Elimizden geldigi kadar imanli yasmaya calisiyoruz
üzgünürensesin dedigi gibi ibadetin gizli olani güzeldir

__________________
Fedakar olan insan gönülden sevendir, yürekli olan insan kendini bilendir, mutlu olan insan yaşamı sevendir, unutulmayan bir dost ömre bedeldir!

Var mı Allah için yaptıklarımız?

İrşat kitaplarında şu mealde bir diyalog görürsünüz. Mahşerde Rabb’imiz kuluna buyurur ki: – Benim için ne yaptın? Kul cevap verir:



– Namaz kıldım, oruç tuttum, hacca gittim.

– Bunlar benim için değil senin içindir. Kendi nefsini kurtarmak için yaptığın ibadetler bunlar. Benim için yaptıklarını soruyorum. Benim için ne yaptın?

Kul bu defa şöyle sorar:

– Rabb’im Senin için olanlar hangileridir ki?

Şu düşündürücü cevabı alır kul:

– Benim için yaptığın, benim kullarım için yaptıklarındır. Kullarım için ne hizmet yaptın, ne feragat ve fedakarlıkta bulundun? Hangi hizmette, ne kadar hissen var?

İşte üzerinde durulması lazım gelen nokta burası bence.

Namazımız, orucumuz, haccımız, kendi nefsimizi kurtarmak için yaptığımız ibadetlerimiz.

Bir de Rabb’imiz için yapmamız gereken ibadet değerinde görevlerimiz vardır ki, biz buna toplumsal hizmetlerimiz de diyebiliriz.

Bu tip ibadet konusunda ne durumda, ne haldeyiz?

Yoksa ibadet denince aklımıza sadece namaz kılmak, oruç tutmak, hacca gitmek mi geliyor? Cami dışında bir ibadetin de olacağını, hem de o ibadetin Rabb’imiz için yapılan ibadet kudsiyetinde olacağını pek ayırt etmiyor muyuz? Böyle bir gafletimiz de söz konusu mu?

Şayet ibadet sadece camidekinden ibaret olsaydı, toplumsal hizmetler de ibadet kudsiyetinde mühim hizmetler olmasaydı, İslam’ın yüce bayrağını sınır boylarında hayatını feda etme pahasına dalgalandıranlar bulunur muydu? İslam doğduğu yerden kısa zamanda Doğu’ya, Batı’ya kimler tarafından ulaştırılırdı?

Demek ki şahsi ibadetimizden ayrı olarak da Rabb’imiz için yapılacak toplumsal ibadetlerimiz, yani hizmetlerimiz olacaktır.

Hem de insanlığa karşı yaptığımız bu hizmeti Rabb’imiz, kendisi için yapılan hizmet olarak dikkatimize sunmakta, düşünmemizi de böylece emretmiş bulunmaktadır.

Ne dersiniz böyle toplumsal ibadetin varlığından da haberdar mıyız? Var mı bu ibadetlerden hissemiz? Varsa çapı ne kadardır? Vicdanen huzur bulabiliyor muyuz bu nispetten?

Büyük halife gibi her akşam kendi kendimize bu konuda sorabiliyor muyuz? “Ey nefis, bugün Allah için ne yaptın?” diyebiliyor muyuz? Sakın namazınızı, orucunuzu, haccınızı Allah için yaptıklarınız olarak düşünmeyiniz. Onlar nefisleriniz için yaptıklarınız. Allah için yaptıklarınız, Allah’ın kulları için yaptıklarınızdır. Soru da buradadır.

Şayet bu farkı düşünemiyor da nefsimizi kurtarmak için yaptıklarımızı Allah için yaptıklarımız yerine koyarak geçip gidiyorsak bu alemden, Allah için bir şey yapmadan gidiyoruz demektir Allah’ın huzuruna.

Ne kadar acı, ne kadar büyük gaflet değil mi?

Aynı soru bize de sorulur da;

“– Ey kulum benim için ne yaptın?” hitabına maruz kalırsak ne cevap vereceğiz orada? Namazımızı, orucumuzu ileriye süremeyeceğimize göre, yaptığımız hizmetlerimiz de söz konusu değilse:

“– Senin için bir hizmetim olmadı Rabb’im”, demek zorunda kalmayacak mıyız? Bunu göze almak kolay mı? Ne dersiniz?

Yoksa hemen bir hizmetin ucundan bucağından tutmalı mıyız? İnsan yetiştirmede hissemiz bulunmalı mı?

AHMED ŞAHİN a.sahin@zaman.com.tr
ZAMAN GAZETESINDEN ALINMISTIR !!!

__________________

Tarantula kardeş ben bugun bu siteye üye oldum. birkac mesajını okudum fikirlerin, düsüncelerin cok hoşuma gitti.
ben bugun allah için hasta bir arkdaşımı ziyaret ettim.
ALLAH bizi onun rızasından ayırmasın.

bende elimden geldiğince imanlı ve islamın gerektirdiği gibi yaşamaya çalışıyorum elimden geldiğince insanlara yardımcı olmaya, namazlarımı kılmaya çalışıyorum vs..inşallah ALLAH(c.c)nasip ederse hacca'da gitmek istiyorum

__________________
Öyle berrak bir nehirmişim ki sen yanımdayken..gittiğinde kuduran denizler gördüm gözlerimde..kendini asan limanlar gördüm..gemilerinin dönüşüne izin vermeyen...