“Ne yazacağımı bilmeden oturdum yine kağıt kalem ile masanın başına.
Kulaklarım uğulduyor, başımda ise tarifi imkansız bir ağrı.”

Bir gün karşıma çıkmıştın ve tatlı bir telaş olmuştun yüreğimde sakladığım.
Önceleri benim için bir avuç mutluluk getirmiştin.
Oysa ne sevdalar kayıyordu bir bir gökdeki yıldızlarla yarışırcasına.
İlk kez hem sevdiğimi hem de sevildiğimi düşünmüştüm.
Tadı kalmamıştı sensiz akşamların ve sensiz telaşların.
Her haliyle duyguları susmuş bir çocuk gibiydim.
Senindim.
İlk kez ayrılık için günleri saymıyordum.
Ve sensiz geçen zamanlarda damıttığım hasretlerde boğulmaktan korkuyordum.
Dualar ediyordum seninle olan düşlerim yaşlanmasın diye.
Yüreğimin gözleri kapanmasın diye.

Ama verilen sözlerin ağırlığı altında kaldık bir günbatımında.
İstemiyordum yarınmış gibi dünü taşımayı omuzlarımda.
Duygularım tıkanmıştı tıpkı ömrüm gibi.
Eskittiğimiz yüzlerimiz gibi.
Ve “son”a karar verildi dar bir odada.

Sözler yerine getirilirken ne çok gözyaşı döküldü,
Ne çok acı çekildi.
Ve ben her acıda,
Ne yapacağımı bilmeden, tüm isteklerimi çöpe attım.

Düşlerime ayrılık cümleleri iliştirdim,
Ve rüyalarıma geri döndüm.
Şimdi, o düşler sokağında ki rüyalarıma kimse el koymaya çalışmasın.
Hep derdim "içimde direnen bir çocuk var" diye...
İşte zaman onun şu an.

alinti...