●●●αуяıℓıк ∂ιує вιяşєу уσк●●●

qöks3l · 07-11-2008, 12:55

Ayrılık diye bir şey yok.
Bu bizim yalanımız.
Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?
Güneş çoktan doğdu.
Uyanmış olmalısın.
Saçlarını tararken beni hatırladın, değil mi?
Öyleyse ayrılmadık.
Sadece özlemliyiz ve bekliyoruz.
Zamanı hatırlatan her şeyden nefret ediyorum.
Önce beklemekten.
Ömür boyunca ya bekliyor ya bekletiyor insan.
İkisi de kötü, ikisi de hazin tarafı yaşantımızın.
Bir çocuğun önce doğmasını bekliyorlar,
Sonra yürümesini, konuşmasını, büyümesini...
Zaman ilerliyor, bu defa para kazanmasını,
Kanunlara saygı göstermesini,
İnsanları sevmesini, aldanmasını, aldatmasını bekliyorlar.
Ve sonra ölümü bekleniyor insanoğlunun.
Ya o? Ya o?
İnsanlardan dostluk bekliyor, sevgilisinden sadakat,
Çocuklarından saygı ve bir parça huzur bekliyor,
Saadet bekliyor yaşamaktan.
Zaman ilerliyor, bir gün o da ölümü bekliyor artık.
Aradıklarının çoğunu bulamamış,
Beklediklerinin çoğu gelmemiş bir insan olarak
Göçüp gidiyor bu dünyadan.
İşte yaşamak maceramız bu.
Yaşarken beklemek, beklerken yaşamak
Ve yaşayıp beklerken ölmek!
Özleme bir diyeceğim yok.
O kömür kırıntıları arasında parlayan bir cam parçası.
O nefes alışı sevgimizin, kavuşmalarımızın anlamı.
O tek güzel yönü bekleyişlerimizin.
İnsanlığımız özleyişlerimizle alımlı,
Yaşantımız özlemlerle güzel.
Özlemin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin.
Bir kokusu var bütün çiçeklere değişmem.
Bir ışığı var, bir rengi var seni özlemenin, anlatılmaz.
Verdiğin bütün acılara dayanıyorsam;
Seni özlediğim içindir.
Beklemenin korkunç zehri öldürmüyorsa beni;
Seni özlediğim içindir.
Yaşıyorsam; içimde umut varsa,
Yine seni özlediğim içindir.
Seni bunca özlemesem; bunca sevemezdim ki!

DAMLA22 · 07-11-2008, 18:40

Ölümün Kollarında Açmışım Gözlerimi

boynu bükük doğdum
boynu bükük yaşadım

yüreğimdenadını
hiç silmedim
silmeyeceğim

kaybolan yıllarıma
doyasıya ağlamadan
gül-meyeceğim . . .

Hüzünlü bir sonbaharda başladı yolculuğum
Yalnızlığı dökerek gözlerimden
Umuttan ayrılığın bağrına doğdum
Çocukluğum yıkık kentlerde geçti
Her sokak başında benim isyanım durur
Benim yaşadığım yerlerde İnsanlar canevinden vurulur.

Ben doğarken yeniden şekillendi acılar
Benim ülkemde
Kıyameti kopar sevdaların her vakit
Kahır dalga dalga kuşatır gönülleri
Bir şafak vakti
Hüznün zirvelere yürüdüğü
Kurak bir coğrafyada açmışım gözlerimi.

Bir sonbahar günü doğarken ben
Yıldırımlar düşmüş bağlarımıza
Hüzün yüklü bulutların gözyaşları karışmış feryatlarıma
Bir yokluk fırtınası
Savurmuş bu şehrin küflü sokaklarını
Çaresizlik karışmış anamın doğum sancılarına
Ölümün kollarında açmışım gözlerimi.

Şiirlerde okudum hayatı
Adını duymadığım sevdalara vuruldum
Güneşin hep acılara doğduğu
Bir diyarda açmışım gözlerimi
Ben doğarken başlamış insanlığın dramı.

Nasıl da yaşamışım
Nasıl da yitip geçmiş gençliğim
Yüreğimde gizli kalmış tüm sevdalarım
Çiçekler bir bir solmuş gönül bahçemde
Hep ertelemişim
Hep kalbime gömmüşüm özlemlerimi
Yaşanan bir girdabın
Son sayfasında açmışım gözlerimi.

Çektiğim çileleri
Özenle saklıyorum şimdi seyir defterimde
Ne tarihten yükselen ağıtlar anlıyor beni
Ne de hüznümün gizemli düşleri
Ben doğarken
Bir ölüm şaşkınlığıyla
Gökyüzüne uzanmış düşmanlık türküleri.

