bitti hayat

İşte bu gece bitti hayat
Sözler sustu
Kalp durdu
Gönül kararını verdi
Ve yaşam bitti
Artık aşk yok
Sevmek hiç yok
Umutlar dagıldı
Yanmaz artık gönül
Sen yoksun bedende
Şiirler sensiz
Ben sessiz
Şarkılar anlamsız
Şiirler öksüz
Bu durgunluk
Bu sensizlik
…………Ölüm…
Bu kadarmış deger
Hayat işte üç gün
Sen sen ……
Hiç yoksun…
Gözlerde yaş yok
Gül sen …
Ben ben karanlıktayım
İşte böyle bu gece
Sensizlik
Satırlarım duygularım
Belki de isyanım
Ama sus dilim
Konuşma
Göm taa derinlere
Acını.
Bilmesin , duymasın
Hiç hiç kimse,
Gülmesin aciz haline
Sen düşme
Kalk ayağa
İşte bu hayat…………..

__________________

aşık olursun doyamassın

Yaklaşık bir buçuk senedir taşlaşmaya yüz tutmuş bu yüreği ne yaptın nası ettinde erittin anlamadım...
sende gizemli bişeyler vardı diğer insanlardan farklı bişey beni sana bağlayan...
bazı şeylerden umudumu kesmişken aniden çıkıverdin karşıma...
ne olduğumu anlamadım ...
ilk başta kendime bile itiraf edemedim saçmalıyosun dedim sen aşık olamassın diyodum...
çünkü inanmıyordum böyle bişeyin varolduğuna...
ama dedim ya sen farklısın diye çok uzun zaman sonra sende yaşadım aşkı,sevmeyi...
şimdi inanıyorum işte aşk''a delice seviyorum...
farkettimde korkmuyorum artık aşk''tan...
o benden korksun artık sıra bende,bu sefer doğrusu sensin buna inanıyorum sonu ne olursa olsun...

hayatın cilvesi galiba bu...
bilemiyorum doğa dengesi belkide...
yazdan sonra bi sonbahar gelir sonra kışın donar kalırsın...
yalnızlığına ağlarsın ve derken biri duyar sesini işte...
beklemediğin anda ve ilkbaharı yaşarsın...
kuşlar çiçekler ısınırsın hafiften...
ve tam kalbine ulaştığı anda deli gibi sıcak sarar etrafını...
aşık olursun doyamassın...

işte benimkide böyle bişey...
mevsimlerden kıştayız ama ben yazdayım...
nasıl bir sevgidir nasıl bişeydir bilmiyorum...
yorgun ve harap düşmüşken o kadar savaşlardan...
her şeye rağmen seni seviyorum diye haykırabiliyorum...
balçık içinde bıraktığım çocukluğum ve ruhumu çıkartıp yüreğime,bedenime koyuyorsun...
beni yeniden hayata bağladın ve seni sevmenin ne güzel olduğunu gösterdin bana...
kısa zamanda olsa bana çok güzel günler yaşattın sana minnetarım...
herşeyimsin benim...
seni çok ama çok seviyorum...


alıntıdır

__________________

Çifte kavrulmuş aşığındım ben.

Yanmıştım herkes gibi ama yalanım yok herkesten bir fazla yanmıştım,hayata aşkla bakıyordum, yalan yok toz pembe bakıyordum herkes bana güzeldi ama sen bir fazla güzeldin, yaratandan ötürü herkesi çok severdim ama seni hep bir fazla sevmiştim, herkesler bir gün çekiliverdi hayatımdan çok acılar çekmiştim ve sende benden gitmiştin gidişinle de herkesten çektiğim acının bir fazlasını senden çekmiştim.

Dedim ya ben senin çifte kavrulmuş aşığındım.yarenler birbirlerine can derlerdi ben sana can can can derdim, birbirlerine hayran derlerdi ben sana hem hayran hem de kurban derdim,canım seni seviyorum dediklerinde ise ben sana seni çooook seviyorum derdim,her zaman herkesten bir fazla sana söyleyeceğim vardı, onlar küçücük alemlere sığdıramazdı sevgililerini bense deryalar kadar geniş nice alemleri barındıran yüreğimi sana açmıştım..

Çifte kavrulmuş aşığınım ben, herkes sevdiklerini kendine bir parça etmek isterken yüreğini bana ver derken, ben kendimi sana ait bir parça hissedip yüreğimi de düşünmeden senle doldurup kapında bırakıp gitmiştim.

Çifte kavrulmuş aşığınım ben, sen “seni sevmiyorum” dediğinde de ben yüzümü ekşitmeden “ben seni seviyorum” dedim. Hayatta çıkmazlara girdiğimde seni kendime kapı bilirdim, içim daraldığında alemi senden seyretmeye başlar hüzün bulutlarını toz duman ederdim….

