Bu nasıl bir aşktır ki; görmeden sevdasına düştüğüm, dokunmadan dokunmuşluğun özlemiyle tutuştuğum,senden önce sensizlikle buluştuğum,gözlerimi ufuklara, sabrımı günlere aylara döşeyip beklediğim, umudum, geleceğim, herşeyim... Bu ne sensiz bir aşk !
İşte yine sensiz, sessiz geçmek bilmeyen geceye doldurduğum senli hayallerle avutuyorum kendimi. Avunuyormuyum acaba? Diyorum ya avuntu işte, yalnızlığıma teselli arıyorum.Bir şair, <yalnızlık gittiğin yoldan gelir> diyordu sevdiğine. Peki ya benim yalnızlığım,o nereden gelmişti? Ortada ne gelinen ne de gidilen bir yol bile yokken !
Hayat bazılarının söylediği gibi bir film ise eğer benim filmimde, figüranı bol gündüz sahneleri şöyle böyle geçiyor da sahnede yalnız kaldığım geceler uzadıkça uzuyor, bitmek tükenmek bilmiyor. Dekordaki hayallerin de olmasa hiç çekilmiyor. Her gece yeniden gözden geçirip bazen yenilerini ekliyorum onlara. Sensizliğe katlanabilmenin başka bir yolunu bulamadım henüz. Dört elle onlara sarılıyorum, ışıkların bir bir sönüp karanlığın koyusu üzerime çökmeye başladığında. Çünkü sahnemin ışığı, renkleri herşeyi onlar...
Uzaklarda aramıyorum seni geceleri, kalbimdeki tahtında otururken buluyorum çoğu zaman. Göz göze verip bütün fizik kanunlarını alt üst ederek başka bir aleme geçiyoruz birlikte. Hani derler ya, cennette yenilip içilmez bakarak doyulur, gözlerle alınırmış o eşsiz tatlar ve lezzetler. Bizde bunu yaşıyoruz orada,kendi alemimizde. Büyülenmiş gözlerle bakarken alıyorum bende , sana dokunmanın sarılmanın doyumsuz tadını ve hazzını. Gözlerden kalbe ordanda bütün hücrelerime yayılıyor bu tarifsiz duygu. Yine de bazen dayanamayıp daha fazlasını istiyor, ellerimi uzatıyorum sana. İşte o an tılsım bozuluyor. Sana dokunmak için uzanan ellerim havada kalırken, avuçlarıma dolan boşluğun sükutu hayaliyle tekrar o sensiz gecenin içinde buluyorum kendimi. Cennetinden sürülen Havva misali ama onunkinden daha ağır bir cezayla, yapayalnız!
Yine yeni bir teselli ararken bazen bir şarkı takılıyor dilime aşkımı anlatan. Mırıldanıyorum. Bazende bir ses bozuyor sessizliği. Bir kelime yada bir cümle senin sesinden kulağıma takılıp kalan. Onu dinliyorum bu defa, yüzlerce kez başa alıp yeniden. Bazende yolculuğa çıkıyorum mazilerin en güzeline. Ne bulursam alıp getiriyorum senli anılardan sensiz geceye. Uzayan gecelerin geçmeyen vakitlerini öldürebildiğim en etkili silahlarımdan biride onlar. Öyle büyük bir hazine ki hiç eli boş dönmüyorum ve o kadar değerliler ki her baktığımda bir başka güzellik buluyorum. Bir şeyi çok iyi öğrendim bu seyahatlerimde, baktığında gördüğün değil, gördüğüne nasıl baktığınmış önemli olan! Yeni bir şeyi keşfetmek güzel ama daha güzeli var olanı yeniden yeniden keşfedebilmek ve her bakıldığında yeni bir güzelliğinin keşfedilebildiği değerlere sahip olabilmekmiş. İşte bu yüzden eskimiyor paylaştığımız hiçbir şey, bu yüzden anılarımız hep dipdiri, capcanlı yaşıyor bizimle birlikte. Ne ben eskiyorum sende, ne de sen bende...
Gece uzun sabaha çoook var daha. Zamanla mücadelemde yorulduğumu hissettiği an yine üzerime çörekleniyor sensizlik ve her pençesine aldığında beni biraz daha sıkıp eziyor, canımı yakıyor. Özlemin en ağulusunu dayayıp dudaklarıma, içiriyor acısı saç uçlarımdan çıkıncaya kadar.
Varsın bildiği her eziyeti yapsın. Sen nefes aldıkça, umutlarım nefeslerinde yaşadıkça ağlamıyorum ağlamayacağım da. Sen'li sevinçlerimin konfetileri olsun o damlalar, mutluluğumun imzası olsun, sensizliğin acılığında düştüğü yeri yakan zehir taneleri değil.
Yazı müjdeleyen baharın ılık tatlı nisan yağmuru olsun, bereketi olsun bir ömür sürecek sen`li yaz`ımın. Şimdi baharımı bekliyorum. Biliyorum ki gecenin en karanlık anı şafağa, kışın en çetin zamanı bahara yakın olanıdır ve inanıyorum ki bu karlar eriyip ortadan kalkacak, dağılan sislerin arasından güneşim bana ulaştığında cemresi çoktan düşmüş umutlarım birer birer çiçek açacak.
Biliyorum, inanıyorum, bekliyorum...

Acılar biriktiriyorum masum avuçlu çocukların yüreklerinde!
Şehre dar gelen bir hayalin tam ortasında kederler çoğaltıyorum yırtık ceplerimde.
An geliyor bir ülkeye bölünüyor yüreğim ve an geliyor dünya oluyor acımasızlığım yamacında yüreğim...
Saklı düşlerimin o en kayıp adreslerinde bir masala dönüyor sözlerim.
Zamansızlığıma sığdıramadığım derin acılar saklı şimdi kimliksiz düşlerimde!
Ben bir şehre çekip giderken bir ülkeye dönüyor yüreğim.
Ben şehir ve ülke iki bağımsız hayal atlası ve otam ortasında ben masum avuçlu bir çocuk yüreği...
Bütün terkedişlerime bir kandil yakıyorum gecenin sustuğu bu anda!
bütün hayal kırıklıkları bütün sıradanlıklar ve bütün mavi olmayan aşklar birer birer kapı çalıp çekip gidiyorlar.
Oysa bir yıldız sararken gamlı düşlerime ve kelimeleri hüznün rengine boyarken ardımda yaşayamaycağım her şey bir uçurum olup çıkıyor karşıma!
Zamanı karalıyorum silikleşen yazılarımın içinde ve göğün karanlığına hicran yazıyorum siz sabaha soyunup uyurken bense gecenin tam koynunda.
adıni bile bilmediğim bütün sözlerin esaretini yaşıyorum.
Bütün savunmasız korkularımın cesur bir savaşçısıyım sanki şuan çünkü ben;

SENİ YAŞIYORUM.....