Boynu bükük doğdum
Boynu bükük yaşadım
Toprak kokulu yüreğimden adını hiç silmedim
Silmeyeceğim
Kaybolan yıllarıma doyasıya ağlamadan
Gülmeyeceğim.

günaydın_kalbim · 07-11-2008, 19:36

qüLdürme bNi sNde aqLarsıN

Yazdıklarım, yaşadıklarımın yerini aldı. İnsan yazarken, yazdıklarını yaşadıkları sanıyor; zihnimin derinliklerinde uyuyan gizli düşünceler uyanıyor, solmuş duygularım canlanıyor, uzakta kalmış gençlik anılarım yorgun yüreğimi acısıyla tatlısıyla okşuyor, ruhumda zaman zaman oluşan karamsar duygular unutuluyor, her şey güzel ve sevgiyle hatırlanıyor,çirkinlikler örtülüyor. Öyleyse, burun kıvırmadan bu mutluluğun tadını çıkarmalıyım. İnsan bu kadar yaşadıktan sonra, gelecek günlerden çok az şey umuyor; gönlü avuntuya, yeniliğe muhtaç.Yazdıklarımı başkalarının gözüyle okumak, onların sesinden dinlemek şaşırtıcı ve güzel; sanki bana ait değilmiş gibi geliyor.

Bir resim belirir gözlerimin önünde; kırık bir aynaya bakar gibi,parçalanmış görünür her şey önce. Sanki ağa yakalanmış yıllar,unutulmuş anılar. Sonra bir fırtına başlar ruhumda, silir süpürür tozları, netleşir görüntüler. Onu hatırladığım zaman, asıl canımı yakan unutmuş gibi davranmam değil mi? Hayatımdaki kalıcı anları hep geçici sanmıştım, tekrar yaşamak için geriye dönmedi zamanım; şimdi her şey için ne kadar geç kaldım.

O an, her zamankinden daha güzeldi. Açmış kollarını uçacak bir kuş kadar narin, ufka bakıyor, neyi bekliyor? Gökyüzü ile deniz arasına sıkışmış güneşin ışıkları, dalgalarla oyun oynuyor. Bizi anlatan şarkıları beraber söylerdik, yolumuzu sonsuzluğa doğru çizecektik, söz vermiştik. Kumsala serilmiş ruhum, ayaklarıma çarpan dalgaları hissediyor. Nasıl bilebilirdim,buranın her şeyin başladığı ve bittiği yer olduğunu.

Kim beni onun elinden aldı, umurumda değil, aşındırdığım kaldırımlarına bu şehrin ne söyleyebilirim? Ancak, huzursuz, neşesiz oturup bekleyebilirim.Tutkuyla kanatlanmış gibi kalbimi çarptıran, sonra bir kayaya çarpmış gibi bu sevgi değil mi beni yaşamaktan alıkoyan? Artık gözlerimin önünde beliren resimlerde bulanık, beni yalnız bırakmalarını söylüyorum dinlemiyorlar.Belki de bir hayal, herkesin gördüğü ve acı çektiği.
Her şey biz insanlar için değil mi?

Ben kendimle konuşuyorum, sen başın bana dönük, elinde gül, yüzünde mutlu bir ifade uyuyorsun. İnanırım içinden şarkı söylüyorsun; arada bir gözlerini açıp dışarıdaki gecenin koyu maviliğinde, sanki içimden geçenleri duyuyorsun. Elinden tutup, kırlarda koşmak istiyorum seninle; kelebekler gibi dansetmek kır çiçeklerinin üzerinde. Sonra bir ağaç gölgesine sığınıp,günah işlemek gözlerinin içinde. Hissettin galiba, bana arkanı dönüyorsun..

Biliyorum senin gözlerinin önünde beliren resimlerde bulanık..

