Dönmemek üzere gitmeleri daha yakın buluyorum kendime nedense… Yeni bir hayata doğru başını alıp gitmek, her zaman cazip geldi bana. Seninse vazgeçilmezin oldu.

Her şeyi geride bırakıp gitmenin hüznünü yaşıyorum ıssız terkedilmiş sokaklarda.

Her yalnız kalışımda gizlice ağladım gitmelerimin, gitmelerinin ardından. Bunca bilinmezin içinde bütün duygularımca bilinen, hissedilen sadece sendin. Bir gün bana döneceğini biliyorum. Hep mavi bir umut içinde bekliyorum… Bekleyeceğim. Beni bundan ne sen ne de başkaları caydırabilecek.

Verdiğim kararların hep arkasındaydım bugüne kadar bundan sonra da öyle olacak bebeğim. Gelip gelmemen çok ta önemli değil artık. Bana yaşattığın onca acıyı telafi edebileceğini mi sanıyorsun?

Yıllardır senin için özenle besleyip büyüttüğüm yüzünü bile görmeye fırsat bulamadığım sevgili…

Sana anlatabilmeyi ne kadar çok isterdim yüreğimin yorgunluğunu. Ellerini tutamamanın, saçlarını okşayamamanın, kokunu sindirememenin, çaresizliğe çare diye sarılabilmenin ne demek olduğunu sana anlatabilmeyi çok isterdim de bir türlü bunu anlatamadım be kadınım…

Bu derinlerden gelen acıyı anlatabilecek ne tek bir sözcük, ne de cümle bulabildim. Yeterli değil bildiğim hiçbir sözcük bu çaresizliği, yılgınlığımı, sessiz kalmak zorunda bırakıldığımı anlatabilmeye…

Tüm bunları sadece yaşayarak anlayabilirsin sevgilim, sadece hissederek. Gerçi bütün bunları yaşamaman için her gece senin için dua ediyorum. Umarım dualarım kabul olur da bütün bunları yaşamak zorunda kalmazsın. Bana yaşatsan da sen yaşamamalısın, senin üzülmene dayanamam ben bebeğim.

Bir gün sen de yorulacaksın tek yürek olmaktan. Çünkü bir gün alıştığın o sıcaklığa dokunamamak, duymak, hissetmek istediğin duyguları bulamadığında anlayabilirsin beni ancak.

O kadar saf ve bakirsin ki. Var olmanın dayanılmaz hafifliği içinde kendini buluverdiğinde bütün kapılarını ardına kadar açıveriyorsun.

Biliyorum hayallerini. Seni benim kadar kim tanıyabilir ki? Aynaya baksan beni görmüyor musun? Kendini anlat desem, beni anlatırsın, seninde çok iyi bildiğin gibi ben senim, sense ben.

Güneş başka bir dünyadan doğuyor uzun zamandır benim için. Sanki bilinmeyen görünmeyen zifiri karanlık kan kızılı bir bilinmeyenden.

Aaaaah… Toprağın kokusuna vurgun olduğum yüreğim. Sen baharı yaşadığında, ben de yaşamalıydım oysa. Ama bu baharın yazı ve tabi ki kışının var olduğunu biliyorum.

Kendimi toprağa bu kadar yakın hissettiğim anlarda sen neredesin, neredesiniz sizler?

Her şey anlamını buluyor aslında. Belki de bunca yıl yoktun hiç yanımda. Belki de seni ben yaratmıştım zihnimde, hayallerimde var olmuştun belki kim bilir? Kaldırıp başını gökyüzüne bakabilseydin, yaramaz bulutun hep oradaydı, seni hiç terk etmedi senin defalarca yaptığın gibi…

Yalnızlığıma sığındım onca insan arasında… Yazmak bile derdimi hafifletmiyor artık biçare yüreğimi. Ruhum tarif edilmez bir kaos içinde. Rakının dibini buluyorum defalarca, sigaramın dumanı ciğerlerime zehir zemberek öfkeyle doluyor. Bir an önce öldürmek için beni işbirliği yapmışlar seninle…

Amaçsız yürüyüşlerim oluyor. Kaç kez götürdü beni dermansız ayaklarım olduğun, nefes aldığın, yaşadığın yerlere. Seni uzaktan görmelerim oldu gözlerim yaşlı. Defalarca yanına gelmek istedim kaç kez ama başaramadım. Seni üzmekten korktum. Her ne yapmaya çalıştıysam hepsine mazeretler bulmuştun.

Mutluluğuna engel olarak gördüğün ben, oysa senin her şeyi göze alan da ben, her şeyinden hayatından bile vazgeçebilen ben, sessiz kalmaya mahkûm ettiğin ben, aynı dediğin gibi hastayım ben. Senin hastan. Sen başkasının kollarında aşkı ararken, o anlarda neler yaşadığımı buna neden olan sebepleri düşünemedin bile hiç.

Kaç kez büyük meydan savaşlarına girdi duygularımla onurum…

Hayatıma, kadınıma sahip çıktığım için defalarca suçlandım, acımasız biri olmakla itham edildim. Oysa seni çok seven bir yüreğim vardı sadece. Yosun kokan duygularım vardı, mavi umutlarım, kızım ve hayallerim vardı…

Yalnızlık oldu çığlıklarım yankılandı boşlukta. Ya da toprak olacak yakında çok yakınlarda zamanını keşfedemediğim bir zaman diliminde…

Bir kere daha ekledim yalnızlığımı kişisel tarihime. Bırakmalıyım kendimi sorgulamayı. Geceye iyi bak sevdam, karanlığı dinle. Yakında güneş benim için doğmayacak.

Biliyorum ki senden bir tane daha yok, olmayacakta. Yaşadıklarını değil, yaşayamadıklarını düşün bu gece…

Sonra…

Sonra bir gün unutulmuş bir yorgunluk gelir kapatırdı ağlamaktan kan kızılı olmuş göz kapaklarımı…

Ve düşerdim deliksiz bir uykunun kollarına…

Yeni bir yaşama merhaba demek için…