________________

emeğine sağlık

__________________
Kapadım gözlerimin tüm ışıklarını,
Artık hiç bir şey görmek istemiyorum.
Yalnızlığım bile beni tek başıma bıraksın.
Zamanı geldi artık saat ölüme çeyrek var

tşk paylastıqın için

__________________
Sheker Peryy

Hayat beni kendi boşluğunda büyüttü sığındığım dünyaların dışında.

harıkaydıı
cok sgaol

__________________

manyak garı çok güzel ya..
kuzum nereLerdesin beee

__________________

yüreğine sağlık

__________________