07-11-2008, 12:55	#1 (permalink)
qöks3l Yeni Üye Üyelik tarihi: 07-10-2008 Cinsiyet: Mesajlar: 1 Konular: 1 Ruh Halim: Rep puanı:1 Toplam Online: N/A	●●●αуяıℓıк ∂ιує вιяşєу уσк●●● Ayrılık diye bir şey yok. Bu bizim yalanımız. Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var. Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun? Güneş çoktan doğdu. Uyanmış olmalısın. Saçlarını tararken beni hatırladın, değil mi? Öyleyse ayrılmadık. Sadece özlemliyiz ve bekliyoruz. Zamanı hatırlatan her şeyden nefret ediyorum. Önce beklemekten. Ömür boyunca ya bekliyor ya bekletiyor insan. İkisi de kötü, ikisi de hazin tarafı yaşantımızın. Bir çocuğun önce doğmasını bekliyorlar, Sonra yürümesini, konuşmasını, büyümesini... Zaman ilerliyor, bu defa para kazanmasını, Kanunlara saygı göstermesini, İnsanları sevmesini, aldanmasını, aldatmasını bekliyorlar. Ve sonra ölümü bekleniyor insanoğlunun. Ya o? Ya o? İnsanlardan dostluk bekliyor, sevgilisinden sadakat, Çocuklarından saygı ve bir parça huzur bekliyor, Saadet bekliyor yaşamaktan. Zaman ilerliyor, bir gün o da ölümü bekliyor artık. Aradıklarının çoğunu bulamamış, Beklediklerinin çoğu gelmemiş bir insan olarak Göçüp gidiyor bu dünyadan. İşte yaşamak maceramız bu. Yaşarken beklemek, beklerken yaşamak Ve yaşayıp beklerken ölmek! Özleme bir diyeceğim yok. O kömür kırıntıları arasında parlayan bir cam parçası. O nefes alışı sevgimizin, kavuşmalarımızın anlamı. O tek güzel yönü bekleyişlerimizin. İnsanlığımız özleyişlerimizle alımlı, Yaşantımız özlemlerle güzel. Özlemin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin. Bir kokusu var bütün çiçeklere değişmem. Bir ışığı var, bir rengi var seni özlemenin, anlatılmaz. Verdiğin bütün acılara dayanıyorsam; Seni özlediğim içindir. Beklemenin korkunç zehri öldürmüyorsa beni; Seni özlediğim içindir. Yaşıyorsam; içimde umut varsa, Yine seni özlediğim içindir. Seni bunca özlemesem; bunca sevemezdim ki!

07-11-2008, 18:40	#2 (permalink)
DAMLA22 NevsehirLi Üyelik tarihi: 10-30-2007 Bulunduğu yer: almanya Cinsiyet: Mesajlar: 25.338 Konular: 1495 Ruh Halim: Rep puanı:20198149 Toplam Online: 1 Hafta 4 Gün 5 Saat 8 Dakika 14 Saniye	Ölümün Kollarında Açmışım Gözlerimi boynu bükük doğdum boynu bükük yaşadım yüreğimdenadını hiç silmedim silmeyeceğim kaybolan yıllarıma doyasıya ağlamadan gül-meyeceğim . . . Hüzünlü bir sonbaharda başladı yolculuğum Yalnızlığı dökerek gözlerimden Umuttan ayrılığın bağrına doğdum Çocukluğum yıkık kentlerde geçti Her sokak başında benim isyanım durur Benim yaşadığım yerlerde İnsanlar canevinden vurulur. Ben doğarken yeniden şekillendi acılar Benim ülkemde Kıyameti kopar sevdaların her vakit Kahır dalga dalga kuşatır gönülleri Bir şafak vakti Hüznün zirvelere yürüdüğü Kurak bir coğrafyada açmışım gözlerimi. Bir sonbahar günü doğarken ben Yıldırımlar düşmüş bağlarımıza Hüzün yüklü bulutların gözyaşları karışmış feryatlarıma Bir yokluk fırtınası Savurmuş bu şehrin küflü sokaklarını Çaresizlik karışmış anamın doğum sancılarına Ölümün kollarında açmışım gözlerimi. Şiirlerde okudum hayatı Adını duymadığım sevdalara vuruldum Güneşin hep acılara doğduğu Bir diyarda açmışım gözlerimi Ben doğarken başlamış insanlığın dramı. Nasıl da yaşamışım Nasıl da yitip geçmiş gençliğim Yüreğimde gizli kalmış tüm sevdalarım Çiçekler bir bir solmuş gönül bahçemde Hep ertelemişim Hep kalbime gömmüşüm özlemlerimi Yaşanan bir girdabın Son sayfasında açmışım gözlerimi. Çektiğim çileleri Özenle saklıyorum şimdi seyir defterimde Ne tarihten yükselen ağıtlar anlıyor beni Ne de hüznümün gizemli düşleri Ben doğarken Bir ölüm şaşkınlığıyla Gökyüzüne uzanmış düşmanlık türküleri. Boynu bükük doğdum Boynu bükük yaşadım Toprak kokulu yüreğimden adını hiç silmedim Silmeyeceğim Kaybolan yıllarıma doyasıya ağlamadan Gülmeyeceğim. __________________ Hayat beni NEDENN yoruyosunn !!!!! Her BakıŞın AŞK Bulaştırdı Üzerime .. *BuGüN YıKığIM BiLiYoR MuSun?* *BeZGiNim,ÇareSiZim,UmutSuzuM..*

