Şiddetin neresindeyiz? Önünde mi arkasında mı? Şiddet hayatımızın bir parçası… Birileri yaşadıklarının acısını başka birilerine şiddet uygulayarak çıkarıyor. Hergün yüzlerce insan ya şiddete maruz kalıyor ya da şiddet uyguluyor. Sebebini soracak olsanız basit bahaneler olduğunu görüyorsunuz. Sabretmek varken ufacık bahaneler için öfkelenip duruyoruz anlamış değilim. O kapasite sanırım bende yok… Korkunç olan ise çocuklarında aynı eğilim içerisinde olması… Eksik olan bir şeyler var ama ne? Düşündüğünüz oluyor mu? Eğitim eğitim ve yine eğitim. İşte o eğitim ailede başlıyor ve okul yaşamıyla devam ediyor. Aile içi huzursuzluklar ve kişilik bozuklukları çocukların yetişme tarzlarını etkiliyor ve yönlendiriyor. Şizofren bir toplum mu yaratıyoruz bilemiyorum. Neticede çift kişilikli onca birey var ve bu bireyler diğerlerine bulaştırıyor her ne şekilde olursa olsun hastalığını. Yayıldıkça yayılıyor şiddet unsuru. Şiddet taşıyan bir ordunun esareti altına gireceğiz çok yakında. İlköğretim çağındaki çocuklarımız bile en yakın arkadaşını hatta anne ve babasını çok kolay öldürebiliyor ya da yaralayabiliyorsa çok şey kaybetmişiz. Bunu bilmek beni korkutuyor şimdi. Gözlerinde neşe görmeyi arzulayacağım o boncuk gözlerde nefret görmekten öylesine korkuyorum ki. Ama korkularım gerçek inkar etsem de.