Ben senin çifte kavrulmuş aşığınım, sana bakar seni seyrederdim bıkmadan saatlerce…
Sonra karşı tarafa yani sana geçer ve bu seferde senden kendimi seyrederdim yine saatlerce, seni seyrederken aşığındım, karşıda kendimi sende hisseder maşukum kesilirdim, hayatı hep çift kişilik yaşadım, hep çift kişilik mutluluk yaşadım,çift kişilik acı çektim……

Ve hepsinden de önemlisi ben aşkı hem kendi yerime hem de senin yerine yaşadım. Sana öyle bir aşık oldum ki sanırsın ki cennet kesilmiş her bakışım, senden de öyle bir kendimi seyre daldım ki gıpta ettim ve dedim ki; keşke beni böyle seven biri olsa da gül olsam ve kollarında solsam diye az geçirmedim içimden…

Ben razıydım yaşadığım hayattan, senin bakışında çifte mutluluk, hüznünde çifte hüzün, yakışında çifte yanmak bulmuştum, hayatım dolu dolu geçti sayende, ben hep çift kişilik yaşadım…
Dedim ya ben senin çifte kavrulmuş aşığınım, sen çok aşığın varmış sanırsın, halbuki aldanmışsın, sana aşık zan ettiklerin aklını yüceltip en büyük darbeyi yüreğine indirirken ben hem kendi acımı hem de senin acını çektim. Bir yandan seni sevdim bir yandan da göstermen gereken nefretini ben çektim işte o yüzden ben senin çifte kavrulmuş aşığınım…..

Gel ey yarrr! aldanma yeni yetmelere, kendilerine faydası olmayan biçarelere, bak ben senin yerine de severim, senin yerinede nefret ederim…. Sen gel yeteR İSTERSEN SEVME YERİNE KENDİMİ DE SEVERİM...

__________________

İlk önce bakışlarınla tanıştım.
Gözlerindeki parıltıya alıştı,
ve yalnızlığımı yenmeye çalıştım,
çalıştım ama, aramıza koyduğun mesafelere takıldım.

Senin buhranlı gecelerime ışık saçmanı ben mi istedim?

İkide bir karşıma çıkmanı, elimi tutmanı ben mi söyledim?
Yoksa gönlümün her an seni anmasını ben mi arzuladım?
Ben yalnız bir kuru ümide, bir sıcak sevgiye sarılmayı diledim.

Bir hasret ki, günden güne vücudumu sarıyor,
sanki kör testereyle kalbim parçalanıyor.
Umudunu yitirmiş ellerim tutunacak dal arıyor.
İdrak içinde bedenim hakka yöneliyor.

Sende bir yıldız gibi kaymışsın ne çıkar?
Sevginin kaynağı o, sevmemeye imkan mı var?
Sahte sevgilere kanarak kalmışım bizâr...
Yaradan'a bir gün dönmemeye çare mi var?

__________________
AkLimda BiR YiGin Soru IsaReTi



Elini tuttum Diye Aşık mı Sandın, Gözlerine baktım Diye Leyla mı sandın.21. Yüzyıldayız oğlum Sen Kendini Ne sandın

Aşığım demekle aşık olunmuyor

Aşk aşk diye inliyoruz durmadan,
Duygularımız akıp gidiyor satırlara,
Kelimeler,dizeler,şiirler,ardı sıra
Geçek aşk'ı yaşıyor muyuz acaba?

Şimdiki aklım olsaydı eğer,
Sorardım kendime,aşık olmadan önce
Bu güç,bu hırs,bu azim var mı diye.
Sorardım sevdiğime
Beni sevmek yürek ister,
Sende bu yürek var mı diye.

Aşığım demekle aşık olunmuyor,
Sevmek,ölesiye sevmek yetmiyor.
Sevgi karşılık ister,özveri ister.
Aşk verdiği kadarını almak ister.

Aşığım demekle aşık olunmuyor,
Bozulmuşsa terazinin bir kefe'si
Gelmiyorsa verdiğin sevgi geriye
Kabuslar görürsün tüm gecelerin de.

Aşığım demekle aşık olunmuyor
Çalışacaksın,üreteceksin,hep vereceksin.
Seviyorsa o da seni,senin sevdiğin gibi,
Elbet dönecektir sana,verdiğin sevgi.

