Özledim Seni Deniz


Bir başkaydı seninle hayat. Neşe doluydun, cıvıl cıvıldın.Zekiydin ve zeka fışkıran latifelerinle bizlere hayat verirdin.Neden oldu, nasıl oldu anlayamadım gücün kırıldı.Sen ve ben,söz konusu dersler olunca; gözdeleriydik koca ilçenin.İkimizde benzer hayatları paylaşıyorduk, bundandı o gizemli bağımız.Aileler, baskılar, zeka ve beklentiler...
İlkokul başarısını lise takip etmemişti.Çok şaşalanmıştık, belki alışmıştık farklı olmaya.Zekiydik ya.Ama ilk başarısızlıklarımız geldi avuçlarımıza, bizlerin gözünde.İkimiz de ilk kez bizden bekleneni yapamıyorduk oysa onur belgeleri sıralanırdı önümüzde.Taktirler, teşekkürler, birincilikler... Çok çalıştığımızdan değildi bunlar,zekiydik! Alışmıştık başarıya.Sonradan bir ortak yanımız daha oldu.Çocukluğumda içime oturan, içimde beni yiyen bitiren aile dertleri seni de bulmuştu.Hani alışmıştı ya baban seni başarıyla anmalarına birden bastırmıştı.O hiç anlayamamamıştı seni.Belki anlasaydı herşey daha farklı olacaktı.
Zamanla ikimizin de bağları koptu sınıfımızla, bir kaçı dışındaki arkadaşlarımızla...Çünkü biz yine farklıydık, çünkü onlar bize göre çocuktu.Biyoloji hocasının deyimiyle farkına varmadan sınıfın ablaları olmuştuk.Bizi sulu şakalar yaparak görmek zordu.Bir gün sınıfın baskısı da arttı üzerimizde.Bencillikleriyle geldiler üzerimize sen "B" ben "A" şubesinde.Dertleşirdik ara ara.Çok fazla konuşmazdın.Dedim ya ben gibiydin her geçen gün biraz daha ve ben anlardım seni...
Bir de Esin Hoca vardı senin hayatında benden farklı olarak, bir de karamsarlığının giderek artması.Hep korkardım dayanamazsan, yıkılırsan diye.Bazen ölümü anardın.Hani Esin Hoca'ya bıraktığın yazılar vardı ya, bir kaç tane de bana bırakmıştın.Açıkca yazılmamıştı ama ölüm ve veda kokuyordu yazıların.
Neyse, çok şey paylaştık, incir çekirdeğinin içinde evren olduk seninle.
Zaman geldi ve sen ölümden bahsetmez oldun.Kıpır kıpır çıkmıştın karşıma.O erkeksi tavırların yoktu. Şen şakrak bir genç kızdın.Bir gün yine o seni çileden çıkaran ağrıların başlamış sınıfta.Yoktum o gün.Sarılmışsın arkadaşlara, eve gitmişsin. Namaz bile kılmışsın.Sonra ne olduysa o evde-sadece tahminlerimden ibaret bildiklerimle-dayayıvermişsin babanın silahını şakağına...

Habersizdik...


Bir edebiyat dersiydi,sıkkındı içim.Kabuslar karabasanlar görmüştüm gece.Tuhaftı gizli bir yas vardı.Hocamız garip telefon konuşmaları yapıyordu.Annemin deyimiyle "işgillenmiştim".Sonra son bir telefon daha geldi.Garip sessizlik çöktü sınıfın duvarlarına,sessizlik kabusları vurdu haykırdı suratıma,sızladı yüreğim.Hoca tekrar sınıfa girdi
"Arkadaşınız Deniz intihar etti ve öldü..."
Şoktaydık, şaka yapıyor sandık. İnanmadık ama gerçekti,Deniz gitmişti! Gitmiştin. Sustuk! Yaşlar aktı gözlerimden.Sınıfı çoktan unutmuşum.Sadece hocanın "Sınıf arkadaşları bilmesin." dediğini duydum.O kadarını hatırlıyorum.Her yerde sen vardın; Duvarlarda, kalemde, kağıtta, her yerde Deniz vardı...
Oysa o gün okulda olsaydım kim bilir ne çok şey anlatacaktın bakışlarınla ve iki çift kelimeyle bana.Ve aylarda, Esin Hoca, doğmu nedeniyle okuldan ayrılmak zorunda kalmamış olsaydı, nasıl yardım edecekti kimbilir sana ve yaşayacaktın belki Deniz'im...

Oysa aylardır ölüm kokusu böyle keskin gelmiyordu.Benzerdik seninle,arkadaşlar da söylerdi zaten.Hele Gülay'ım... "Sen ve O bir birnizi hatırlatıyorsunuz." demişti senenin başında, "Sen Deniz gibi olma, yıkılma..."

Günlerce Deniz'i gördüm rüyalarda, aylarca baktığım her yüzde Deniz'i hissettim.Bu günlerde yine bir Deniz var, üzerimde yine bir Denizlik var... Bugün çevremizde bir Denizlik var.Herkes Deniz'den bahsediyor ve her defasında Gülay'ım "Sen ayakta kal." diyen gözlerle bakıyor ve ben her seste Deniz'i işitiyorum.

Keşke ayakta kalsaydın Deniz, keşke savaşsaydık. O gün keşke tutabilseydim ellerini.

Deniz, her seste sen varsın Deniz. Her gülüşte ve kahkahada, her zeka ürünü espiride sen varsın Deniz.

Deniiiiz,özledim seni Deniz.


28mart2007