Ülkemde özlediğim... Kanadığım yer...

Bulutları alçaktan yoklayan Tanrının elleri. Durdukça köpüren sessizliğin, yorgunlukla kardeş kardeş oynaması, hafızama yeni eklenen çentikler, beden içi organ dedikoduları...

"Ölüme uyku gibi dokunursun, göz kapaklarındaki yeri hazırdır kimsesizliğinin, içine doğru kazdığın tünellerde ışığı görme çabasıdır..."

Kablolar uygun yere takılmalı, yaşamın toprak hattından geçmeli kırgınlıklar, görüntüler netleşmeye başladığında geri dönülebilmeli bir elin sıcak dokunuşuna... İzmarit yaşamların ortak kaderidir bir dudakta nefes alan cümlelerin içinde olmak. Şekilsiz iblisler yaratmaktır tabir-i karabasanlarda. Yalnızlığı sulamak ve bir süre sonra bahçe makasının budayan insafına bırakmak her gideni..

"Ölüme kedi gibi yaklaşırsın, hafifçe bacak kenarlarına sürtünerek, hırıltılar çıkardığın küçük titremeler eşliğinde. Çizgi gözlerinle yoklarsın başındaki yumuşak umutları ne zaman okşayacak diye..."

Bulutları alçaktan yoklayan Tanrının elleri, sonsuzluğa dair bir kaç tekerlemenin içinde yuvarlanan özleyiş, beklentiler ve belirsizliğe dair tercümesi kolay tümceler. Tıpkı kendi içimdeki yokluğa bulamadığım çareler gibi, köprünün diğer ucuna doğru yeniden yazılıyor süresizlikler.

"Bacaklarım sürekli karıncalanıyor diyordu, olur olmaz zamanlarda çıkıyordu ateşi. Sol omzundan aşağıya doğru büyüyen bir sızının aniden girip çıktığından yakınıyordu... Kalbimin içi kaşınıyor derken gülümsüyordu...

Kaf dağının eteklerine taşınan bir masalı anlatıyordum çocukluğuma, küçük bir hastanenin kokulu nevresimleri olan bir yatağında..."


alıntı

yazan arkadaşa tşkler

Çok Yakında Dönücemmmmm....... xD




HüLya'M Seni ÇoOoK öZLüyoRuM

elimde olsa UNUTURDUM...