__________________

Aşk ve iktidar…

Aşkın iktidarı…İktidar aşkı…İktidarda olanların ve olmayanların aşkı…Kölenin aşkı,efendinin aşkı…Güçlünün aşkı ve güçsüzün aşkı…Dindarın aşkı,dinsizin aşkı…Güzelin aşkı ve çirkinin aşkı…
Kuşkusuz,yaşadığımız dünyadan,zamandan,koşullardan,kişiliğimizden soyutlanamayacak bir duygudur o.Kuşkusuz zalimi mazluma,şeytanı meleğe,efendiyi köleye,köleyi efendiye çevirmiştir.Dindarı dinden çıkartmış,dinsizi imana getirmiştir.Kuşkusuz çirkini güzeller güzeli kılmış,korkağı dağlara çıkartıp şaki yapabilmiştir.İnsanoğlunun hala keşfetmeye çalıştığı sonsuz okyanustan başkası değildir.Bin yıl önce kangallar ve papatyalar nasıl açardı,arılar ve kelebekler nasıl konardı,göçerdi onların çiçeklerine; ki şimdi zamana uygun bir davranış değişikliği yapmadan aynı tutkuyla,aynı işlevlerini yapmaktadırlar.Aşk da bin yıl önce nasılsa aynıdır hep.Değişen insan,giderek insanlıktan çıkan insan,büyük bir tutku ve acıyla aşkın en saf,en aşk halini yaşamaya çabalamaktadır.Ne boşuna bir çaba; makineler aşkı nasıl bilebilir.Yaşama biçimi,davranışları,neyi seveceği,neye “güzel “ diyeceği başkaları tarafından belirlenen, aslında kendine yabancılaşmış insan nasıl sevebilir.Oysa aşk olmak için,kendi olmak gerekmez mi.Kendi olmadan aşk mı olur.Başka tutkuları için yaşamını araç yapanlar ne boşuna bir arayıştadır aşk yolunda.Akşama kadar kendisine televizyon ve her türden iletişim aracının sunduğu illüzyonları tutkuyla kovalayanlar, aşkı nasıl yakalayabilir.Yaşamını para kazanmak için,erk kazanmak için,egemenlik ve makam kazanmak için araç yapanlar; gece gündüz paraya,iktidar hırsına,makam sevdasına secde edenler için yaşam bir araçtan başka ne olabilir.Aşk nasıl geçsin onların dünyasından.Kendi istençleri ve istekleri,kendi canları,malları,makam ve mevkileri,kendi süslü yaşamları,kendi egemenlikleri,kibirleri,güzellikleri,yakışıkl� �lıkları,”kendileri “ olanlar,”kendi” dışlarına çıkmayanlar,”ben” diyenler,benciller,istedikleri ahkamı kessinler ama aşka yolları düşemez onların.Kendinden dışarı çıkmayan,aşkın kapısına uğrayamaz.
Kapitalizmin tekelci aşamasında,emperyalizmin dünya kültürleri üzerinde soykıran bir karanlıkla dolaştığı zamanımızda,en büyük saldırı insanın tam da kendisine olmaktadır.İnsan ne kadar insan şimdi.Bundan önceki tüm zamanlarda da insanın başındaki egemen olanlar,onu köle yaptılar,kul yaptılar ama hiçbir zaman bir makine parçasına,bir cıvataya bobine dönüştüremediler.Zamanımızda ise birey bir makine parçasına dönüştürülmektedir.Dişliler,çarklar asla sevemez.Tekelci dönemde insan aklı tek boyutlu değil boyutsuz hale getirilir ve seçmeci yanı yok edilir,seçim yapamaz.Aşk bir seçmedir ve bir görmedir.
Gerçek…Bizim gördüğümüzle gerçek aynı şey midir.?
Bizim gördüğümüz dağla,o dağın kendisi aynı mıdır?
Aynı dağı,yüz ayrı ressam çizse aynı resmi mi çizecek..Kuşkusuz ki hepsinin çizdiği aynı dağ ama ortaya çıkan resim farklı olacaktır.Dağın gerçeği,bir çobana göre başkadır,bir jeologa göre başka,bir coğrafyacıya göre başka,bir dağcıya göre başka olacaktır.Bir insan,bir dağ veya masanın görüneni,algılananı ve gerçeği aynı değildir,biz hep kendimizi katarak algılarız.(her bilim dalı, görünenin arkasındaki gerçeği kendi yöntem ve ölçütleriyle araştırır) Bir insanın gerçeği de,diğer insanlara göre başka başka olacaktır. Kimisinin sevmediğidir,kimisinin kardeşi,kimisinin yabancısı; kimine göre iyi,kimine göre kişiliksiz..Aşk bir seçme ve görmedir.Ancak aynı göz ve akılla bakanlar için,yani robotik bakanlar için,görülen şey çok farklı olmayacaktır. Egemen olanların insanı biçimlendirmek üzere sunduğu koşul, olanaklar ve toplumu tektipleştirme araçları,robotikleştirdiği toplumlara reçeteler sunarak kendi değerlerini zerkederler.”Güzel”,televizyonda durmadan gösterilen kadın tipleridir.Bu nedenle olmalı büyük kentlerde sokaklarda caddelerde kıyafetinden,saç biçimine,bakışından,kurduğu cümlelere,hatta zevklerine,değer yargılarına kadar birbirine benzeyen kadınlar ve erkekler görmek olası.Aşk,yalnızca burjuva yazarlarının romanlarında anlatılan aşktır,ya da dizi filmlerde,filmlerde gördüğümüz ama bir türlü yaşayamadığımız aşktır.
Oysa farklı olana göredir aşk ve aşık farklı olanı arar.”Kendi” olmak adına bencilleştirilen insan,benzeştiği,kalıpları tıpatıp aynı olanlarla birlikte kitleye dönüştü ve renklerinden zevklerine kadar sürüleşti.Sürü,sürü içgüdüsüyle davranır.Bir yalnızlar sürüsü ki,herkes kendi ekseninde dönen bir bencillik alemi.Oysa aşk,kendinden çıkma,kendinden dışarı bakmadır.Yüreğinde açılan bu bakış pencereleri,yalnızca içeriye ışıklar ve görüntüler girmesine yaramaz,dışarıya bakmaya ve katılmaya da yarar.Ceviz kabuğunu kırmasaydı,ağaç olamazdı; ne türküler söyleyen yaprakları,ne gölgesi,ne renkleri,ne çiçeklerine konan arılar,dallarında şakıyan kuşlar olurdu,ne de meyvesi.
