SUSMAK



Konuşmak ve yazmak...

Anlamlı ve insani faaliyetler ikisi de...Ama susmak daha anlamlıdır. Üstelik zor bir iştir. Çünkü susmak bir iç konuşmadır ve zor ve anlamlı oluşu da buradan gelir.

Kişi, susma vakitlerini iyi değerlendirmelidir. Çünkü bu vakitler, kendimizle olduğumuz zamanlardır.

Böyle vakitlerde her şeyin bitti yerde, bitmeyen ve hep var olan bir şey başlar: Kendimizi bulmak...

Kendimizi bulmak da O’nu bulmak değil midir zaten?

Susma vakitleri birer muhasebe fırsatlarıdır. Çünkü “dış” yönelen, çokça yönelen bakışımız, dikkat yeteneğini, keskinliğini çabuk kaybediyor.

Böyle zamanlarda insan, ayrıntılar içinde boğulup kalıyor.

Oysa “iç”için unutulmaması gerekir.

Susmak böyle bir imkan taşıyor içinde.

Önemli olan kalbimizdir. Bir “yüce mekan ve makam” olarak konuşması gereken orasıdır.

Dil susmazsa, gönül de konuşmuyor. Oysa gönlümüzü de konuşturmalı, asıl onun konuşmalarına dikkat kesilmeliyiz.

Yazar, bu anlamda öncelikle kalbiyle konuşan insandır. Kendisi olmak istiyorsa böyle olmak zorundadır.

Susmak, bu anlamda aktif bir faaliyettir.

Kendimizi dinlemek, tezkiye ve tefekkürün sularında arınmak, söz emanetini yeni baştan yüklenmek için olmalıdır.

Susan dil, yüreğini dinliyor demektir.