Hatırlar mısın?
Her sokak çeşmesinden su içtiğimiz hayal günlerimizden bir gündü!
Biraz gençlik vardı serde, biraz da delilik...
Gönlümüz hoştu, bu doğru!
Ama ellerimiz hiç boş kalmazdı;ellerimize sebep...
En çok yokuş aşağı inişleri severdik;elele, koştura koştura...
Kâh sen beni çekerdin yüreğinin merkezine, kâh ben seni...
Sevdanın en güzel mevsimine!
Tam on üç çeşme saymıştık.
Biz uğuru da uğursuzluğu da sevdamızın beyaz sayfasına beyaz bir nokta diye yazmıştık.
Tam on üç çeşme saymıştık; her birinden birbirimizin avuçlarıyla aşkın âb-ı hayatına kandığımız.
Sokak çeşmeleri yalancı şahitlik yapıyormuş şimdi bize.
Mutlu görmüşler bizi, elele, sevinç içinde...
Sokak çeşmeleri yalancı şahitlik de yaparmış bize!
Kim inanır ki bakıp şu halimize?
Çeşme başlarında sokak çocukları...
Sen en çok kız çocuklarını severdin, ben hepsini...
Çantanda her zaman büyük marketlerden aldığın bir şeyler olurdu çocuklar için.
Sen onları çocuklara verirken sevincinize bakardım;sen mi daha çocuktun, onlar mı; anlayamazdım!
Ben seni, bu çocuksuluğuna sebep bir türlü aşkıma doyuramadım.
Ama bir görseydin yüzündeki insanların gönlünü ferahlatan bir dağ manzarası kadar hoş gülücüklerini...
Bir görseydin, o gülücükleri gören gözbebeklerimin sevdana erimelerini!
O çocuklar adam olmuşlar şimdi.
Biri hiç atmamış senin verdiğin çikolatanın kağıdını.
Atmamış, bir de üzerine senin ve benim adımı yazmış, yanyana... Küçükte bir kalp koymuş iki ismin tam ortasına...
Nereden bulduysa bulmuş işte!
Ve gösteriyormuş diğerlerine.
Küçük kız iki isimden bir sevda masalı uydurmuş.
Şimdi bu masala herkesi inandırmaya çalışıyormuş ..