Bilinen aşk öykülerinde de bir iktidar muhalefet,bir köle efendi uçurumu vardır.Şirin Ermen hükümdarının küçük kızı,Ferhad ise bir duvar ressamının oğludur.Sevdiğine kavuşmak için bisütun dağını yıkması gerekmektedir.Zeliha Mısır azizinin eşidir,Yusuf’sa kardeşlerinin kuyuya attığı kimsesiz bir çocuk. Zeliha saltanatını bırakacaktır Yusuf için.Mecnun bir rivayete göre Emeviler devrinde yaşamış bir beyzadedir.Kerem Anadoluda bir Türk beyinin oğlu,Aslı ise bir Ermeni papazının kızıdır. Egemen olan ve egemen olmayan çelişkisi,yüzyıllardan gelen tüm aşk öykülerinde ortaya konulmuştur. Burada vurgulanmak istenen nedir? Aşk geçmişten zamanımıza kadar tüm egemenlerin egemenliklerini hiçe saymış sonsuzluktur.Ne taç ne taht dinler yürekte aşkı olan; ne ölüm tanır; ne zulümden korkar; ne de mevcut düzenin sunduğu ayıp,günah,yasak kavramları umurunda olur.O kendi ahlak kurallarını,kendi doğrularını kendisi koyar.Bunu değiştirmeye ise egemenlerin gücü asla yetmez. Binyıllardır insanlığın belleğine öylesine sıkı kazınmıştır ki bu gerçek,zamanımızın egemen olanları bu başkaldırtan gerçeği de kendi kalıplarında eritip ucubeye çevirmek için her yola başvurmaktalar.Tekelci sistemin duygusu olmaz çünkü..Ondan ki,ruhunu,beynini,yüreğini sakatladıkları insan kitleleri,kendilerine ezberletilen aşklarda sadece acı çekmektedir.Arılar bir gün çiçek diye naylon çiçeklerle karşılaşırsa kırlarda ne yaparlar; aşk diye sunulan yeni değerler şimdi aynı şaşkınlığı yaşatıyor insanlarda.Robotik toplum yaratma mimarları robotsal evler yapıp,robotsal aileler oluşturarak orada yaşatıyor.Robotik dünyanın satılmış şairleri ve yazarları hormonlarıyla yazıyor aşka ve tüm insani değerlere dair reçetelerini.Ama Hormonlarla sevilemiyor ne yazık ki.
AŞK ve acı,aşk ve çile,aşk ve engeller,aşkı büyütüp çoğaltan en önemli unsurlar olarak anlatılageldi bu güne dek.İnsanın insana kul-köle olduğu binyıllarda bu gerçekten de böyle oldu.Ulaşılmazlık oldu aşk.Divan edebiyatının bu konuda yazılmış en önemli yapıtlarından Büyük Usta Şeyh Galib’in Hüsn ü Aşk Mesnevisi ilginçtir. Hüsn ü Aşk, kurgusal anlamda Hüsn (Güzellik) isminde bir kız ile Aşk isminde bir erkeğin aşkını anlatan, tasavvufi bir mesnevidir. Özetle öykü şöyledir:
Muhabbetoğulları (Beni-mahabbet) adlı bir Arap kabilesi vardır. Bir gece bu kabilede bir kız,bir erkek çocuk dünyaya gelir.Erkeğe Aşk kıza Hüsn adını verirler ve birbirlerine nişanlarlar. Öğrenim zamanları gelince ikisi de Edep okuluna giderler.Dersleri,Rıza ve Teslimiyettir.Okulda Mollâ-yı Cünun(cinnet,delilik mollası) isimli büyük bir hoca vardır. Giderek Hüsn Aşk''a aşık olur.
“Mînâ gibi AŞK’a ser-fürûda
Bu şişede sanki ol sebûda”
(Sürahi gibi AŞK’a boyun eğerdi, sanki biri testide diğeri kadehteydi)
Birlikte zaman zaman Mânâ gezinti yerine giderek, gezinip, sohbet etmektedirler. Bu gezinti yerinde Suhan isimli bir mihmandâr (misafir ağırlayan kişi) vardır.Suhan, her şeyi bilen çok büyük bir insandır. Hayret isimli güç sahibi biri Hüsn ile Aşk''ın görüşmesine engel olur. Bir süre Suhan aracılığıyla mektuplaşırlar. Aşk''ın Gayret adında bir lalası vardır ve sonunda ikisi,Aşk''ın gidip Hüsn''ü kabile büyüklerinden istemesine karar verirler. Kabile büyükleri,Aşk''ın bu isteğiyle alay eder ama eğer Hüsn''e kavuşmak istiyorsa Kalb ülkesine gidip Kimyâ`yı alıp gelmesi gerektiğini söylerler. Yolun çok zorlu ve korkunç olduğunu ise iyice anlatırlar. Aşk yolda devlerle, cinler ve cadılarla karşılaşacak, sonra ateşten bir denizden geçmesi gerekecektir. Aşk ve Gayret birlikte Kalb ülkesine yola koyulurlar.Başlarından birçok tehlike geçer. Her zor durumda onları Suhan kurtarır. Mutlu sonla biten öykünün sonunda Aşk''ın Hüsn''ü kendinden ayrı bir varlık olarak algılamasının, yanlış yollara yanlış yollara düşmesine neden olduğunu görürüz.Aslında Aşk Hüsn’dür, Hüsn de Aşk; ikisi birdir. Bir’likte ise ikilik olamaz.
Her ne kadar bu öykü tasavvufi bir değere sahipse de,duygusal aşk bağlamında biz alacağımızı almaya kalktığımızda,İki insanın çileli bir yolculuktaki sayısız engeli aşarak bir olabilmesidir belki de aşk,diyebiliriz..Dünya edebiyatından bize taşınan bilgilere bakılırsa,aşk acı çekmek ve yanmaktan başka nedir ki.
Şeyh Galib’in ikinin bir olması biçiminde sonuçlanan Aşk mesnevisi’ne karşılık Halil Cibran’ın şu sözleri ilginçtir;
” Yeryüzüne birlikte geldiniz ve sonsuza dek birlikte yaşayacaksınız,
Ölümün ak kanatları günlerinizi bölene dek birlikte olacaksınız,
Tanrı''nın suskun anıları katına eriştiğinizde bile birlikte olacaksınız,
Ama bırakın da bunca beraberliğin arasında biraz boşluklar olsun,
