Sen vurdun da ben ölmedim mi
Rüzgarda ve ateşlere, hasretinde yaktım da,
Bir seni yakamadım beni yaktığın gibi.
Çölde su, mahpusta gün, oruçta ekmek gibi bekledim seni.
Sense, sense araya korkular koydun, yasaklar koydun,
Bitmez tükenmez engeller koydun.
Şimdi, şimdi neredesin diye sakın sorma,
Sen çağırdın da ben gelmedim mi.

Sen varken darılmazdım çiçeksiz baharlara,
Yağmurlu havalara, bu kasvetli akşamlara darılmazdım.
Sen varken bakıp içlenmezdim
Tren istasyonlarına, otobüs duraklarına.
Sen varken ayrılanlara ağlamazdım,
Yıkılmazdım biten sevdaların ardından.
Gidenlere küsmezdim, kalanlara acımazdım.
Sen varken, sen varken böyle üşümezdim, titremezdim.
Masumdum çocuklar gibi, böyle delirmezdim, kükretmezdim.
Hele ölmeyi, hele ölmeyi hiç düşünmezdim.
Şimdi soruyorum sana,
Adı sevdaysa bu cehennemin
Sen yaktın da ben yanmadım mı ?

Biliyorsun bütün acılarına yeşil ışık yaktım olmadı,
Bütün korkularına arka çıktım olmadı,
Dağlara merdiven dayadım olmadı,
Haziranda kar oldum yağdım avuçlarına olmadı,
Sevdim olmadı, yandım olmadı, taptım olmadı.
Benden artık pes.
Bu aşkın biletini istediğin gibi kes.

Nasılsa, nasılsa gidiyoruz biliyorum git,
Ama ardında ağlayan bir çift göz,
Paramparça bir yürek,
Ve yıkılmış bir dağ görmek istemiyorsan,
Çek silahını daya sırtıma.
Titrersem namerdim.
Sen vurdun da ben ölmedim mi,
Sen vurdun da ben ölmedim mi.

Ahmet Selçuk İlkan