Beni benden alsın gecenin karanlığı.Işığı olmayan karanlıktaki gözler.."Dökülsün kalbimdeki cerehat"
Dudaklarını büktü, yüzüne çarpık bir gülümseme oturdu. Deli gözlerle aynadaki yansımasını izliyordu. Yüz artık ona ait değildi, kesif gözler ona bakıyordu, o gözlere bakıyordu. Elindeki kamayı yukarı kaldırdı, gülümsemesi daha iğrenç bir hal aldı.
"Artık yoksun" Sesi sıvı nitrojenden bile daha soğuktu.
Kamayı, aynadaki yansımasının tam kalbine sapladı. Kama dibine kadar girmişti dalgalanan aynanın içine. Siyah sıvı akmaya başladı yansımadan. Yüzü ise hala gülüyordu hiç bir şey olmamışcasına. Kamayı tutan eli titredi, yavaşca bıraktı sapı. Elini kalbine götürdü adam. Akan ılık kanın hissi trajediyi arttırdı. Sırt üstü yere yığıldı, damarlarında akan son kan damlacığıda kalbinden boşaldığında, ruhu ebediyete yükselmeye başladı. Yüzünde hala çarpık bir gülüş vardı. Ayna dalgalanmaya devam etti. Önce geceden bile siyah bir el kamanın saplandığı yerden dışarı çıktı. Yavaş yavaş tüm beden dışarı çıkıyordu, gece kadar karanlık, günah kadar kötü. Alev alev yanan gözler odayı kızıla boyadı. Yerde yatan uzun siyah saçlı adama yöneldi, yürümüyordu, adeta havada kayıyordu. Kötülükle dolu elini adamın göğsünden çeri soktu ve kalbini kavradı. Yeşil gözler acı ile açıldı. Ağzı, hiç bir zaman atamayacağı sessiz çığlıkla sonuna kadar açılmıştı. Gözler yavaş yavaş kararmaya başladı, artık kesif bir siyahlıktaydı. İçinde karanlık anaforlar dönüyordu. Meleklerden yardım istercesine sağ elini göğe doğru kaldırdı, yardım isteğini duyan ise sadece şeytan olmuştu. Karanlık parmaklar elini kavradı, vücudu kontrolsüzce titremeye başladı.
Ve sonra gitti karanlık günah aniden.

Kadın yorgun argın işten döndü, anahtarını kilit ile buluşturması biraz uzun sürdü, canı sıkıldı. Anahtarını vestiyerin önüne attıktan sonra yüzünü yıkamak için banyoya yöneldi. Lavaboda ki kan lekesi dikkatini çekti, yüzünü yıkayıp salona doğru yürümeye başladı. İçinde bir endişe parlamaya başlamıştı.
"Jadel neredesin"
Salon boştu, mutfak ve misafir odasıda. Yatak odasına yöneldi, işte ordaydı kocası, çarşaflara sarınmış kundaktaki bir bebek kadar sakince uyuyordu. Yanına gelip yatağın başucuna oturdu. Kocasının saçlarını geriye doğru taradı, yüzündeki bir kesik dikkatini çekti. "Traş olurken kesti yüzünü herhalde" diye düşündü. Eğilip yanağına kocaman bir öpücük kondurdu, kadın yemek hazırlamak için yataktan kalkarken, gece kadar siyah anaforların döndüğü kesif kara göz yavaşca açıldı. Kadın farkında değildi, yürümeye devam etti. Oysa ki o gözlerde tek bir şey vardı. "Vahşet"

__________________
Orhan abi kafan kanıyo!
Elleme kanasın..

__________________