Ve Tanrısal alemin rüzgarları esip dolanabilsin aranızda,
Birbirinizi sevin,ama sevginin üzerine bağlayıcı anlaşmalar koymayın,
Bırakın yüreklerinizin sahilleri arasında gelgit çalkalanan bir deniz olsun Sevgi
Birbirinizin kadehini onunla doldurun ama aynı kadehe eğilip içmeyin,
Ekmeğinizi bölüşün,ama aynı lokmayı dişlemeye kalkmayın,
Şarkı söyleyin,dans edin,eğlenin birlikte,ama ikinizin de birer Yalnız olduğunu unutmayın,
Çünkü lavtadan dağılan müzik aynı,ama nağmeleri çıkaran teller ayrıdır,
Yüreklerinizi birbirine bağlayın ama biri ötekinin saklayıcısı olmasın,
Çünkü ancak Hayat''ın elidir yüreklerinizi saklayacak olan,
Hep yan yana olun,ama birbirinize fazla sokulmayın,
Çünkü tapınağı taşıyan sütunlar da ayrıdır,
Çünkü bir selvi ile bir meşe birbirinin gölgesinde yetişmez....”
Kuşkusuz aşk bir birliktelik ve bütünlüktür,ancak,”tapınağı taşıyan iki sütun gibi bir birliktelik bireyleri birbirine bağlı ama bağımsız kılacaktır.Tekelci dönem,aşık ve maşuku tapınağı taşımak zorunda olmayan iki ayrı varlık olarak reçetelemiş ve onların arasına “sen –ben”,”senin paran benim param”,”senin ailen benim ailem”,senin hesabın benim hesabım “gibi sayısız nifak nedeni sokmuştur.Bölmek ve parçalamak,tekelci aşamanın en etkin silahlarından biridir ve bu silah sonucunda şimdiki zamanların aşkları, arkadaşlıkları darmadağın olmuş insan,aynı zamanda yalnızlaşarak robotlaşmıştır.Zamanımızın insanı bir meta gibi sahip olacağı,satın alınabilir ve tükenen bir meta olarak yaşıyor tüm güzel duyguları.
Batıda “hastalıkta ve sağlıkta,ölünceye kadar “biçiminde edilen yeminler çoktan içi boşaltılmış ve anlamını kaybetmiş durumdadır.Kapitalizm için aşk,cinsellik,erotizm tüketimin yeni bir alanıdır yalnızca.Aydınlanma çağında cinsellik ancak romantizmle birlikte vardı.Postmodern yapıda ise,cinsel hazlar kendi başlarına bir değerdir ve kişiler bu değerlerin peşinde sürüklenmektedir.Dışarıdaki dünya,iş yeri, hastane,hapishane,okul, eğlence yeri gibi modern kentçi mimarinin ve yasaların şablonlarıyla net çizgilerle birbirinden ayrılmıştır.Her şey cetvelle çizilmiş planlar dahilinde sınırlara ayrılarak yaşama sunulmuştur ve kurallara tamı tamına uyulur.Giderek,evlerde herkesin kendi alanları oluştu.Bu alanlarda birey kendi haklarını savunurken “biz” kavramından.ok,”ben” kavramını ön planda tutmaya başladılar.. Benim-senin kavgaları ve çelişmesi,postmodern insan ilişkileri için kurulmuş birer tezgahtı.Çünkü her yerde her şeyin kuralları ve sınırları vardı.Aşkın sınırlarla hiç işi olamazdı oysa.Her şey kendisini meydana getiren parçalarına ayrıldı.Aile kavramı da bu bölünmenin tam ortasında yer aldı.Diğer tüm insani yanlarıyla birlikte insan ve aşk katledildi.yapay bir Sevgililer Günü icat edilerek tüketim malzemesi yapıldı aşk.
“kadehin şeklini terk et
şarap kadehtedir fakat kadeh değildir.”
diyor Mevlana
“İnsanlardaki güzellik iğreti bir yıldızdan ibarettir.Böyle olmasaydı “sevgilim” diye bağrına bastığın dostun,kocamış bir eşek gibi çirkinleştiğini görür mü idin?
O sevgili bir vakit melek gibi güzel iken,şeytan gibi çirkinleşmiştir.Çünkü o güzellik onda iğreti olarak bulunuyordu.”diyor.Egemen güçlerin insanı bir görüntüye,kalıba dönüştürdüğü zamanımızda,her türden aşkın,öze dair bir buluşma ve karışma olduğunu vurguluyor bir kez daha.
Bu dünyada kötüler var.Yaşadıkları koşullar onları kötü yapmıştır biçiminde çözümlemeler,onları iyi yapmaya yetmiyor.Yüreği aşk diye başka başka şeyler için çarpanlar.İkili ilişkide de iktidar ve muhalefet kavgaları yapan anlayış,aslında sevemiyor olmanın hıncıyla,giderek saldırgan bir konuma geçiyor.Yüreği aşk tanımayanlar,yüreğinde aşk olanların dünyasını karartıyor sevebilme yeteneklerini ortadan kaldırmak için.Egemen olanlar aşktan uzak oluyor.Aşk zalimlere,paraya,makama,mevkiye,eşyaya tapan putperestlere en uzak duygu oluyor.Aşka uzak olanlar,ona düşman oluyor,gördükleri yerde başını ezmeye çalışıyor.Onlar ki,Aşkın katilidirler.
İktidarda olanların aşk iktidarsızlığı,tarihin her döneminde aşık ve maşukun arasındaki en büyük engel olmaya devam etti.İktidarda olanlar kendi güzel,doğru ve iyi kavramlarını kabul ettirebilmek için kan dökmekten hiç vazgeçmediler.Aşk da aşk olmaktan hiç geri durmadı.Onbinlerce yıldır yakılmış sayısız türkü,anlatılan sayısız efsane ve söylenceyle,zamandan zamana taşıdı aşkı ve aşıkları.Geniş kitlelerin yanındaydı aşk ve hep asiydi,kavgalarla birleşip ateşlerde yanmakta ustalaştı,dağlara çıkıp meydan okudu.
İktidardakilerin aşk yanı iktidarsızdı
İktidardakiler aşkın iktidarını hiçbir zaman yıkamadılar.
Aşksa insanın insanı kul etmediği gelecek zamanlara, yeryüzüne kendisini büründüreceği zamanlara doğru, yolculuğuna,üzerine kan bulaşmış olarak devam ediyor.

