Yaşamın en tatsız tarafı sona eriş şeklidir. Şüphesiz ki yaşamı tersten
yaşamak daha güzel; hatta, mükemmel olurdu. Nasıl mı?

Camide uyanıyorsunuz. Bir tahta sandık içinde, herkes karşınızda saf
durmuş, iyiliğinize dua ediyor ve tüm haklar helal edilmiş vaziyette.
Tabuttan doğruluyorsunuz, yaşlı, olgun ve ağırbaşlı olarak. Herkes
etrafınızda, büyük bir itibar, iltifatlar, çocuklar torunlar hepsi hazır.
Arabanıza kurulup evinize gidiyorsunuz. Doğar doğmaz devlet size maaş
bağlıyor, aylık veya üç ayda bir maaşınızı alıyorsunuz. Ne güzel, hazır
maaş, hazır ev... Altmışlı yaşlara kadar her şey garanti, huzur içinde
yaşıyorsunuz.

Sağlığınız gittikçe düzeliyor. Kaslar güçleniyor, kuvvetleniyorsunuz. Bir
gün çalışmak istiyorsunuz ve işe ilk başladığınız gün size hoş geldin
hediyesi olarak bir plaket ve altın kol saati veriyor patronunuz.. Ve
Genel Müdürlük veya bunun gibi yüksek bir makamdan tecrübeli bir insan
olarak işe başlıyorsunuz Herkes karşınızda el pençe divan... Vücudunuzda
da bazı hoşa giden hareketler başlıyor. Gittikçe zayıflıyor forma
giriyorsunuz. Diğer hormonal aktiviteler artıyor, fevkalade… Aman
ne güzel günler başlıyor...

Derken bir gün patron size artık ”Üniversiteye gitsen daha iyi
olur” diyor. Bu arada babanız ortaya çıkmış, "Fazla çalıştın" diyor
"Artık eve dön, işi bırak, okumaya başla, harçlığın benden olsun..."
Keyfe bakar mısınız? Okuduğunuz dersler gittikçe kolaylaşıyor. Ekmek
elden su gölden bir dönem başlıyor. Partiler, diskotekler, kızların
sayısı artıyor.

Derken anne ve babanız sizi götürüp getirmeye başlıyor, araba kullanma
derdi de yok artık... Günün birinde sizi okuldan da alıyorlar, "Evde
otur, keyfine bak, oyuncaklarınla oyna" diyorlar... Mamanız ağzınıza
veriliyor, zaman zaman altınızı bile temizliyorlar, hatta bu durum
alışkanlık yaratıyor ve hiç tuvalet kullanmamaya başlıyorsunuz.

Derken anneniz bir gün size süt verme kararını alıyor ve başka bir keyifli
dönem başlıyor. Mama artık her yerde, her an ve en taze şeklinde hazır.
Bir gün karanlık ılık ve sıcak bir ortama giriyorsunuz. Beslenmek için
ağzınızı açmaya dahi gerek yok; bir kordondan besleniyor; sıcacık,
yumuşacık, gürültü ve patırsız bir ortamda yaşıyorsunuz. Küçülüyor,
küçülüyor, ufacık bir hücre halini alıyorsunuz. Ve günün birinde müthiş
bir keyif ile hayatınız bitiyor....

Nasıl ama; İŞTE YAŞAMAK.