07-11-2008, 19:36	#3 (permalink)
günaydın_kalbim Deneyimli Üyelik tarihi: 08-17-2007 Bulunduğu yer: göqh kuşağının biddii yer ! =) Cinsiyet: Mesajlar: 2.330 Konular: 76 Ruh Halim: Rep puanı:2749495 Toplam Online: 2 Gün 4 Saat 26 Dakika 45 Saniye	qüLdürme bNi sNde aqLarsıN Yazdıklarım, yaşadıklarımın yerini aldı. İnsan yazarken, yazdıklarını yaşadıkları sanıyor; zihnimin derinliklerinde uyuyan gizli düşünceler uyanıyor, solmuş duygularım canlanıyor, uzakta kalmış gençlik anılarım yorgun yüreğimi acısıyla tatlısıyla okşuyor, ruhumda zaman zaman oluşan karamsar duygular unutuluyor, her şey güzel ve sevgiyle hatırlanıyor,çirkinlikler örtülüyor. Öyleyse, burun kıvırmadan bu mutluluğun tadını çıkarmalıyım. İnsan bu kadar yaşadıktan sonra, gelecek günlerden çok az şey umuyor; gönlü avuntuya, yeniliğe muhtaç.Yazdıklarımı başkalarının gözüyle okumak, onların sesinden dinlemek şaşırtıcı ve güzel; sanki bana ait değilmiş gibi geliyor. Bir resim belirir gözlerimin önünde; kırık bir aynaya bakar gibi,parçalanmış görünür her şey önce. Sanki ağa yakalanmış yıllar,unutulmuş anılar. Sonra bir fırtına başlar ruhumda, silir süpürür tozları, netleşir görüntüler. Onu hatırladığım zaman, asıl canımı yakan unutmuş gibi davranmam değil mi? Hayatımdaki kalıcı anları hep geçici sanmıştım, tekrar yaşamak için geriye dönmedi zamanım; şimdi her şey için ne kadar geç kaldım. O an, her zamankinden daha güzeldi. Açmış kollarını uçacak bir kuş kadar narin, ufka bakıyor, neyi bekliyor? Gökyüzü ile deniz arasına sıkışmış güneşin ışıkları, dalgalarla oyun oynuyor. Bizi anlatan şarkıları beraber söylerdik, yolumuzu sonsuzluğa doğru çizecektik, söz vermiştik. Kumsala serilmiş ruhum, ayaklarıma çarpan dalgaları hissediyor. Nasıl bilebilirdim,buranın her şeyin başladığı ve bittiği yer olduğunu. Kim beni onun elinden aldı, umurumda değil, aşındırdığım kaldırımlarına bu şehrin ne söyleyebilirim? Ancak, huzursuz, neşesiz oturup bekleyebilirim.Tutkuyla kanatlanmış gibi kalbimi çarptıran, sonra bir kayaya çarpmış gibi bu sevgi değil mi beni yaşamaktan alıkoyan? Artık gözlerimin önünde beliren resimlerde bulanık, beni yalnız bırakmalarını söylüyorum dinlemiyorlar.Belki de bir hayal, herkesin gördüğü ve acı çektiği. Her şey biz insanlar için değil mi? Ben kendimle konuşuyorum, sen başın bana dönük, elinde gül, yüzünde mutlu bir ifade uyuyorsun. İnanırım içinden şarkı söylüyorsun; arada bir gözlerini açıp dışarıdaki gecenin koyu maviliğinde, sanki içimden geçenleri duyuyorsun. Elinden tutup, kırlarda koşmak istiyorum seninle; kelebekler gibi dansetmek kır çiçeklerinin üzerinde. Sonra bir ağaç gölgesine sığınıp,günah işlemek gözlerinin içinde. Hissettin galiba, bana arkanı dönüyorsun.. Biliyorum senin gözlerinin önünde beliren resimlerde bulanık.. __________________

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
[●] уüяєgιм вαηα нєѕαρ ѕσяυуσя [●]	asker_kizi	Sizin Yazılarınız	12	06-12-2008 23:03
●o● вιя şαиѕ ∂αнα νєяιя мιѕιи вυ αşкα ●o●	●● קєคят ●●	Paylaşmak istediklerim	11	05-12-2008 16:18
●●ѕєη öℓüмѕüzℓüğüη тα кєη∂ιѕιу∂ιη●●	Yabancı_	ŞiirLer	122	04-21-2008 11:43
●●ѕєη öℓüмѕüzℓüğüη тα кєη∂ιѕιу∂ιη●●	ĐЄЯ¡И _ЅIŹI	Paylaşmak istediklerim	12	04-20-2008 15:29

6.