alıntıdır

__________________

Ne yiğitler geldi yurdumun her bir tarafından
Vatan uğruna kaç Mehmedim vazgeçti vatanından
Çanakkale, öyle hazin hazin akma Ege' ye
Adın Conkbayırına yazılacak Mehmedimin şehit kanından
" Çanakkale Geçilmez "

Kaç anne evladını son kez öpüp kokladı
Kaç taze gelin kınası kurumadan eşini yolladı
Çanakkale öyle boynu bükük durma
Kaç Mehmedim canını bu toprağa adadı

Şahadet kelimeleriyle doldu tim siperler
Bayrağı uğruna şahadete koştular birer birer
Her biri kahramandı, rütbeleri ise şanlı bir er !
Bayrağım dalgansın Mehmedime bu sevinç yeter

Havada kurşun sesleri, barut kokusu
Sanki her adım kör mevzi ve kanlı pusu,
Peygamber çağırırken Cennete
Mehmedim' de kalır mı ölüm korkusu

Mehmedimin dilinde dua elinde kırma bir tüfek
Düşman dökülmeden bitmeyecek Şanlı cenk!
Şahadetinde göğsüne takılacak yaldızlı çelenk
Ağlama Mehmedim
Kanınla sulanan bu toprakta
Elbet bir gün çiçekler açacak renk renk

Ne büyük kahramanlık ne bu Yüce Şahadet
Güneşle kaç kez zafere uyandı bu Millet
Hangi millete görülmüş ölümüne cesaret
Ağlama Çanakkale ağlama

Mehmedim bak görüyor musun ?
En gökte benim bayrağım dalgalan
Çanakkale Geçilmez diye tarihi kanınla yazan
İki yüz elli bin Mehmedimdir Cennette yatan

Ağlama anam, bayrağım en nazlı göklerde
Sil gözyaşını bacım, Mehmedin gülümsüyor sana Cennette
Böyle Mehmet' ler yaşadıkça canım memleketimde
Çanakkale' ler Geçilmez ve Bayrak Gökten İnmez.

