Satırlara sığmayacak kadar güzel şeyler yaşamadık biz senle…
Küçük sevinçlerden, büyük keyifler alsak da ,birkaç dakikalık bile olsa sefasını süremedik hiçbir zaman.Ya güvensizliği konuştuk ya ayrılığı.
Ve sen hep kendine yenildin,

İyi yanlarından çok, kötü yanlarıyla koskoca bir dört yılı paylaştık. Ben gelecek kaygısıyla ,sen tutarsızca yaşadın hep.Ve hak etmediğin kadar çok sevilmekteydin...

Önce kendini aldın içimden, sonra yürek yaramı ve sonra canımı. Ve ayrılırken bile gözyaşlarımdan mutluluklar dünyası kurdun kendine.Ve sana yüreğim suskun kalırken bir aşığın içgüdüsüyle tek bir "ah" ettim. Aldığın canın hesabını ver” diye.
Ve sen gülümseyerek cevap verdin “bana ait tek bir şey kalmayacak sende” diye...

Ve şimdi hesap veriyorsun kendine. Üstelik ölümle savaşırken...

Beni, sevgimi ve sana olan aşkımı yok etmeyi başaracak kadar güçlü olan senin önünde ne durabilir ki…Hadi tutun hayata,nede olsa sen kendinden başka iki hayata daha sahipsin.
Ben ve kanayan yaramın acısı seninle…