__________________

:: | Yağmur Kaçağı | ::



Elimden tut yoksa düşeceğim,

Yoksa bir bir yıldızlar düşecek.

Eğer şairsem beni tanırsan,

Yağmurdan korktuğumu bilirsen.

Gözlerim aklına gelirse,

Elimden tut yoksa düşeceğim.

Yağmur götürecek yoksa beni ...


Geceleri bir çarpıntı duyarsan,

Telaş telaş yağmurdan kaçıyorum.

Sarayburnu'ndan geçiyorum,

Akşamsa eylülse ıslanmışsam.

Beni görsen belki anlayamazsın,

İçlenir gizli gizli ağlarsın.

Eğer ben yalnızsam yanılmışsam,

Elimden tut yoksa düşeceğim.

Yağmur götürecek

Yoksa beni ....

atilla ilhan...

__________________

__________________

__________________

__________________

BEN SENİ HİÇ SEVMEDİM Kİ...


Ben seni hiç sevmedim ki… Ben, acımı daha da büyüten yanını sevdim. Gelişini değil, gidişini sevdim. Biliyordum seni ilk gördüğümde, bir aşk kazası daha karışacaktı; adına o zaman gelecek, şimdi mazi denen zaman aralığında. Çarpışacaktık elimizde tesadüfler keskin bir kılıç, alışkanlıklar kesmeyen bıçaklar olarak sallanırken. Biliyordum, hafızasını bir kez daha kaybedecekti aşk, bunamayı evrensizliğe tercih edecekti.

Ben seni hiç sevmedim ki… Nutkum tutulmuştu sadece senin gibi sıcak kar kokan bir hatibin dizleri dibinde. Saçlarım dolansın istedim tenine, tellerinin aşk tanımına yetmeyecek kadar kısa olduğunu bile bile. Oyuklarında saklı, zemheride kar beyazı, zemheride kış ayazı adamı merak ettim. Çözmeye başladığım an, avuçlarımın arasından kaçacağını bile bile. Açıldı mı sır dolu perdeler, uçup gider geçmişe muamma. Biliyordum. İşte bu yüzden ben sevmedim hiç seni. Ne zaman ki sevmek adına kıpırtılar baş kaldırdı kalbimde, fırlatıp atıverdim onu aç bir sokak kedisine. Acıyı sektirmeye alışkınım ben su üzerinde. Taş mı ağırdır aşk mı, hangisi batmaz diye bakamam ki yaktığım denizlere. Batırmadığım aşkın ne işi var ellerimde? Bilmezsin sen; aşkın etiketi acı geçmişimde. Bu yüzden; ben seni hiç sevmedim, yeltenmedim bile…

Ben seni hiç sevmedim ki… Körü körüne peşinden koşulan kadınlara inat, hep dik bir duruşum oldu. Sana karşı bile. Eğilmezsem arzunun önünde, seni yitireceğimi bile bile. Siyah karanfiller görmek istedim ellerinde, sen çıktın geldin ürkek bir orkide ile. Aşk ile aramda hiç bitmeyen bu tuhaf kavgayı sana anlatmayı denedim defalarca. Bal yüklü dudakların izin vermedi buna. Ağzın her buluştuğunda ağzımla, yuttum gerçeği buz gibi tadıyla. Dört duvar arasında değiş tokuş edemedim duygularımı. Aşk hep acı tadında kaldı, mutluluk ise her zamanki kadar uzaktı…

Ben seni hiç sevmedim ki… En lezzetli halinde erirken dilimde, çekirdeğindeki acının tadını hissettim istemeye istemeye. Yaralı bir attı umut; yaşatmak için mücadele etmek sanki bir suçtu. Bir kurşun uzaklığındaydı. Gez, gör, arpacık! Ve bumm! Öldürmek daha kolaydı! Acıya odaklı sevdalarda, aşk yüreğe çok uzaktı. İşte bu yüzden hiç sevmedim ben seni. Sevemedim. Acının tekelindeki bir kadın sevmenin uzağında yitti, gitti…

Ben seni hiç sevmedim ki… Her sevda yeni bir hikaye. Her sevda yeni bir masal belki de. Ama hep ilk satırdan belli sonu. Son sayfanın son kelimesi her seferinde sıfırlıyor yaşama olan inancımı. Bir kez daha yitirirsem elimde var olanı, hiçbir güç ayakta tutamaz insan yanımı. İşte bu yüzden sevmedim, sevemedim seni… Seri ilanlar köşesinde, hükümsüz kaldı aşk ilanın. Mutluluktan böylesi korkan bir kadına, gölgesi bile yeter yazdıklarının. Hiç sevmedim seni yeltenmedim bile sevmeye…

__________________

__________________

GİDİŞLERİMDE

(...)
gözlerinin gırıliği,gidecek
eskisinden daha mavi,eskisinden daha yeşil;
gökyüzü ve yeryüzü ne ki yanında...
sen söverken gidişime,gidişlerime,dövünürken kendine farkına varmadan
kuruyacak gözlerinin çoşkun akan ırmakları
saçların dolu dizgin dalgalanırken,bahar kokacak yoksul günler
geçip gidecek herşey ardında yaşanmışlıklarla
hemen ardından dolu dizgin umutlarıyla korkusuz bir tay gelecek
korkma begonyam sende unutacaksın mutlaka
ama hep bir yanında olacak...
ve böyle yaşayacaksın
seni yaşadığım gibi...
her telefon sesine koşacaksın
kapı çalışlarında ürkekleşeceksin
ve efkar saracak seni ,duman duman
işte o zaman geceleri tutuştur
ışıltısında kanım kadar kırmızı bir şarap yudumla,ama cesurca
ilk kavgasından zaferle çıkmış bir çocuk gibi
aldırma yırtılan yerlerine,sevinçle sil kanyan yerlerini
yani sevdiğim zaferinin,
yaşamanın tadını çıkart
işte o zaman,benide tavan arasına kaldırman gerektiğini anlayacaksın
tozlarını alırken güleceksin kendine begonyam
zevkle yudumlayacaksın bu kez şarabı
gün batımında
bana bakarak belkide
................

__________________

Hüzün yüklü morglarım var benim, sol yanımda... Ağrıyor







Alıntı</I>

__________________

tŞk

__________________