__________________
AkLimda BiR YiGin Soru IsaReTi



Elini tuttum Diye Aşık mı Sandın, Gözlerine baktım Diye Leyla mı sandın.21. Yüzyıldayız oğlum Sen Kendini Ne sandın

DoKunMa!!!
Sen beni sevdiğini söylediğinde ben seni unutmaya çalışıyor olacağım belki de..Elimden gelen herşeyi yaptığıma inanıyorum ama insanların ihtiyaçları farklı farklıdır, belki de senin isteyebilceğin hiç birşeyi yapmadm..Evet kendi açımdan gerçektn yaptım ama seni anlayamıyorum ki o araya ördüğün duvar engelliyor beni..Neden böyle yapıyorsun?Sana ulaşmamı niye engelliyorsun?Ya da ben mi çok safım?Her seferinde kalbimi içtenlikle açıp karşılık görememekten bıktım.Anlayamıyorum insanları, anlayamıorm…Ne kendimi ne de seni.. Anlayamıyorum!Çok şey mi bekliyorum?Sen başlattın her şeyi ve elimden gelen her şeyi yapmama rağmen niye senden hiç bir ilgi göremiyorum?Sevgiye ihtiyacım olduğu anlarda hep yalnız kaldm.Ne zaman sıcak bir dokunuşa ihtiyacım olsa kimseyi bulamadm.Ben sevdikçe kaçtı hep herkes.Ben sevdikçe uzaklaştı.Ama neden?Sorun bende mi?Yoksa sevdiğini söyleyip ilgilenmeyende mi?Niye anlatamıyorum kimseye derdimi?Niye herkes bu kadar değişti?Ne yaparsm yapayım yalnızlığım bırakmıyor peşimi.Mutluluk nerede gerçekten?Mutlu olduğunu söleyenlere mi inanmalıyım yoksa bu mutsuzluk denizinde boğulmaya mı alışmalıym?Herkes yalan mı söylüyor ya da mutluluk adı altında sahte dünyalar mı kuruyor?Eğer öleyse bile ben yapamıyorum işte..Kendi kurduğum dünyamı kendi ellerimle yıkmak zorunda kaldım.Yeni bir düzene alşmak ise..Yok olmuyor bir yerden yakalasam hayatı birşeyler ters gidiyor.Bir kısır döngünün içinde dolanıp duruyorum.Ne sesimi duyan var ne gözyaşlarımı gören.Kendim olamıyorum ya da belki de kendim gibi birini bulamıyorum. Herkesin olduğundan farklı görünmesindn bıktım!..

İnsanlara ulaşamadıkça kendimi sorguluyorum,kendime yükleniyorum.Ben mi yanlışım yoksa etrafımda beni sevdiğini söleyenler mi?Herkes oyun oynuyor ve ben bunu çok sonra,kalbimi tamamen açtıktan sonra fark ediyorum.Her seferinde yara alıyorum.Artık tanınmaz bir haldeym.Amacım ne benim?Benim hayatım mı yalan yoksa etrafımda gerçekleşen olaylar mı?Ben yaşıyor muyum,gerçekten seviyor muyum,başkalarını anlayabiliyor muyum?İnsanlardan çok şey mi bekliyorum?Gerçekten bencil gibi mi davranıyorum?Ama her seferinde duygularıma esir oluyorum.Kendi hayatımı aklımla yönlendiremiyorum.Hata üstüne hata yapıyorum.Peki eğer gerçekten yanlış olan bensem niye değişemiyorum?Niye hayatı bi yerden yakalayıp sahte mutluluğu oynarken gerçek mutluluğa ulaşamıyorum?Niye herşey bu kadar uzak,uzak olduğu kadar da çekici?Niye hayat zor ve zor olduğu kadar da bırakılamayack kadar gerekli?

Yaptığım yanlışlar önümü tıkayacak bir gün belki de..Elimde olmadan yaptığıma en yakınlarım bile inanmazken nasıl sevildiğime inanabilrim ki?Yeni bir dünyaya açılmak gerekli belki de..Geçmişin sorgulanmadığı,en tatlı duyguların yaşandığı ve herkesin birbirini anladığı bir yere..Ama hayat bu ve sadece bu dünyada var.Yapılacak tek şeyse ne kadar batmış olsan da sonuna kadar yaşamak..Aldırmadan kötülüğe,her zaman iyi olmak…Evet zor gerçekten herkes beni kırmak için sanki birbiriyle yarışıyorken!Yaşamak zor…Her zamankinden çok daha zor…Umursanmamak,aldatılmak,aptal yerine konmak ve bunun üstüne bunu yapanı bile sevmek hemde hayatta hiç kimseyi sevmediğim kadar sevmek gerçekten çok zor…Aşk tek kişilikmiş gerçekten,eğer çok seviyorsan karşılık göremezsin çok seviliyorsan karşılık veremezsin…Kimsenin suçu değil belki de bu.İnsan olmanın gereği acı çekmek ve delicesine sevmek..Hiç birşey olmamış gibi yaşamaya devam etmek..

Her ne kadar zor olsa da hayata inat bende bunu yapıyorum.Kırılsam da ağlasam da yalnız kalsam da kendi hayatımı yaşıyorum.Belki doğru belki yanlış..Bir gün bana bunları içtenlikle söyleyebilecek birini bulacağım ve ben işte o zaman gerçekten mutlu olacağım..Onu bulana kadar dokunma bana AŞK!Dokunma!!…

__________________

ASK
Tanrım Sana Sen Gibi Bir Sevgili Versin
Umarım Sende Onu Ben Gibi Seversin
Sevdiğin Sever Sen Gibi Bir Başkasını
Sen Sevdiğini Seversin ...Sevdiğin Bir Başkasını

" Oyuncakları Bırakıp Yüreklerle Oynayalı,Oyunların Adı AŞK Kaldı...Bense Çocuk...Ya Umutlarda Biterse...."

Hiç olmadın ki!
Gidişinde gelişin gibi sadece hayaldi belki,düşlediğim düşlerim gibi.Hani hergece düşüveren rüyalarıma ve lacivert sisli bir gecede geleceğine inanmak,aslında hiç gelmeyeceğini bilmek gibi.Gidişinde aslında,üzmedi beni yokluğun kadar,yoktun ki aslında.Yokluğun kadar sevdim seni,yokluğun kadar özledim,yokluğunda hayal ettim.Şimdi ancak yokluğun kadar nefret edebiliyorum senden,ne acı.Gittin,yoktun,hiç olmadın.Seni düşlemek mi?Yine de güzeldi

Seni bulduğum yerden başlıyorum yürümeye.Seni düşünüyor ve gecenin ayazında üşüyorum...Veda bile etmeden gidişin geliyor aklıma,sadece susuyorum...

__________________

Dolunaya baktığında hissettin mi hiç
Yapayalnız derin bir karanlıkta olduğunu,
Ve acı bir şekilde farkına vardın mı,
Kalabalık içinde sessizce dolaştığını…
Düşündüğün şeyi bilmeden uzaklara takılır gözlerin
Ellerin bilmediğin elleri tutar sanki,
Tuttuğun el sana huzur verir de
Sen o huzurla bir türlü rahatlayamazsın…

Boğazında kelimeler düğümlenir, yutkunursun
Bakışların buğulanır, gözlerine kısarsın,
Tek damla düşmesin diye çabalarsın
Bilirsin ilk düşen damla habercisidir sağanakların,
Bilirsin sağanakların ardından körelir duyguların,
Bilirsin ki içindeki yangınlar büyür sağanaklarda…
Sen bilirsin ama kalbin bilmez bunları,
Yaşadıkça yaşar sevdalar kalbinde,

Büyüdükçe büyür kalbin, her sevdayı saklar içinde,
Gün gelir sığmaz olur kalbin göğsüne,
Taşıyamaz olur bedenini, artık yorulur…
Duyguların ağır gelir, ezilirsin
Bir gün açıklanmamış duygularınla köşende,
Teslim olursun ölüme,
Sessizce…


Şimdi notaları sahipsiz ve öksüz kalmış yarım bir şarkıdır sevmek.
Canımı daha fazla acıtamayacağını bilmek, biraz olsun mutlu ediyor beni.
Sürüklenmiyorum dikkat et gidiyorum...
Sessizce ve hiçbir şey yaşamamış gibi...
Yüreğimi çıkartıp her şeyiyle masaya dökerken,
Senden daha cesur olduğum için utanma sakın.
Bu cesaret, masum dualarından çaldığım inatçı bir bekleyişti sadece.
Bana balonlar alabilecek kadar yürekli bir sevgiyi,
Korkularıma rağmen başım dik karşılayacağıma dair söz vererek gidiyorum...
Bir yüreği özlediğin vakit, umarım zamanın olur güneşin doğuşunu huzurla izlemek için...

Bana ait olan ve olmayan bütün soruları
Ve cevapları ardımda bırakarak gidiyorum.
Bir sevda bırakıyorum sana...
Yolun açık olsun..!

__________________
AkLimda BiR YiGin Soru IsaReTi



Elini tuttum Diye Aşık mı Sandın, Gözlerine baktım Diye Leyla mı sandın.21. Yüzyıldayız oğlum Sen Kendini Ne sandın